Voden Makedonsko Radio

18 Σεπ 2010

Φοβού τους Έλληνες και φέροντες ομόλογα - 1ο Μέρος-

Μετά από μια ώρα σε ένα αεροπλάνο, δύο σε ένα ταξί, τρεις σε ένα παμπάλαιο πλοίο, και άλλες τέσσερις στη συνέχεια με λεωφορεία που οδηγούσαν τρελά κατά μήκος της κορυφής των απόκρημνων βράχων Έλληνες οδηγοί, ενώ μιλούσαν στα κινητά τηλέφωνα τους, έφτασα μέχρι την μπροστινή πόρτα ενός απέραντου και απομακρυσμένου μοναστήριου Στην λωρίδα της γης που επεκτείνεται στο Αιγαίο αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι στο τέλος της γης, και εξίσου σιωπηλό. Ήταν αργά το απόγευμα, και οι μοναχοί είτε προσευχόταν ή κοιμόντουσαν, αλλά ένας παρέμεινε σε υπηρεσία στο θάλαμο της φρουράς, για να χαιρετήσει τους επισκέπτες. Με οδήγησε μαζί με επτά Έλληνες προσκυνητές σε ένα παλαιό κοιτώνα, όμορφα ανακαινισμένο, όπου δύο πιο σχολαστικοί μοναχοί πρόσφεραν ούζο, γλυκά, και τα κλειδιά για τα κελιά Ένιωσα κάτι να λείπει, και στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν είχε ζητήσει μια πιστωτική κάρτα. Το μοναστήρι δεν ήταν απλώς λειτουργικό, αλλά δωρεάν. Ένας από τους μοναχούς, στη συνέχεια είπε ότι η επόμενη εκδήλωση θα είναι η θεια λειτουργία του Εσπερινού. Η επόμενη εκδήλωση που θα προκύψει, θα είναι σχεδόν πάντα μια θεια λειτουργία. Διαπίστωσα ότι υπήρχαν 37 διαφορετικά παρεκκλήσια εντός των τειχών της μονής και το να βρει κανείς που θα είναι η λειτουργία είναι σαν να ψάχνεις Waldo, σκέφτηκα.

«Ποια εκκλησία;" ρώτησα τον μοναχό.

"Απλά ακολουθήστε τους μοναχούς μετά την έγερση», είπε. Τότε με κοίταξε με προσοχή απο πάνω μέχρι κάτω. Είχε μία υπερβολικά μεγάλη και άγρια μαύρη γενειάδα, μακριά μαύρα ράσα, καπελάκι μοναχού, και σφαιρίδια προσευχής. Εγώ φορούσα λευκά παπούτσια για τρέξιμο, ανοιχτόχρωμο khakis, ένα μωβ πουκάμισο Brooks Brothers, και κρατούσα μια πλαστική σακούλα πλυντηρίου ρούχων που έγραφε Eagles Hotel Palace με γιγαντιαία γράμματα στο πλάι. "Γιατί ήρθες;" ρώτησε.

Πώς στο καλό μπορούν οι μοναχοί να γίνουν το καλύτερο παράδειγμα στην Ελλάδα σε μια περίπτωση μελέτης του Harvard Business School? Παίρνω το θάρρος να ρωτήσω.

Αυτό ήταν μια καλή ερώτηση. Όχι για την εκκλησία Ήμουν εκεί για τα χρήματα. Το τσουνάμι της φθηνής πίστωσης που διέτρεξε όλον τον πλανήτη μεταξύ των ετών 2002 και 2007 έχει μόλις δημιουργήσει τώρα μια νέα ευκαιρία για ταξίδι:ως “οικονομικές καταστροφές” τουρισμός. Η πίστωση δεν ήταν μόνο τα χρήματα, ήταν ο πειρασμός. Προσέφερε σε ολόκληρες κοινωνίες την ευκαιρία να αποκαλύψουν πτυχές των χαρακτήρων τους, που δεν θα μπορούσαν κανονικά να έχουν την πολυτέλεια να εκδηλώσουν. Σε ολόκληρες χώρες είπαν, «Τα φώτα είναι σβηστά, μπορείτε να κάνετε ό, τι θέλετε και κανείς δεν θα το μάθει ποτέ." Τι ήθελαν να κάνουν με τα χρήματα στο σκοτάδι, διαφέρει: οι Αμερικανοί ήθελαν σπίτια κατά πολύ μεγαλύτερα από ό, τι είχαν την οικονομική δυνατότητα, και να επιτραπεί στους ισχυρούς να εκμεταλλευτούν τους αδύναμους. Οι Ισλανδοί ήθελαν να διακόψουν την αλιεία και να γίνουν επενδυτικοί τραπεζίτες, και να καταστεί δυνατό στους Άλφα άρρενες να αποκαλύψουν την πριν από τότε καταπιεσμένη μεγαλομανία τους. Οι Γερμανοί ήθελαν να είναι ακόμη πιο Γερμανοί Οι Ιρλανδικό ήθελε να σταματήσουν να είναι Ιρλανδοί. Όλες αυτές οι διαφορετικές κοινωνίες ήταν επηρεασμένες από το ίδιο γεγονός, αλλά κάθε μια αντέδρασε με έναν δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Καμία αντίδραση δεν ήταν τόσο ιδιόμορφη, όσο των Ελλήνων: ωστόσο, όποιος είχε περάσει ακόμα και λίγες μέρες μιλώντας με τους υπεύθυνους του τόπου θα μπορούσε να το αντιληφθεί αυτό. Αλλά για να δει πόσο περίεργη ήταν, έπρεπε να έρθει σε αυτό το μοναστήρι.

Είχα τους λόγους μου που ήμουν εδώ. Αλλά ήμουν αρκετά σίγουρος ότι αν είχα πει στον μοναχός ποιοί ήταν, αυτόι, θα με είχε πετάξει έξω. Και έτσι είπα ψέματα. "Λένε ότι αυτός είναι ο πιο ιερός τόπος στη γη», είπα.

Είχα φτάσει στην Αθήνα μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, ακριβώς μία εβδομάδα πριν από την επόμενη προγραμματισμένη εξέγερση, και λίγες μέρες μετά που οι Γερμανοί πολιτικοί πρότειναν ότι η ελληνική κυβέρνηση, για να εξοφλήσει τα χρέη, πρέπει να πουλήσει τα νησιά της και ίσως ρίξει κάποια αρχαία ερείπια στο παζάρεμα της. Ο νέος σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, αισθάνθηκε την υποχρέωση να αρνηθεί ότι πραγματικά σκέφτεται να πωλήσει οποιοδήποτε νησί. Η Moody, η εταιρεία πιστοληπτικής αξιολόγησης, είχε χαμηλώσει λίγο νωρίτερα στην αξιολόγηση της την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας σε τέτοιο επίπεδο που μετέτρεψε όλα τα ελληνικά κρατικά ομολόγα σε σκουπίδια-και έτσι να είναι πλέον ασύμφορα για πολλούς από τους επενδυτές στους οποίους αυτά ανήκουν σήμερα. Η πτώση που προέκυψε στα ελληνικά ομόλογα στην αγορά δεν ήταν, τελικά, μεγάλη υπόθεση, διότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχαν μεταξύ τους συμφωνήσει να δανείσουν στην Ελλάδα -ένα έθνος περίπου 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, ή κατά δύο εκατομμύρια λιγότεροι από το Λος Άντζελες, - μέχρι και 145 δισεκατομμύρια δολάρια. Σε βραχυπρόθεσμο χρόνο η Ελλάδα βγήκε από την ελεύθερη χρηματοπιστωτική αγορά και έγινε ένας φρουρός των άλλων κρατών.

Αυτή ήταν η ευχάριστη είδηση. Η μακροπρόθεσμη εικόνα ήταν πολύ πιο ζοφερή. Εκτός από το κατά προσέγγιση $ 400 δισεκατομμυρίων (και αυξανόμενο) ποσό των εκκρεμών χρεών της κυβέρνησης, οι «ψάχνοντες» τους ελληνικούς αριθμούς μόλις είχαν υπολογίσει ότι η κυβέρνηση της χώρας τους είχε άλλα 800 δισεκατομμύρια δολάρια ή και περισσότερα σε χρέος για τις συντάξεις. Προσθέστε τα όλα μαζί και θα έχετε περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή περισσότερο από ένα τέταρτο του εκατ. δολάρια για κάθε εργαζόμενο Έλληνα. Με 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε χρέη, τα 145 δισεκατομμύρια δολάρια bailout ήταν σαφώς περισσότερο μια χειρονομία παρά μια λύση. Και αυτά ήταν μόνο για τους επίσημους αριθμούς. Η αλήθεια είναι σίγουρα χειρότερη. "Οι άνθρωποί μας πήγαν μέσα και δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που βρήκαν," ένας ανώτερος υπάλληλος του ΔΝΤ μου είπε, όχι πολύ καιρό μετά που επέστρεψε από την πρώτη ελληνική αποστολή του ΔΝΤ. "Ο τρόπος με τον οποίο είχαν την παρακολούθηση των οικονομικών τους-ήξεραν πόσο είχαν συμφωνήσει να δαπανήσουν, αλλά κανείς δεν είχε ελέγξει τι είχε πράγματι δαπανηθεί. Δεν ήταν καν αυτό που θα αποκαλούσα μια αναδυόμενη οικονομία. Ήταν μια τριτοκοσμική χώρα."

Όπως αποδείχθηκε, αυτό που οι Έλληνες ήθελαν να κάνουν, όταν τα φώτα θα έσβηναν και θα ήταν μόνοι στο σκοτάδι με ένα σωρό από δανεικά χρήματα, ήταν να μετατρέψουν την κυβέρνηση τους σε μια piñata γεμιστή με φανταστικά ποσά και να δοθεί σε όσους ποιο πολλούς πολίτες ήταν δυνατόν ένα κομμάτι απο αυτή. Μόλις την τελευταία δεκαετία οι δαπάνες για μισθούς του ελληνικού δημόσιου τομέα έχει διπλασιαστεί, σε πραγματικούς όρους-και ο αριθμός αυτός δεν λαμβάνει υπόψη τις δωροδοκίες που συλλέγονται από δημόσιους υπαλλήλους. Ο μέσος όρος αμοιβής σε κρατική απασχόληση καταβάλλει ποσό σχεδόν τριπλάσιο του μέσου όρου στον ιδιωτικό τομέα. Ο εθνικός σιδηρόδρομος έχει ετήσια έσοδα ύψους 100 εκατ. ευρώ έναντι ετήσιου μισθολογικού κόστους 400 εκατ. ευρώ, συν € 300 000 000 σε άλλα έξοδα. Ο μέσος εργαζόμενος στο κρατικό σιδηρόδρομο κερδίζει € 65,000 ετησίως. Πριν από είκοσι χρόνια επιτυχημένος επιχειρηματίας που έγινε υπουργός Οικονομικών και ονομάζεται Στέφανος Μάνος είχε τόνισει ότι θα ήταν φθηνότερο να μεταφέρονται οι επιβάτες των σιδηροδρομικών γραμμών σε όλη την Ελλάδα, με ταξί: είναι ακόμα αλήθεια. "Έχουμε μια εταιρεία σιδηρόδρομων που είναι υπό πτώχευση πέρα από κάθε αντίληψη" μου δήλωσε ο Μάνος "Και όμως δεν υπάρχει ούτε μια ιδιωτική εταιρία στην Ελλάδα με αυτό το είδος του μέσου μισθού." Το ελληνικό σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης είναι σε τέτοια κατάσταση αναποτελεσματικότητας που κόβει την ανάσα: ένα από τα χαμηλότερα σε κατάταξη συστήματα στην Ευρώπη, απασχολεί πάντως τέσσερις φορές περισσότερους εκπαιδευτικούς ανά μαθητή, ως την χώρα στην υψηλότερη κατάταξη, την Φινλανδία. Οι Έλληνες που στέλνουν τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία απλά υποθέτουν ότι θα χρειαστεί να προσλάβουν ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς να φροντίζουν τα παιδιά να μάθουν πραγματικά κάτι. Υπάρχουν τρεις κρατικές υπηρεσίες άμυνας: από κοινού, έχουν δισεκατομμύρια ευρώ χρέη, και συνεχώς αυξανόμενες ζημίες. Η ηλικία συνταξιοδότησης για τις ελληνικές θέσεις απασχόλησης που ταξινομούνται ως «βαρέα» είναι τόσο νωρίς όπως τα 55 χρόνια για τους άνδρες και 50 για τις γυναίκες. Απο τη στιγμή που η κυβέρνηση επίσης άρχισε να μοιράζει γενναιόδωρες συντάξεις, περισσότερα από 600 ελληνικά επαγγέλματα, με κάποιο τρόπο, κατάφεραν να ταξινομηθούν ως βαρέα: κομμωτές, εκφωνητές ραδιοφώνου, σερβιτόροι, μουσικοί, και τα λοιπά, κτλ. Το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας ξοδεύει πολύ περισσότερο στις προμήθειες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο-και αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι ασυνήθιστο, πολλοί Έλληνες μου λένε, να βλέπει κανείς νοσοκόμες και γιατρούς, σχολώντας απο την δουλειά τους, να γεμίζουν τα χεριά τους με χαρτιά υγείας και πάνες, και οτιδήποτε άλλο μπορούν να λεηλατήσουν από τις ντουλάπες του εφοδιασμού.

“Οι Έλληνες δεν έμαθαν ποτέ να πληρώνουν τους φόρους τους .... επειδή κανείς δεν εχει ποτέ τιμωρηθεί. Είναι σαν ένας κύριος που δεν ανοίγει μια πόρτα για μια κυρία."

Που τελειώνει η σπατάλη και αρχίζει η κλοπή σχεδόν δεν έχει σημασία. Το ένα σκεπάζει και έτσι δίνει τη δυνατότητα στο άλλο. Είναι απλά ως δεδομένο, για παράδειγμα, ότι όποιος εργάζεται για το δημόσιο, εννοείτε ότι θα δωροδοκηθεί. Οι άνθρωποι που πάνε στα δημόσια νοσοκομεία υποθέτουν ότι θα χρειαστεί να δωροδοκήσουν τους ιατρούς για να λάβουν πράγματι την φροντίδα τους. Υπουργοί που πέρασαν τη ζωή τους στη δημόσια υπηρεσία, αποκαλύπτεται ότι έχουν τη δυνατότητα να κατέχουν πολλών εκατομμυρίων δολαρίων αρχοντικά και δύο ή τρία εξοχικά σπίτια.

Όλως περιέργως, οι χρηματοδότες στην Ελλάδα εξακολουθούν να είναι περισσότερο ή λιγότερο υπεράνω κριτικής. Δεν έπαψαν ποτέ να είναι οτιδήποτε, παρά νυσταλέοι παλιό- εμπορικοί τραπεζίτες. Ουσιαστικά είναι οι μόνοι μεταξύ των τραπεζών της Ευρώπης, που δεν αγοράσαν αμερικανικά subprime-backed ομόλογα, για να σπρωχθούν στα άκρα, ή να καταβάλουν οι ίδιες τεράστια χρηματικά ποσά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που οι τράπεζες είχαν ήταν ότι είχαν δανείσει περίπου 30 δις ευρώ στο ελληνικό δημόσιο, τα όποια η εκλάπησαν ή σπαταλήθηκαν. Στην Ελλάδα οι τράπεζες δεν βύθισαν τη χώρα. Η χώρα βύθισε τις τράπεζες.

Το πρωί της επόμενης μέρας της προσγείωσης μου, πήγα να δω τον Έλληνα Υπουργό Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, του οποίου η δουλειά είναι να ξεκαθαρίσει αυτό το φανταστικό χάος. Η Αθήνα κατορθώνει κάπως να είναι φωτεινά λευκή και βρώμικη ταυτόχρονα. Τα πιο όμορφα φρεσκοβαμμένα νεοκλασικά κτήρια είναι παραμορφωμένα με νέα graffiti. Αρχαία ερείπια είναι παντού, φυσικά, αλλά φαίνεται να έχουν μικρή σχέση με οτιδήποτε άλλο. Είναι σαν ένα Λος Άντζελες με παρελθόν.
Στη σκοτεινή και στενή είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών ένα μικρό πλήθος φρουρών ασφαλείας σας περνούν απο οθόνη καθώς μπαίνετε-αλλα δεν κάνουν τον κόπο να ελέγξουν να δουν γιατί χτύπησε ο ανιχνευτής μετάλλων. Στο προθάλαμο του υπουργού, έξι κυρίες, όλες στο πόδι, οργανώνουν το πρόγραμμά του. Φαίνονται φρενήρεις και βιαστικές και καταπονημένες ... και όμως είναι αργοπορημένος. Ο τόπος φαίνεται γενικά σαν να μην ήταν τόσο σπουδαίος, ακόμα και στις καλύτερες μέρες του . Τα έπιπλα είναι φθαρμένα, το πάτωμα απο λινόλεουμ . Το πιο εντυπωσιακό πράγμα εδω είναι πόσους πολλούς ανθρώπους απασχολεί. Ο Υπουργός Παπακωνσταντίνου («Είναι εντάξει να με λες George») ήταν στο NYU και το London School of Economics τη δεκαετία του’80, στη συνέχεια, πέρασε 10 χρόνια εργαζόμενος στο Παρίσι για τον ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης). Είναι ανοιχτός, φιλικός, με φρέσκο πρόσωπο και φρέσκο-ξυρισμένος, και όπως πολλοί άνθρωποι στην κορυφή της νέας ελληνικής κυβέρνησης, μοιάζει λιγότερο Έλληνας από ότι Άγγλος-πράγματι, σχεδόν Αμερικανός. Όταν ο Παπακωνσταντίνου έφτασε εδώ, τον περασμένο Οκτώβριο, η ελληνική κυβέρνηση είχε εκτιμήσει το έλλειμμα του 2009 του προϋπολογισμού στο 3,7 τοις εκατό. Δύο εβδομάδες αργότερα ο αριθμός αυτός αναθεωρήθηκε προς τα πάνω σε 12,5 τοις εκατό και πράγματι αποδείχθηκε ότι ήταν σχεδόν 14 τοις εκατό. Ήταν ο άνθρωπος που η δουλειά του ήταν να καταλάβει και να εξηγήσει στον κόσμο γιατί. «Η δεύτερη μέρα στη δουλειά είχα συγκαλέσει σε συνεδρίαση για να εξετάσουμε τον προϋπολογισμό», λέει. «Συγκεντρώθηκαν όλοι από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, και αρχίσαμε αυτό,σαν μια διαδικασία ανακάλυψης." Κάθε μέρα ανακάλυπταν μερικές απίστευτες παραλείψεις. Ένα χρέος για συντάξεις ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων για κάθε χρόνο παρέμειναν, με κάποιο τρόπο, εκτός των βιβλίων της κυβέρνησης, όπου όλοι προσποιούνταν ότι δεν υπάρχει, παρόλο που η κυβέρνηση το είχε πληρώσει. Η τρύπα στο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα για τους αυτοαπασχολούμενους, δεν ήταν τα 300 εκατ. που είχαν υποθέσει αλλά € 1,100,000,000 και ούτω καθεξής. "Στο τέλος κάθε ημέρας θα έλεγα,« εντάξει, ρε παιδιά, αυτά είναι; "Και απαντούσαν « Ναι ». Το επόμενο πρωί υπήρχε αυτό το μικρό χέρι που σηκωνόταν στο πίσω μέρος της αίθουσας:« Βασικά, κύριε υπουργέ , υπάρχει και αυτό το κενό των 100-προς-200-εκατομμυρίων-ευρώ "
Αυτό συνεχίστηκε για μια εβδομάδα. Μεταξύ άλλων υπήρχε και ένας μεγάλος αριθμός από εκτός-βιβλίων κάλπικα προγράμματα δημιουργίας θέσεων εργασίας. «Το Υπουργείο Γεωργίας είχε δημιουργήσει μια μονάδα-αδήλωτη- που απασχολούσε 270 άτομα για την ψηφιοποίηση των φωτογραφιών της ελληνικής δημόσιας γης,” μου λέει ο υπουργός Οικονομικών. "Το πρόβλημα ήταν ότι κανένας από τους 270 ανθρώπους είχε καποια εμπειρία με την ψηφιακή φωτογραφία. Τα πραγματικά επαγγέλματα των ανθρώπων αυτών ήταν άσχετα, όπως κομμωτές ».
Με την τελευταία ημέρα της ανακάλυψης, μετά το τελευταίο μικρό χέρι που είχε σηκωθεί στο πίσω μέρος της αίθουσας, ένα προβλεπόμενο έλλειμμα περίπου € 7,000,000,000 ήταν στην πραγματικότητα πάνω από 30 δισ. ευρώ. Το φυσικό ερώτημα-Πώς είναι δυνατόν;-μπορεί εύκολα να απαντηθεί: μέχρι εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να τα μετρήσει όλα. «Δεν είχαμε Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής», εξηγεί ο υπουργός Οικονομικών. "Δεν υπήρξε καμία ανεξάρτητη στατιστική υπηρεσία." Το κόμμα στην εξουσία εισάγει απλά ό, τι αριθμούς θέλει, για δικούς του σκοπούς.
Μόλις ο υπουργός Οικονομικών είχε τους αριθμούς, έφυγε σε τακτικές προγραμματισμένες μηνιαίες συναντήσεις του με τους υπουργούς Οικονομικών από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Δεδομένου ότι ήταν καινούργιος, είχε πάρει το λόγο. «Όταν τους είπα τον αριθμό, τους κόπηκε η ανάσα», είπε. "Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Ήμουν σαν να τους έλεγα Εσείς θα πρέπει να είχατε καταλάβει ότι οι αριθμοί δεν ήταν σωστοί. Αλλά το πρόβλημα ήταν ότι καθόμουν πίσω από ένα ταμπελακι που έγραφε ΕΛΛΑΔΑ και όχι, ένα ταμπελακι που έγραφε, Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. "Μετά τη συνάντηση, ένας Ολλανδός ήρθε σ 'αυτόν και είπε: «Γιώργο, γνωρίζουμε ότι δεν είναι δικό σου λάθος, αλλά δεν θα έπρεπε κάποιος να πάει στη φυλακή; "
Καθώς τελειώνει η ιστορία του, ο υπουργός Οικονομικών τονίζει ότι αυτό δεν είναι ένα απλό θέμα της κυβέρνηση που ψεύδεται για τις δαπάνες της. "Αυτά δεν οφείλονται όλα στην υποβολή εσφαλμένων στοιχείων», λέει. "Το 2009, η είσπραξη φόρου διαλύθηκε, γιατί ήταν μια χρονιά εκλογών."
"Τι;"
Χαμογελάει.
"Το πρώτο πράγμα που κάνει μια κυβέρνηση σε ένα έτος εκλογών είναι να τραβήξει τους φοροεισπράκτορες από τους δρόμους."
«Με κοροϊδεύεις."
Τώρα αυτός γελούσε μαζί μου. Είμαι σαφώς αφελής.
.....
Συνεχίζεται.....

Μετάφραση με google translator και λίγες διορθώσεις για να είναι πιο εύκολα κατανοητό το άρθρο στο Vanity Fair.
http://www.vanityfair.com/business/features/2010/10/greeks-bearing-bonds-201010?currentPage=1

Δεν υπάρχουν σχόλια: