Μακεδονικοί διάλεκτοι στην βόρεια Ελλάδα

9 Ιαν 2023

Ενημέρωση για τις τελευταίες δραστηριότητες της ΑΜΚΕ “Κρστε Μισίρκοβ” για το 2022

Μετά την αποδοχή της ΑΜΚΕ “Κρστε Μισίρκοβ” στην FUEN, στις 30 Οκτωβρίου 2022, είχαμε 2 σημαντικές και πολύ ενδιαφέρουσες προσκλήσεις για συμμετοχή σε διάφορες δραστηριότητες αυτής της οργάνωσης, στις οποίες συμμετείχαμε ως νέο μέλος. 

Διαβάστε περισσότερα εδω

4 Οκτ 2022

Η ΑΜΚΕ “Κρστε Μισίρκοβ” έγινε μέλος της FUEN

Μετά την επίσημη αίτηση μας για ένταξη με την ιδιότητα του μέλους στην FUEN (Federal Union of European Nationalities - Ομοσπονδιακή Ένωση των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων) και την επίσκεψη 2 εκπρόσωπων της στις αρχές Μαΐου 2022, οι οποίοι εισηγήθηκαν θετικά για το αίτημα μας στο Προεδρείο, ακολούθησε η ψηφοφορία όλων των εκπροσώπων των μελών της FUEN,  κατά την διάρκεια του ετήσιου φετινού Συνεδρίου της Ομοσπονδίας την 1η Οκτωβρίου 2022, στο Βερολίνο.

Η ψηφοφορία για την αποδοχή του αιτήματος μας ήταν θετική από όλους τους εκπροσώπους, χωρίς ενστάσεις η αποχές, και ήμαστε πλέον Υποστηρικτικό μέλος (Supporting member) της FUEN, χωρίς δικαίωμα ψήφου αρχικά.

Το μέλος της ΑΜΚΕ "Κρστε Μισίρκοβ", η Ευγενία Νατσουλίδου, παρουσίασε την οργάνωση μας, τους σκοπούς και τις δραστηριότητες της και εξέθεσε τα προβλήματα μου αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα ως Μακεδονική μειονότητα.

Στον λόγο που εκφώνησε, μεταξύ άλλων, είπε:
"Σκοπός της οργάνωσης μας είναι η προώθηση της μακεδονικής γλώσσας και του πολιτισμού μας στην περιοχή της Μακεδονίας, στην βόρεια Ελλάδα, όπου ζει η εθνική μακεδονική μειονότητα και να συνηγορήσει ενάντια στη διαρκή και αναγκαστική αφομοίωση της που συνεχίζει εδώ και περίπου 100 χρόνια."

Αφού ενημέρωσε τους συνέδρους της FUEN για τις δραστηρίοτητες της ΑΜΚΕ, ειδικά στο θέμα των μαθημάτων, μέσω ίντερνετ, της μακεδονικής γλώσσας που διοργανώνει και υποστηρίζει, αναφέρθηκε στις διακρίσεις κατά των συλλόγων των Γηγενών Μακεδόνων και την μη αποδοχή από το ελληνικό κράτος της χρήσης των όρων Μακεδόνες/μακεδονικό που, στην ουσία, αποτελεί άτυπη απαγόρευση της χρήσης τους σε μερίδα Ελλήνων πολιτών, Γηγενών Μακεδόνων μάλιστα! Γι' αυτό το θέμα, η εκπρόσωπος της ΑΜΚΕ "Κρστε Μισίρκοβ" απηύθυνε μια ερώτηση στο ακροατήριο των συνέδρων λέγοντας τα εξής: "Εφόσον το όνομα του λαού μας είναι το πρόβλημα για την Ελλάδα, θα ήθελα να ρωτήσω γιατι στους σλαβόφωνους Μακεδόνες που έχουν τουλάχιστον 1.500 χρόνια συνεχής ιστορία στην ελληνική Μακεδονία τους αρνούνται αυτό το όνομα, αλλά επιτρέπεται στον ελληνικό πληθυσμό που εγκαταστάθηκε στην ελληνική Μακεδονία μόλις πριν 100 χρόνια, να μονοπωλεί το όνομα "Μακεδόνες"; Είναι μια ρητορική ερώτηση...".

Στην συνέχεια, η Νατσουλίδου είπε λίγα λόγια για τον Κρστε Μισίρκοβ, το έργο του και ότι θεωρείται από τους Μακεδόνες ως ο ιδρυτής της σύγχρονης λογοτεχνικής μακεδονικής γλώσσας.

Κλείνοντας την ομιλία της, η εκπρόσωπος της ΑΜΚΕ "Κρστε Μισίρκοβ" εξέφρασε την ελπίδα για την θετική ψήφο των συνέδρων της FUEN και είπε: "Πιστεύουμε ότι με το να είμαστε μέρος αυτής της σπουδαίας οργάνωσης θα έχουμε φωνή, η οποία ποτέ δεν θα μπορούσε να ακουστεί αν συνεχίσουμε να είμαστε χωρισμένοι και απομονωμένοι από τις άλλες ομάδες των Ευρωπαϊκών εθνικών μειονοτήτων."

Ομιλία της Ευγενίας Νατσουλίδου

Με τον Nikola Gjurgjaj, εκπρόσωπος στην FUEN της Μακεδονικής μειονότητας της Αλβανίας

Συνάντηση με τους Μακεδόνες Nikola Gjurgjaj από Αλβανία και Goran Nikoloski από Γερμανία

24 Ιουλ 2022

Αφιέρωμα στον Αχμέτ Σαδίκ

Σήμερα, 24/7/2022, στην Κομοτηνή τελείται το καθιερωμένο μνημόσυνο για τα 27 χρόνια από τον τραγικό θάνατο του αγωνιστή για τα καταπατημένα απο το ελληνικό κράτος δικαιώματα της Τουρκικής Μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα, Αχμέτ Σαδίκ.

Η ΑΜΚΕ "Κρστε Μισιρκοβ" ως φόρο τιμής στον αείμνηστο Αχμέτ Σαδίκ, παρουσιάζει σήμερα αυτό το αφιέρωμα για την ζωή του και τον μεγάλο αγώνα του για τα ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων γενικά, αλλά ειδικά για την Τουρκική μειονότητα που εκείνα τα χρόνια στερούνταν ακόμα και τα πιο βασικά δικαιώματα του ΠΟΛΙΤΗ! Αιώνια η μνήμη του!


Ο Σαδίκ Αχμέτ (7 Ιανουαρίου 1947, Κομοτηνή - 24 Ιουλίου 1995, Κομοτηνή) ήταν γιατρός και πολιτικός γνωστός για τον αγώνα του για τα δικαιώματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, των οποίων ήταν ένα μέλος. 

Ο Σαδίκ Αχμέτ γεννήθηκε στο χωριό Sirkeli της Κομοτηνής. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο χωριό του και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο λύκειο Celal Bayar στο κέντρο της πόλης. Αφού πέρασε, το ακαδημαϊκό έτος 1966-1967, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Άγκυρας, εισήλθε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αφού αποφοίτησε από την ίδια σχολή ως ιατρός το 1974, ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, που διήρκεσε 34 μήνες. Μετά από αυτό, μετά από ένα χρόνο υποχρεωτικής ιατρικής υπηρεσίας, επέστρεψε στη Δυτική Θράκη το 1978 και ξεκίνησε την εξειδίκευσή του στη χειρουργική. Απέκτησε τον τίτλο του χειρουργού το 1984 και παράλληλα άρχισε να ασχολείται με τα κοινωνικά προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. 

Το κυριότερο μεταξύ αυτών των προβλημάτων είναι ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την εθνική ταυτότητα της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, αλλά, αντιθέτως, χρησιμοποιεί τη θρησκευτική ταυτότητα, καταφεύγοντας στη Συνθήκη της Λωζάνης. Επιπλέον, η απαλλοτρίωση των εδαφών των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, η στέρηση της ιθαγένειας 46.638 Τούρκων Δυτικής Θράκης και Δωδεκανήσου, μεταξύ 1955 και 1998, κατά παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα με το άρθρο 19 του νόμου περί ελληνικής ιθαγένειας, αλλά και της Συνθήκης της Λωζάννης. Άλλα σημαντικά προβλήματα περιλαμβάνουν την αδυναμία της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης να ιδρύσει και να εποπτεύει εκπαιδευτικά ιδρύματα και ο σφετερισμός του δικαιώματός τους να εκλέγουν τον θρησκευτικό τους αρχηγό, αντίθετα με το νόμο. 

Μπροστά σε αυτά τα προβλήματα, ο Σαδίκ Αχμέτ ξεκίνησε, για πρώτη φορά, μια αναφορά το 1985, με στόχο να ανακοινώσει τα προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης στη διεθνή κοινότητα και στις 8 Αυγούστου 1986 συνελήφθη. Παρά τα εμπόδια, κατάφερε να συγκεντρώσει κοντά στις 15.000 υπογραφές. 

Τον επόμενο χρόνο, στις 25 Σεπτεμβρίου, μοίρασε φυλλάδια που εξηγούσαν τα προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης σε μέλη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Θεσσαλονίκη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 30 μηνών γι' αυτό. Η απόφαση αυτή βρίσκεται ακόμη υπό έφεση στο ελληνικό Ανώτατο Δικαστήριο λόγω πιέσεων από διεθνείς οργανισμούς. 

Έγινε ο πρώτος ανεξάρτητος βουλευτής που εξελέγη από τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης στις γενικές εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989. Ωστόσο, η συμμετοχή του στο κοινοβούλιο ακυρώθηκε σύντομα. Σε ομιλία του που έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1990, συνελήφθη για χρήση του τίτλου «Τούρκος» με τη μειονότητα της Δυτικής Θράκης και μετά από 2 μήνες στη φυλακή Διαβατών Θεσσαλονίκης, το υπόλοιπο της ποινής του μετατράπηκε και αφέθηκε ελεύθερος. 

Ο Σαδίκ Αχμέτ, ο οποίος εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής για δεύτερη φορά στις 8 Απριλίου 1990, ίδρυσε το κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB), το πρώτο πολιτικό κόμμα που εκπροσωπούσε τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης, στις 13 Σεπτεμβρίου 1991 και ανέλαβε την προεδρία του . Στη συνέχεια, έγινε αλλαγή στον εκλογικό νόμο το 1993 και τα κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές έπρεπε να λάβουν περισσότερο από το 3% των ψήφων για να εκπροσωπηθούν στο κοινοβούλιο. Αποτελούμενη από το 1,5-2% του πληθυσμού της Ελλάδας, η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης και το ΚΙΕΦ εμποδίστηκαν έτσι να εισέλθουν στη Βουλή.

Τα επόμενα χρόνια, παρά τη συνέχιση της αποτρεπτικής πολιτικής των ελληνικών αρχών, ο Σαδίκ Αχμέτ συνέχισε να εκφράζει με επιτυχία τα προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης στη χώρα και διεθνώς. Στις 24 Ιουλίου 1995, στην 72η επέτειο της Συνθήκης της Λωζάνης, πέθανε σε ύποπτο τροχαίο έξω από το χωριό Susurköy (Σώστης) της πόλης της Κομοτηνής. 

Στην Τουρκία, ιδιαίτερα στην περιοχή της Θράκης, πολλά σχολεία, δρόμοι και πάρκα φέρουν το όνομά του.

"Στον λέβητα, προπέτασμα καπνού ακόμα δεν βρέθηκε."

Σε αυτό το βίντεο, μπορείτε να δείτε ένα απόσπασμα της δίκης κατά του Σαδίκ Αχμέτ, υπερασπιζόμενος τις θέσεις του μπροστά στους δικαστές του.

2 Ιουλ 2022

Έκτακτο αντιμακεδονικό συνέδριο της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Παμμακεδονικών Ενώσεων

Έκτακτο συνέδριο Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Παμμακεδονικών Ενώσεων (κλικ εδω)

"(6.00-7.15) 1ο ΜΕΡΟΣ:    Οι πρόεδροι των Παμμακεδονικών Ενώσεων, από όλον τον κόσμο, θα παρουσιάσουν τις δράσεις των Ενώσεών τους για την διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς των Μακεδόνων Ελλήνων, την υπεράσπιση των δικαίων του Μακεδονικού Ελληνισμού, την αντιμετώπιση της Σκοπιανής προπαγάνδας στην περιοχή τους και τις προτάσεις τους για κοινές δράσεις."

Εδώ το συμπέρασμα τους, στην ανακοίνωση για το έκτακτο Συνέδριο τους:

"Επειδή είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι τόσο η αλυτρωτική προπαγάνδα των Σκοπιανών, όσο και η εμμονή στην δήθεν γενοκτονία που υπέστησαν με κραυγαλέες πλαστογραφήσεις «ντοκουμέντων» διαφορετικών γεγονότων και διαφορετικών εποχών συνεχίζονται μεθοδικά και χωρίς καμιά διακοπή, η συμμετοχή στις εργασίες του έκτακτου συνεδρίου της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Παμμακεδονικών Ενώσεων αποτελεί εθνική υποχρέωση!"

Οι υπογράμμιση στα κείμενα είναι δίκη μας και αφορούν στην κατάφωρη παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών, και συγκεκριμένα:

1- Ο όρος Σκοπιανός/Σκοπιανής που χρησιμοποιείται στην ανακοίνωση του Συνεδρίου, παραβιάζει το άρθρο  1- της Συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας, σε ότι αφορά τον εθνικό προσδιορισμό της γειτονικής χώρας.

α) Tο επίσημο όνομα του Δεύτερου Μέρους θα είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», το οποίο θα είναι το συνταγματικό όνομα του Δεύτερου Μέρους και θα χρησιμοποιείται erga omnes, όπως προβλέπεται στην παρούσα Συμφωνία. Το σύντομο όνομα του Δεύτερου Μέρους θα είναι «Βόρεια Μακεδονία».Συμφωνία των Πρεσπών

β) Η ιθαγένεια του Δεύτερου Μέρους θα είναι Μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, όπως αυτή θα εγγράφεται σε όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα.

γ) Η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους θα είναι η «Μακεδονική γλώσσα», όπως αναγνωρίσθηκε από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, που διεξήχθη στην Αθήνα το 1977, και περιγράφεται στο Άρθρο 7 (3) και (4) της παρούσας Συμφωνίας.

δ) Οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» έχουν την έννοια που αποδίδεται στο Άρθρο 7 της παρούσας Συμφωνίας.

 Ο όρος Σκοπιανοί/Σκοπιανή δεν είναι εθνικός αυτοπροσδιορισμός, κανενός πολίτη της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά το νόμιμο, βάση της Συνθήκης, είναι Μακεδόνες/Μακεδονική. Ο όρος Σκοπιανός/οι περιορίζεται μόνο στους κάτοικους της πόλης των Σκοπίων, που είναι η πρωτεύουσα της Β. Μακεδονίας, και δεν είναι, φυσικά, εθνικός.

2- Η πρόθεση για την "αντιμετώπιση της Σκοπιανής -Μακεδονικής- προπαγάνδας στην περιοχή τους και τις προτάσεις τους (των συνέδρων) για κοινές δράσεις" συνιστά άμεση απειλή ειδικά κατά πολιτών στην Ελλάδα: μπορεί, οι ενέργειες αυτές να παραβιάζουν τους νόμους για την δημόσια τάξη και ειρήνη, αλλά να συνιστούν και ενέργειες τρομοκράτησης Ελλήνων πολιτών εντός της ελληνικής επικράτειας! Αυτή η δήλωση πρόθεσης εχθρικών ενεργειών εντός της ελληνικής επικράτειας κατά της γειτονικής χώρας, που "κατηγορείται" για προπαγάνδα από τους διοργανωτές αυτού του Συνεδρίου, παραβιάζει την Συμφωνία των Πρεσπων, άρθρο 5 -  

3. Έκαστο Μέρος θα αποτρέπει και θα αποθαρρύνει ενέργειες, περιλαμβανομένων των προπαγανδιστικών, από ιδιωτικούς φορείς που πιθανόν υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό ενάντια στο άλλο Μέρος. 

Γι' αυτό, θα έπρεπε να παρέμβει Εισαγγελέας!

Η προπαγάνδα, για την οποία κατηγορείται η γειτονική χώρα, είναι η παρουσίαση πρόσφατων και παλαιότερων ιστορικών γεγονότων που συνιστούν γενοκτονία του ντόπιου Μακεδονικού πληθυσμού στην ελληνική Μακεδονία. 

Αυτή η "εμμονή" (όπως αποκαλείται στην ανακοίνωση της ΠΣΠΕ) είναι οι χιλιάδες Μακεδόνες που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους στην Βόρεια Ελλάδα και βρέθηκαν ως πρόσφυγες στην γειτονική χώρα, όπου οι απόγονοι τους τους μνημονεύουν με διάφορες εκδηλώσεις στην Βόρεια Μακεδονία. Δηλαδή, σε τι διαφέρουν αυτές οι ενέργειες από τις αντίστοιχες που γίνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα, από πολλούς Μικρασιατικούς και Ποντιακούς συλλόγους για τις "αλησμόνητες πατρίδες", την "γενοκτονία του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού", κτλ, όταν, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για πρόσφυγες αλλά για ανταλλαγέντες πληθυσμούς που θεωρούσαν ότι η "μητέρα πατρίδα" τους είναι η Ελλάδα;

Δυο μέτρα και δυο σταθμά! Ό, τι κανουν οι Έλληνες δεν είναι ούτε προπαγάνδα, ούτε αλυτρωτισμός κατά της Τουρκίας, αλλά όταν πρόκειται για Μακεδόνες, τότε σταματά το δίκαιο και γίνεται προπαγάνδα και αλυτρωτισμός! Προφανώς, όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται!!!


16 Φεβ 2022

Ελληνικοί μύθοι, Μακεδονική ιστορία

 Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Roberto Paribeni

Καθηγητής αρχαιολογίας και ιστορίας της ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης


 

English translation of the text  here


απόσπασμα από το βιβλίο – κεφάλαιο 4ο – Μια πολύ αρχαία ιστορία (σελ. 23-24-25)

H μορφή διακυβέρνησης που επικράτησε ήταν η μοναρχία στην ιδιαίτερη μορφή της που αξίζει να γνωρίσουμε. Μπορούμε με κάποια επαληθευσιμότητα να το ανακατασκευάσουμε για αυτούς τους αρχαιότερους χρόνους, τόσο έχοντας κατά νου την πτυχή της μοναρχίας των ομηρικών χρόνων, όσο και μελετώντας και διακρίνοντας στη μακεδονική μοναρχική συγκρότηση των πλήρως ιστορικών χρόνων εκείνα τα στοιχεία που μας φαίνονται πιο αρχαϊκά.

Προερχόμενο, όπως συνέβαινε σε όλους τους Ινδοευρωπαίους, από μια πατριαρχική συγκρότηση της οικογένειας, σύμφωνα με την οποία τα δικαιώματα και οι εξουσίες βρίσκονται στα χέρια του πατέρα, το ομηρικό κράτος συγκροτείται σε μοναρχία, αναγνωρίζοντας την υπέρτατη εξουσία στον πιο ισχυρό, στον πιο πλούσιο, στον πιο γενναίο από τους οικογενειάρχες.

Ωστόσο, δεν είναι άγνωστα σε αυτή την αναγνώριση ούτε η συναίνεση των θεών, ούτε η έγκριση άλλων ισχυρών οικογενειαρχών, ούτε η λαϊκή αναγνώριση. Η μετάδοση της εξουσίας γίνεται κληρονομικά στους κόλπους της βασιλικής οικογένειας: ο Τηλέμαχος θα είναι ο διάδοχος του Οδυσσέα και ο Νεοπτόλεμος του Αχιλλέα, αλλά μπορεί να συμβεί ο ηγεμόνας να μην διατηρήσει την εξουσία του για όλη του τη ζωή. Ο Λαέρτης είναι ζωντανός, αλλά ο βασιλιάς της Ιθάκης είναι ο Οδυσσέας. Ο βασιλιάς έχει δικαιοδοτικές εξουσίες απονομής βραβείων και τιμωριών, ανώτατη διοίκηση στον πόλεμο. Ωστόσο, δεν ασκεί αυτές τις εξουσίες εντελώς μόνος, ένα συμβούλιο των μεγαλύτερων οικογενειών συγκεντρώνεται γύρω του και τα ψηφίσματά του εκτίθενται επίσης στη συνέλευση όλων των ελεύθερων ανδρών. Ενώ, ωστόσο, το συμβούλιο των πρεσβυτέρων εν ειρήνη ή οι αρχηγοί μεμονωμένων σωμάτων στρατού σε πόλεμο διεκδικούν την εξουσία τους και μερικές φορές εμφανίζονται ως ταραχοποιοί και αναιδείς, σχεδόν μηδενική είναι δράση της λαϊκής συνέλευσης. Αν τολμήσει ο Θερσίτης να μιλήσει, δέχεται ξυλιές και όλη η συνέλευση εγκρίνει όποιον τον χτυπά.

Από τον βασιλιά δεν λείπουν ούτε κάποιοι χαρακτήρες αντιπροσώπου του λαού μπροστά στις θεότητες, θα προεδρεύει των ιερών τελετών και των εορταστικών αγώνων, αλλά αυτό δεν πρέπει να οδηγήσει στην έννοια του βασιλιά-ιερέα και κυρίως ποτέ σε αυτήν του βασιλιά-θεό των Ανατολιτών. Καμία υπερφυσική δύναμη δεν αναγνωρίζεται σε αυτόν, ακόμα κι αν ισχυρίζεται συχνά ότι η οικογένειά του είχε έναν θεό ως πρόγονό της.

Όχι πολύ διαφορετικά, ο Μακεδόνας βασιλιάς της πλήρως ιστορικής εποχής είναι ο στρατιωτικός ηγέτης του λαού του, λαμβάνει και μεταδίδει την εξουσία του μέσα στο δυναστικό πλαίσιο της οικογένειάς του, έχει γύρω του τους εταίρους, συχνά ισχυρούς και αγέρωχους, πρέπει να αναγνωρίζεται από τον στρατό, από τον λαό στα όπλα. Και ο στρατός όχι μόνο έχει το δικαίωμα να κρίνει μόνος του τα ελαττώματα των συνιστωσών και να τιμωρεί τον στρατιώτη που κρίνεται ένοχος κυρίως με λιθοβολισμό, αλλά καλείται να κρίνει σοβαρά εγκλήματα όπως την εσχάτη προδοσία, να επικυρώσει σημαντικές πράξεις κ.λπ. Κάθε Μακεδόνας στα όπλα έχει το δικαίωμα να μιλήσει στις στρατιωτικές συνεδριάσεις (Polyb, 27,6). Τώρα, αν υπάρχουν τέτοιες ιδιοσυγκρασίες προς στις βασιλικές εξουσίες μπροστά σε έναν μεγάλο ηγεμόνα προικισμένο με ενεργητική θέληση και εξαιρετικό κύρος όπως ο Φίλιππος Β', ακόμη και στο στρατόπεδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην πιο λαμπερή δόξα των θαυμαστών επιτυχιών του, αν μπορούμε να συλλάβουμε κάποιες ενδείξεις και αν τις δούμε να επιμένουν ακόμη και υπό των διαδόχων, θα πρέπει να τις έχουμε υπόψη μας για τις εποχές που ξεκίνησε όχι χωρίς δυσκολία να χτίζεται η μακεδονική μοναρχία.

Αντίθετα, δεν υπάρχει είδηση για την ύπαρξη ενός θεσμού που να θυμίζει αυτό που για τους Έλληνες είναι η Γερουσία ή η Βουλή ή οποιοδήποτε άλλο σώμα που εκπροσωπεί τον λαό και το οποίο προσεγγίζεται με λαϊκές εκλογές. Τα συμβουλευτικά καθήκοντα μπορούσαν να ασκούνται από τους εταίρους που μπορούσαν επίσης να είναι οι ηγεμόνες των διαφόρων περιοχών στις οποίες η φύση του εδάφους χώριζε τη χώρα. Βασιλείς, εταίροι, στρατός αποτελούν αυτήν την οντότητα που ονομάζεται οι Μακεδόνες, μια οντότητα που μερικές φορές εμφανίζεται σχεδόν περισσότερο σαν πολεμική ένωση παρά εθνική, και επίσης μια ένωση με χρηστικό σκοπό, κάτι που μπορεί να κάνει κάποιον να σκεφτεί τη Γενοβέζικη Εταιρεία Μαονα της Χίου ή την Καταλανική Εταιρεία στις δραστηριότητές της στο Αιγαίο στα τέλη του Μεσαίωνα.

Ποιος κατάφερε να δώσει ζωή και μορφή σε αυτές τις πρώτες ομάδες και ποιος να τις κάνει ένα έθνος, όπως δεν ήταν ποτέ οι Έλληνες, δεν ξέρουμε. Θα το βρούμε αργότερα στιβαρό, συμπαγές, με επίγνωση της δύναμης και της αξιοπρέπειάς του, έτοιμο να ανταποκριθεί σαν γενναιόδωρο άλογο ειδικά από το έργο του Φίλιππο Β'. Αλλά το έργο αυτού του μεγάλου βασιλιά δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε τις δυσκολίες που ξεπέρασαν οι προκάτοχοί, τις επίπονες δυσκολίες, αν σκεφτεί κανείς τη θέση και τη γεωγραφική δομή της χώρας, εύκολο να κρατήσει τις ομάδες των κατοίκων της χωρισμένες και να τις αφήσει εκτεθειμένες στην απληστία άλλων λαών: Ιλλυριών, Θρακών, Ελλήνων που μπορούσαν εύκολα να κόψουν την ανάσα τους από τα βουνά ή τη θάλασσα. Δεν θα ήθελα να επαναλάβω το βιργιλιανό tantae molis erat (ήταν τόσο σπουδαίο έργο), αλλά το μακεδονικό condere la gens (πώς να οικοδομηθεί ένα έθνος) πρέπει επίσης να παρουσίαζε τις δυσκολίες του.

Συνεχίζεται...

Σελ. 25-26-27-28-29

Οι παραδόσεις που συνέλεξε ο Pompeo Trogo και συνόψισε ο Ιουστίνος (VII, 1) μιλούν για πολυ αρχαίους ηγεμόνες της περιοχής: Ἠμαθίων από όπου θα προερχόταν το όνομα Ημαθία, Πελαγόνα, Αστεροπαίος που θα που θα είχε συμμετάσχει στην άμυνα της Τροίας κατά των Ελλήνων. Η ίδια η διαμόρφωση των ονομάτων μας πείθει οτι δεν υπάρχει καμία αξία να αποδώσουμε στις ιδιαιτερότητες τέτοιων ιστοριών. Φυσικά, ο βασιλιάς ή ο ισχυρότερος από τους βασιλείς προσπαθεί να επιβάλλει όλο και περισσότερο την κυριαρχία του και να τη μετατρέψει σε απόλυτη μοναρχία. Πρόσφατα, έχει θεωρηθεί ότι στην αρχαία Μακεδονία μόνο ο βασιλιάς ασκεί εξωτερική πολιτική και την ασκεί ως ιδιωτική του υπόθεση για να στρογγυλέψει την βασιλική γη. Εάν γι’ αυτό είναι απαραίτητος ένας επιθετικός πόλεμος, οι στρατιώτες θα μισθώνονται ως μισθοφόροι του βασιλιά, ενώ στον αμυντικό πόλεμο ο στρατός πολεμά για το δικό του συμφέρον και θα μπορεί να το αναπληρώσει μόνο με τα λάφυρα. Η θεωρία είναι πολύ αποκλειστική, κανένας λαός, όσο πρωτόγονος κι αν είναι, δεν μπορεί να κάνει χωρίς να ρυθμίσει τις σχέσεις του με τους γείτονές του, κάτι που είναι το ίδιο με το να κάνει εξωτερική πολιτική. Δεύτερον, ξεκινώντας από τις αρχαιότερες συνθήκες, βλέπουμε ότι περιλαμβάνει τα συμφέροντα ολόκληρης της χώρας και όχι μόνο της μοναρχίας.

Ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης μας πληροφορούν ως ένα βαθμό τα αρχαιότερα ιστορικά γεγονότα των κατοίκων της Μακεδονίας. Ο Ηρόδοτος, που στη σειρά των ταξιδιών του επισκέφτηκε και τη Μακεδονία, αφηγείται πράγματα που δεν είναι πάντα ομοιόμορφα και σίγουρα αποκαλύπτει ότι ενημερώθηκε από αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το υπουργείο προπαγάνδας του Μακεδόνα βασιλιά, προς τον οποίον είναι πολύ καλοπροαίρετος και πλήρης σεβασμού. Λέει ότι τρία αδέρφια: ο Γαυάνης, ο Αέροπος, ο Περδίκκας απόγονοι του Τήμενου, που έφυγαν από το Άργος, πέρασαν ανάμεσα στους Ιλλυριούς και από τους Ιλλυριούς πέρασαν μετά στην Άνω Μακεδονία, εργάστηκαν ως βοσκοί για τον βασιλιά μιας πόλης που ο Ηρόδοτος ονομάζει Λεβαιή. Φύλαγαν ο μεγαλύτερος άλογα, ο δεύτερος βόδια, και ο νεότερος, ο Περδίκκας, πρόβατα. Όταν μια ειδική θεϊκή προστασία εμφανίστηκε στον Περδίκκα ως απο θαύμα, ο βασιλιάς τους φοβήθηκε και έδιωξε τα τρία αδέρφια και στη συνέχεια έστειλε ιππότες στα ίχνη τους για να τους σκοτώσουν. Έχοντας διασωθεί από το θαυματουργό φούσκωμα πίσω από την πλάτη τους ενός ποταμού, το οποίο εξακολουθούν να λατρεύουν οι απόγονοί τους, οι τρεις αδερφοί κατοικήσανε στην άλλη χώρα της Μακεδονίας, κοντά στους κήπους του Μίδα του Φρύγου, όπου συνελήφθη για αυτόν ο γέρος Σιληνός. Πάνω από αυτούς τους κήπους δεσπόζει το όρος Βέρμιον και, κινούμενοι από εκεί, τα τρία αδέρφια υπέταξαν για τους ίδιους την άλλην Μακεδονιαν.

Ο καλός πατέρας της ιστορίας είναι, επίσης, σε αυτές τις σελίδες ο συνηθισμένος απολαυστικός αφηγητής, αλλά ενώ χάνεται σε γραφικά άχρηστες λεπτομέρειες όπως ο έπαινος των τριαντάφυλλων των κήπων του Μίδα και τα θαύματα που συνοδεύουν τον νεαρό Περδίκκα, είναι μοναδικά ασαφής και ανακριβής σε αυτό που θα μας ενδιέφερε περισσότερο: τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο μετανάστης θα γινόταν κύριος ενός τμήματος της Μακεδονίας. Ουτε γνωρίζουμε περισσότερα από άλλες πηγές. Στη συνέχεια δίνει τα ακόλουθα ονόματα ως διαδόχους του Περδίκκα: Αργαίος, Φίλιππος, Αέροπος, Αλκέτας, Αμύντας, Αλέξανδρος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να απορριφθεί με βεβαιότητα αυτή η σειρά ονομάτων που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν διατηρηθεί στη μνήμη στους κύκλους της Μακεδονικής αυλής, την οποία προσέγγισε ο Ηρόδοτος. Αν δεχτούμε τα επτά ονόματα όπως μας αναφέρονται, αφού ο Αλέξανδρος βρέθηκε, όπως θα δούμε, σύγχρονος με την εκστρατεία του Ξέρξη (480 π.Χ.) θα έπεται ότι με την ανάθεση, κατά μέσο όρο, είκοσι ετών βασιλείας σε καθένα των προκατόχων, ο ιδρυτής της δυναστείας Περδίκκας θα πρέπει να έζησε γύρω στον έβδομο αιώνα.

Χωρίς να αναφέρει τα επιμέρους ονόματα, αλλά σε συμφωνία με τον Ηρόδοτο ως προς τον αριθμό των βασιλιάδων (οκτώ, μέχρι τον Αλέξανδρο γιο του Αμύντα) δίνει και o Θουκυδίδης τους Τημενίδες που ήρθαν από το Άργος ως ηγεμόνες της Μακεδονίας και διαδίδει περισσότερα για την κατάκτηση τους των μακεδονικών εδαφών. Λέει ότι εκείνο το παραθαλάσσιο κομματι της Μακεδονίας που στην εποχή του υπάκουε στον Περδίκκα Β' γιο του Αλεξάνδρου, το κατείχαν οι Τημενίδες, έχοντας εκδιώξει τους Πιερρίους και τους Βοττιαίους, από τους οποίους οι πρώτοι κατέφυγαν στους πρόποδες του Παγγαίου, πέρα από τον ποταμό Στρυμόνα, οι άλλοι παρέμειναν στην γειτονική Χαλκιδική. Και συνεχίζοντας το επεκτατικό τους κίνημα, οι Τιμενίδες θα είχαν κατακτήσει κατά μήκος της κοιλάδας του Αξιού την Παιονία από τις ορεινές περιοχές μέχρι την Πέλλα και τη θάλασσα, και πέρα από τον Αξιό μέχρι τον Στρυμόνα τη Μυγδονία, την Εορδαία και την Αλμωπία και την Κρεστονία, την Ἁνθεμους και τη Βισαλτία. Το οποίο σύμπλεγμα χωρών (τό δέ ξύμπαν) ονομάζεται σήμερα (ενώ γράφει ο Θουκυδίδης) Μακεδονία και κυβερνάται από τον Περδίκκα γιο του Αλεξάνδρου.

Μια άλλη εκδοχή που εμφανίζεται σε συγγραφείς ολοι μεταγενεστεροι του Ηρόδοτου και του Θουκυδίδη (η αρχαιότερη είναι του Θεόπομπου θραύσμα 393 Jacoby) τοποθετεί τον πρόγονο της δυναστείας στον Κάρανο, που πότε ονομάζεται υιός, πότε αδελφός του Φειδώνα Αργείου, τον οποίον θα διαδεχόταν ο γιο του Κοίνος, στη συνεχεια καποιος Θουρίμας και τέλος ο Περδίκκας που αναφέρει ο Ηρόδοτος. Για τον Κάρανο, επίσης, η καταγωγή δηλώνεται από το Άργος και η καταγωγή από τον Ηρακλή, και για τον Πλούταρχο ο Μέγας Αλέξανδρος είναι Ηρακλείδης μέσω του Κάρανου.

Μετακινούμενος από το Άργος και ακολουθώντας σύμφωνα με χρησμό ένα κοπάδι κατσικιών, ο Κάρανος θα είχε καταλάβει την πόλη της Έδεσσας που από αυτόν θα ονομαζόταν Αιγαί στη μνήμη του θαύματος των κατσικιών και στη συνέχεια θα επέκτεινε την επικράτεια του, κυνηγώντας τον Μίδα τον Φρύγιο και άλλους ηγεμόνες. Από την άλλη, σύμφωνα με τον Ευσέβιο που επανέρχεται γι’ αυτο στον Διόδωρο, ο Κάρανος έφυγε από το Άργος και θα βοηθούσε τον βασιλιά των Ορεστών κατά των Εορδαίων και θα έπαιρνε ως ανταμοιβή το μισό βασίλειο.

Τέλος, τρίτος ιδρυτής της μακεδονικής δυναστείας δόθηκε από μια τραγωδία του Ευριπίδη. Μας την αναφέρει η περίληψη του Υγίνου (fab. 219). Ο Αρχέλαος, γιος του Τήμενου αργείου, που εκδιώχθηκε από τα αδέρφια του, έρχεται στη Μακεδονία, όπου του ζητείται βοήθεια από έναν βασιλιά Κισσέα που βρίσκεται σε πόλεμο. Απατημένος από την υποσχεμένη ανταμοιβή και απειλούμενος στη ζωή του βασιλιά, τον σκοτώνει και ιδρύει την Αιγαί.

Πώς πρέπει να κρίνουμε αυτές τις διάφορες εκδοχές; Αυτό που χρονολογείται από τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη είναι σίγουρα εμπνευσμένο από τα μακεδονικά αυλικά περιβάλλοντα όσον αφορά την καταγωγή από το Άργος της Πελοποννήσου και την καταγωγή από τον Ηρακλή. Πρέπει να ληφθεί υπόψη η συμφωνία Ηροδότου και Θουκυδίδη στον αριθμό των ηγεμόνων που θα διαδέχονταν τον Περδίκκα. Εφόσον για τον Ηρόδοτο τα τρία αδέρφια μετανάστες στη Μακεδονία δεν είναι γιοι του Τήμενου αλλά οι απόγονοί του, οι γενεαλόγοι αφέθηκαν ελεύθεροι να χώσουν μέσα άλλα ονόματα, και νάτοι οι Κάρανος, Κοίνος, Θουρίμας. Όλη η μπερδεμένη ιστορία του Κάρανου φαίνεται να είναι μια κατασκευή που δεν αξίζει πίστης: δεν είναι απίθανο, όπως πρότεινε ο Momigliano, ότι ο Κάρανος είναι απλώς το κοινό όνομα του αρχηγού, του κυρίαρχου, το οποίο αργότερα έγινε όνομα όπως ακριβώς συνέβη με τον Φαραώ, τον Μπρένο, κ.λπ. Ο Κάρανος τότε θα είχε σχέση και με το ελληνικό κάρα. Ο A.J. Reinach, από την άλλη πλευρά, προτιμά να το επανασυνδέσει με το κέρας, έτσι ώστε ο Κάρανος να είναι ο φέρων κέρατα, ο κερασφόρος ήρωας, ο θεός-τράγος με τον οποίο συνδέονται καλά οι κατσίκες οδηγοί του μαντείου και το όνομα των Αιγών και επίσης, ποιος ξερει, τα κέρατα του κριαριού γύρω από το κεφάλι του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα νομίσματά του. Ο Αρχέλαος του Ευριπίδη τελικά, του οποίου διηγείται μια ιστορία σχεδόν πανομοιότυπη με αυτή του Περδίκκα Α' του Ηρόδοτου, είναι προφανώς μια παραλλαγή αυτής της ιστορίας που επινόησε ή συνέλεξε ο ποιητής για να ευχαριστήσει τον βασιλικό οικοδεσπότη του, Αρχέλαο, δίνοντας το όνομά αυτού ως τον γενάρχη της βασιλικής οικογένειας.

Συνολικά, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε εύλογο το εξής. Οι αρχηγοί της φυλής των Αργεαδών, που κινούνται από τις ορεινές περιοχές κοντά στην Ιλλυρία, κατεβαίνουν προς την προσχωσιγενή πεδιάδα κατά μήκος της θάλασσας και γίνονται άρχοντες της. Ο νεότερος από αυτούς, ο Περδίκκας, είναι αυτός που θα δει το έργο ολοκληρωμένο και θεωρείται ο ιδρυτής της δυναστείας. Όσον αφορά στους άλλους δύο, δεν ακούγεται να λέγεται πια κάτι γι' αυτούς και μόνο μια ανάμνησή τους υπάρχει στα ονόματα των μακεδονικών φυλών της Ελίμειας και της Λυγκηστίδας. Το όνομα Περδίκκα επαναλαμβάνεται στη σειρά των Μακεδόνων βασιλέων σε πλήρως ιστορική περίοδο και διευκρινίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μακεδονική ονομαστική. Είναι Αργαιάδης, οπότε έχοντας κατά νου την ρίζα αυτής της ονομασίας και την είδηση ότι αυτός μετακινείται από την περιοχή δίπλα στην Ιλλυρία, θα μπορούσαμε εύλογα να σκεφτούμε ότι η αρχική έδρα της οικογένειας ήταν η πόλη του Άργους Ορεστικού που επιβεβαιώνεται στην ορεινή εκείνη δύση. Λόγω πολιτικής και δυναστικής ωφελιμότητας που προέκυψε αργότερα, αυτοί οι Αργαιάδες θέλουν να περάσουν ως καταγόμενοι από το Άργος της Πελοποννήσου και απόγονοι, μέσω των Τημενιδών, του Ηρακλή.

Αυτό που λέγεται για την Αιγαί που επιλέχθηκε ως το κέντρο του εκκολαπτόμενου κράτους παραμένει αποδεκτό. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο η πόλη αναπτύχθηκε σε ένα μέρος εξαιρετικά κατάλληλο, όπου τώρα είναι τα Βοδενά με τους όμορφους καταρράκτες της Μπίστριτσα, σε ένα υγιές και εύφορο μέρος που δεσπόζει στην πεδιάδα του κόλπου του Θερμαϊκού και στον δρόμο προς τις υψηλότερες περιοχές, αλλά σαφή σημάδι αρχαίας αρχοντιάς είναι το γεγονός ότι η πόλη παρέμενε υποχρεωτικός τόπος ταφής για τους Μακεδόνες βασιλείς, ακόμη και όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε αλλού.

Σημείο σύγκλισης στους θρύλους του Ηρόδοτου και των μεταγενέστερων, για τον Κάρανο, βρίσκεται στην αναφορά αμφότερων στον Μίδα, βασιλιά των Φρυγών. Το ότι οι Φρύγες έφτασαν στην έδρα τους στη Μικρά Ασία ερχόμενοι από τα βόρεια της Βαλκανικής χερσονήσου και διασχίζοντας τη Θράκη, είναι γενικά παραδεκτό και δεν μπορούν να αποσπαστούν από αυτούς οι Βρύγες ή οι Βρύγοι που μνημονεύονται σε σε διάφορα μέρη της Μακεδονίας και της Ηπείρου.

Το όνομα του Μίδα μπορεί να μπήκε στην παράδοση λόγω της μεγάλης φήμης αυτού του βασιλιά και οι κήποι του Μίδα, που θυμάται ο Ηρόδοτος μπορεί να έχουν ορίσει κάποιο μέρος στη Μακεδονία πιο ευχάριστο και εύφορο από το συνηθισμένο και γι' αυτό το λόγο συνδέθηκε με τον πολύ πλούσιο Ασιάτη μονάρχη. Που σύμφωνα με άλλη ανάγνωση, ακριβώς από τη Μακεδονία θα αντλούσε τον πλούτο του και ειδικά από τα ορυχεία του Βέρμιου όρους.

 

14 Φεβ 2022

Βουλγάρικο κόμμα προτείνει ομοσπονδία Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας

Δεν εξηγεί όμως το βουλγαρικό κόμμα σε ποια "βουλγαρική ρίζα" θα μπορούσαν να ανήκουν οι Μακεδόνες. Ο βουλγαρικός λαός σήμερα αποτελείται από τους γηγενείς Θράκες, από Βουλγαρο-Τατάρους οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Βουλγαρία τον 7ο αιώνα μ.Χ. (έτος 680) και από τους οποίους πήρε το όνομα του το σύγχρονο κράτος της Βουλγαρίας, από γηγενείς Μακεδόνες της περιοχής της Μακεδονίας του Πιριν, από Τούρκους, Ρομά, Βλάχους και άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες.

 Όσο για την "κοινή ιστορία" των δυο κρατών, Μακεδονίας και Βουλγαρίας, είναι γνωστό ότι αυτό δεν υπάρχει! Η ιστορία της Μακεδονίας είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν της Βουλγαρίας, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα! Εκτός αν εννοεί την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, που καταργήθηκε πριν ακόμα εφαρμοστεί, και που προέβλεπε την Μεγάλη Βουλγαρία με την οποία η Μακεδονία, σχεδόν ολόκληρη, θα "ενσωματώνονταν" σε αυτήν, χωρίς την θέληση του μακεδονικού λαού! Αυτό όμως δεν λέγεται "κοινή ιστορία" αλλά υποδούλωση του λαού και κατάκτηση του εδάφους της Μακεδονίας!

"Το κόμμα VMRO-Βουλγαρικό Εθνικό Κίνημα εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει ότι η Βουλγαρία και η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας έχουν κοινή ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά και αυτή είναι η μελλοντική τους πορεία, γράφει σε τηλεγράφημά του το βουλγαρικό πρακτορείο ειδήσεων BTA. Ένα από τα θέματα εστιάζει στην πολιτική της Βουλγαρίας έναντι της Βόρειας Μακεδονίας, ανακοίνωσε το κόμμα στο 8ο συνέδριό του, που διεξήχθη στη Σόφια το Σάββατο.

Η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξαρτάται από την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, της βουλγαρικής ρίζας του σημερινού της πληθυσμού και την προστασία των δικαιωμάτων του, επισημαίνεται στο τηλεγράφημα του BTA. Το VMRO καλεί τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές οργανώσεις της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας να σχηματίσουν ομοσπονδία μεταξύ των δύο χωρών με βάση την κοινή τους πολιτισμική και ιστορική κληρονομιά και τα κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα.

Όπως αναφέρει το βουλγαρικό πρακτορείο ειδήσεων, το έγγραφο απαριθμεί 14 προτεραιότητες των οποίων το VMRO είναι εγγυητής, όπως η ασφάλεια, η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη και η πρόσβαση στον πολιτισμό για όλους τους Βούλγαρους, ενεργειακή ανεξαρτησία βασιζόμενη στην κατασκευή νέου δυναμικού (συμπεριλαμβανομένης της δυναμικότητας παραγωγής πυρηνικής ενέργειας), λειτουργική οικονομία και δίκαιοι κανόνες για τις επιχειρήσεις, συνταγματικές αναθεωρήσεις που διασφαλίζουν ευρύτερες εξουσίες στον πρόεδρο, πλειοψηφικό σύστημα και δημοψηφίσματα, στέρηση των δικαιωμάτων από τους αναλφάβητους και όσους δεν πληρούν τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος και μη παρέμβαση των μη κυβερνητικών οργανώσεων που λαμβάνουν ξένη χρηματοδότηση στα θρησκευτικά θέματα την εκπαίδευση της Βουλγαρίας.

Το VMRO εξέλεξε τρεις προέδρους στο συνέδριό του. Έπειτα από 25 χρόνια στο τιμόνι του κόμματος, ο ηγέτης του Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ παραιτήθηκε όταν το κόμμα του έλαβε μόλις πάνω από το 1% των ψήφων στις εκλογές της 14ης Νοεμβρίου 2021.

Οι αντιπρόσωποι ψήφισαν ομόφωνα υπέρ των νέων προέδρων: Ανγκέλ Τζαμπάσκι, Ισκρέν Βεσελίνοφ και Αλεξάντερ Σίντι. Μέχρι τώρα, ο Τζαμπάσκι ήταν αντιπρόεδρος του κόμματος και είναι ευρωβουλευτής για δεύτερη θητεία, ο Βεσελίνοφ ήταν επίσης αντιπρόεδρος και ο Σίντι ήταν μέλος της εθνικής ηγεσίας. Ο οργανωτικός γραμματέας Γιούλιαν Ανγκέλοφ εξελέγη γενικός γραμματέας.

Ανοίγοντας το συνέδριο, ο Καρακατσάνοφ δήλωσε ότι η χώρα περνά δύσκολες στιγμές λόγω της Covid και της οικονομικής κρίσης. Κάνοντας μια ανασκόπηση των τελευταίων τριών ετών, δήλωσε ότι ως μέλος του κυβερνητικού συνασπισμού υπό τον πρωθυπουργό Μπόικο Μπορίσοφ, το VMRO κράτησε σκληρή γραμμή η οποία "απέτρεψε μια οπισθοδρόμηση στις σχέσεις με τη Βόρεια Μακεδονία".

  ΠΗΓΗ: ΑΠΕ



31 Ιαν 2022

Το 1982 η μακεδονική γλώσσα αναφέρεται σε τηλεοπτική σειρά των ΗΠΑ!

 Υπήρχε μια σειρά στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1980, μια κωμωδία που διαδραματιζόταν σε ένα αστυνομικό τμήμα. Σε αυτό το επεισόδιο του 1982, ένας από τους αστυνομικούς φέρνει μια γυναίκα που πήρε ένα μπουκέτο λουλούδια από ένα ανθοπωλείο χωρίς να πληρώσει. Η γυναίκα έχει ένα βραχιόλι στο χέρι της που δείχνει ότι είναι ασθενής σε ψυχιατρείο. Η γυναίκα λέει στους αστυνομικούς «Πολύ ωραία μέρα» (μνογκου ουμπαβ ντεν) και φυσικά κανείς δεν την καταλαβαίνει. Όταν ο γιατρός από το νοσοκομείο έρχεται να πάρει τη γυναίκα, προσπαθεί να πείσει τον αστυνόμο ότι η γυναίκα δεν μιλάει καμία γλώσσα, ότι έχει σχιζοφρένεια και ότι η ομιλία της είναι ακατανόητη, λόγω της ασθένειας. Ο αστυνομικός δεν πιστεύει τη δήλωση του γιατρού, οπότε δίνει σε έναν από τους γνωστούς γλωσσολόγους να ακούσει τη γυναίκα, σε κασέτα. Ο γλωσσολόγος τον στέλνει σε έναν σλαβολόγο, ο οποίος του λέει ότι μπορεί να είναι μια διάλεκτος που ομιλείται στη Βόρεια Ελλάδα και στη Γιουγκοσλαβία. Ο αστυνομικός πηγαίνει σε ένα ελληνικό καφενείο όπου ένας άντρας ξέρει τη γλώσσα. Ο αστυνομικός οδηγεί τον άνδρα στο αστυνομικό τμήμα και αφού η γυναίκα κι αυτός ο άντρας καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον στα μακεδονικά, ο γιατρός συνειδητοποιεί ότι η γλώσσα που μιλά η ασθενής δεν είναι ένα ακατανόητο μπλα-μπλα, αλλά η μακεδονική γλώσσα... 

Τέτοια περιστατικά έχουμε και με τους Βούλγαρους και Έλληνες "γιατρούς" που επί 150 χρόνια αρνούνται να δεχθούν ότι οι Μακεδόνες μιλούμε την μακεδονική γλώσσα!

Το πιο ενδιαφέρον σημείο στο βίντεο (στα αγγλικά) είναι από το λεπτό 13:03 έως 16:30
https://www.dailymotion.com/video/x5t5c5c?fbclid=IwAR17NkUIqvzKahRd9Ii7ug_63fLSD167BW9wQGBC62tc_gHXFR9IJVhWUJM