Μακεδονικοί διάλεκτοι στην βόρεια Ελλάδα

14 Μαΐ 2018

TV broadcast of Telefriuli (Italy) about forbiden languages



We are presenting this evening's meeting in the Vicino / Lontano Festival on 'Forbidden to speak-: forbidden languages, emigration, plurilingualism'


Telefriuli - Good morning and welcome! Two guest I have with me this morning, Eugenia Natsoulidou who is an activist for the rights of Macedonians in Greece and chair of the Macedonian Educational and Cultural movement – Good morning – and by her side is William Cisilino, well know Director of the ARLEF who today is accompanying Eugenia to talk about linguistic minorities. Tell us a little about your story, Eugenia, you were born in Greece but you are member of a Macedonian family but in your family this language has never been spoken or it was not allowed to be spoken. Explain to us a little about this.
E- Yes, it is true.  I was born in the 50s, precisely in 1955, it was a very much difficult period in Greece, after the  Civil war by which many Macedonians had to abandon the country. Those who remained had a terrible treatment. I, as a little girl, although having at home my grandparents who did not speak Greek language – I had to learn a little (the Macedonian language) because of this – but we were not allowed to speak the language in public and especially at school, where it was really forbidden… some children were also beaten up if they pronounced some Macedonian words…
Telefriuli - In other words, it was not appreciated the fact for someone to express himself in the mother tongue. Now, why this guest today. It is because there is a meeting to which she will participate tonight, under the fourteenth edition of the Festival Vicino/Lontano (Near/Far) that opened yesterday in Udine and a meting will be held in which will be discussed this situation. Naturally, the discussion will be expanded, because we are in Europe and, as we said before behind the scenes, in a Europe that should guarantee everyone the freedom to express themselves also in minority languages, but as we see it is not so and in the very much European Greece even today the situation is however complicated, is that right?
E - Yes, probably also for other linguistic minorities, not just the ethnic ones, being ours also a national minority, Europe has been a huge disappointment because in fact we had great expectations with Greece entering the European Union, that it would be more democratic and more liberal – open- on these issues. Instead, it has changed absolutely nothing…. Nothing,  really… zero!
Telefriuli - You, William Cisilino, have followed very closely the situation in Catalonia, how can we explain to ourselves this difficulty, it is not the only language minority at European level that finds difficulties.
W- Exactly! We can say that until about the year 2000, exception being Greece that has always been contrary to the question of minorities -historically – and also at European level, we can say that until 2000, Europe, in any case, had made some activities to promote, in the various national states,  protection policies, and not just that… It required the states which wanted to join the European Union to undersign some treaties for the protection of minorities. Paradox, treaties that France, Italy and Greece, up today, have not undersigned, so it is a paradox, that is, for you to enter the European Union you must sign the European Charter for the languages but France, Italy and Greece have never signed. This is a paradox that says already lots of things.
Telefriuli - Especially Italy, I mean… but, then, it protects some minority languages there are also officially recognized beyond the Friulan…
W - Yes, it protects or pretends of protecting them… here we could open a long debate. Let’s say that until 2000, however, the European Union did something, directly from Brussels. But when new memberships began to appear in the adhesion of the Eastern European states, let’s say that one of the conditions these states asked, formally or informally, fronting the undersigning of these treaties, was that the European Union would no longer take care of the protection of minorities, so that since 2000 Europe does not do anything, any more. And we also have recently seen how, as you mentioned, in the Catalan case Europe has been completely absent. Then, one wonders how we can have as a motto Union, united in diversity and then doing nothing to protect these diversities when they are put in danger like the Macedonian case which is perhaps, or of Greece in general, the most striking case in Europe.
Telefriuli- You have also received some threats from social media. We know unfortunately that via social media human beings let come out the worse things, but I mean that this is a situation that you are living on your skin.
E - Well, indeed, I was courageous enough to make an association that was not precisely an association but a non profit company which absolutely could not be closed. It was a company, someone makes a company of 3-4 people, how can you close such thing… The associations can be closed by order of a Prosecutor. In the beginning we did not put the name “Macedonian” in the title, but then I thought if it is a company they couldn’t… I mean I have a product and I want to call it in a certain way, there is no law to prohibit it.
Telefriuli - And this did not get appreciation…
E - No, absolutely, it did not get any appreciation… In fact, I changed the name or I just added Macedonian to our title just in 2016 and in 2017 we had to close this company
Telefriuli - It is true, there are difficult realities. William, but Europe how come it is afraid of these minorities because if the closing attitude is this, the coming thoughts are that…indeed is not a closing attitude it is a little of opposing the possibility not only to express oneself obviously in his own language but also at a cultural level… but how can these minorities scare… clear I that they are, after all, a powder keg because if they cannot express themselves or anything else, it happens as it happened in Spain that sooner or later everything becomes a political movement and it bursts out.
W - It scares because more or less all the European states but I would say all the states in the world within them have more than one languages and the states as w know them today were born as nation-states where there is only one language, exception being very rare cases like Switzerland or Belgium for historical reasons, however this nineteenth -century idea is till an axes carrier of the states, therefor is an Europe of states that are believed nation state and when they hear talking about other languages, other cultures, then at the proof of the facts – in line with principle is everything very nice- but at the proof of facts they are against. We are seeing now the Catalan case which is striking… Puigdemont arrested in Germany, Germany most probably will not extradite him to Spain because it came out , finally, and it was about time, because at the beginning was said that Belgium was sympathizing, and it came out that he did not commit any crime because he did not do violent acts of rebellion and there has not been even an embezzlement of state funds because the referendum was done only by private funding, so that today with the Catalans, thanks to Catalans, we are putting our finger in the wound of what is today Europe where things happen like these we just heard occurring in Greece, violence occurring as we saw, at the end of last year, in Catalonia and everybody saying this is not our business, they are internal affairs…
Telefriuli - But this is a contradiction… and I say this about the romantic idea of a Europe of integration and acceptance and of course also the minority languages, the minority communities that are, after all, born from history, also in the case of Macedonia in which is the history that speaks for which you arrived to today’s situation
Telefriuli - We have talked and analyzed a little the situation in Europe, however, this problem goes beyond the borders of Europe because you quoted me also the case of Quebec, right? For which you will talk tonight, as well. You can give us some anticipations of the points
W - Yes! Tonight we will also have the professor Salvatore who is a professor of the University of Montreal in Quebec who will talk to us about the particular situation of  the Quebec for those who do not know, it is a state that makes up Canada being in majority francophone. And perhaps is a reality in the world where a region-state has implementented protection policies very much effective to preserve ones’ own identity and language. We can say that even here there is a paradox where the French in Canada is a minority language in the sphere of the Canadian state asking always for more forms of protection, however, France  one of the states that notoriously opposes  more the minority languages. We will enter also in these paradoxes together with another guest who is the journalist Carlo Pupo of Radio Onde Friulane and who knows all the critical situations in Europe concerning the minorities, so we are going to go also to Corsica, to Scotland.
Telefriuli - Let’s say that the world is made of minorities that, after all, if they had all their rights guaranteed, freedom of expression would not degenerate in movements and revolts.
W - It would be enough to apply mathematics here. In the world there are about 7000 languages, the recognized states in UN are 198, so if we just count a minute… like it or not, the situation is this. It is true, there must be a language of general communication in the state and in international level, nobody puts this in doubt, but is also right to respect local identities, they can coexist peacefully, like it happens with our friend Eugenia who speaks very good Italian, as you heard, and the Greek, Macedonian, Italian and I do not know of how many other  languages….
Telefriuli - She misses the Friulan though… We will do for her an accelerated course…
W - Lets say that the languages do not cancel out one another but more languages can live together  peacefully
Telefriuli - Well, we grew up with the idea that knowing more languages opens the mind, it does good. Yes, we cannot go backwards to  such important issue. William, please remind us about the appointment tonight, what time and where.
…….
Telefriuli - Thanks to Eugenia and William for having been with us today and wish you all the best for the event.

(Translation into English from Italian)

13 Μαΐ 2018

Φεστιβάλ VICINO LONTANO - UDINE Italia, με μακεδονική συμμετοχή!


 
ΕΥΓΕΝΙΑ ΝΑΤΣΟΥΛΙΔΟΥ, ΑΚΤΙΒΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΤΟΥ  ARLEF (ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΦΟΥΡΛΑΝ)

Η Ευγενία Natsoulidou πάντα εμπλέκονταν στην άμυνα της εθνικής και γλωσσικής μειονότητας των Μακεδόνων, μια πολιτιστική μειονότητα που, μετά από την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μοιράστηκε ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία.

Ίδρυσε το Μορφωτικό και Πολιτιστικό Μακεδονικό Κίνημα (συνδεδεμένο μέλος του NPLD - πανευρωπαϊκό δίκτυο για την προώθηση της γλωσσικής πολυμορφίας), μια ομάδα που προωθεί τη μακεδονική γλώσσα και πολιτισμική συνείδηση ​​μέσα από συνέδρια, εκδόσεις και άλλες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, με έμφαση την πλούσια μακεδονική πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής · μια περιοχή που προσαρτήθηκε από την Ελλάδα, για πρώτη φορά στην ιστορία, το 1913. Το 1922, εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόφωνοι Χριστιανοί μεταφέρθηκαν από την Τουρκία στη Μακεδονία στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης, ενώ χιλιάδες ντόπιοι εξορίστηκαν, σύμφωνα με το την κρατική πολιτική σε εξέλιξη, την πολιτιστική γενοκτονία.

Σήμερα, οι απόγονοι των Ελλήνων μεταναστών από την Τουρκία βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των νεοναζιστικών κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή. Μαζί με ριζοσπάστες κήρυκες του μίσους στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, εξειδικευμένοι σε τακτικές εκφοβισμού εναντίον της μακεδονικής κοινότητας στη βόρεια Ελλάδα (100.000 -250.000 άτομα), παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις περιοχές διατηρούν μια πλειοψηφία πληθυσμών μακεδονικής εθνότητας.
Η Ευγενία Νατσουλίδου, μαζί με τα μέλη της οργάνωσης, δέχτηκε διάφορες απειλές σε μερικά μέσα ενημέρωσης και σε κοινωνικά μέσα. Απειλές που οδήγησαν σε διάφορες νομικές ενέργειες οι οποίες, ωστόσο, δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Στις 16 Νοεμβρίου 2017 ο σύλλογος «Μακεδονικη Μορφωτικη και Πολιτιστική Κίνηση Έδεσσας» διαλύθηκε νομίμως από τα μέλη του, για φόβο για τα χειρότερα.

«Ελπίζω, ωστόσο, ότι η σοφία θα επικρατήσει - λέει η Νατσουλίδου - και ότι ο μακεδονικός λαός θα μπορέσει να έχει ένα μέλλον ελευθερίας και να διατηρήσει την πλούσια κουλτούρα που του έχει μεταδοθεί για πολλές γενιές. Και ελπίζω επίσης ότι η Ευρώπη θα είναι εκείνη που θα διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και θα κάνει τη σωστή επιλογή για ένα μέλλον ειρήνης και ευημερίας για όλους τους ιθαγενείς λαούς της».

http://friulisera.it/arlef-furlan-lenghe-di-dongje-e-di-lontan-a-vicino-lontano-2018-ospite-deccezione-eugenia-natsoulidou-attivista-della-minoranza-macedone-in-grecia/

22 Απρ 2018

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΥ ΠΑΝ-ΣΛΑΒΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1ο Μερος)

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΥ ΠΑΝ-ΣΛΑΒΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1ο Μερος)

Το περεταίρω πρόγραμμα του συνεδρίου, σε μορφή κρουαζιέρας σε ποτάμια, αποτελούνταν από έναν συνδυασμό επιστημονικών και πρακτικών εργασιών σε συνδιασκέψεις και στρογγυλά τραπέζια, μέσα σε πλοίο, βυθισμένο στην ομορφιά της φύσης της μεσαίας ζώνης της Ρωσίας και του ρωσικού Βορρά, και την γνωριμία με τη ρωσική ιστορία και πολιτισμό, μέσω επισκέψεων παλαιόν πόλεων και μοναστηριών. Από το κανάλι της Μόσχας το πλοίο «Πριγκίπισσα Αναστασία» με 220 συνέδρους και φιλοξενούμενους του συνεδρίου ξεκίνησε προς βορρά, για το Βόλγα.

27 Μαΐου 2017, στις 17.30, οι συμμετέχοντες στο Πανηγυρικό Παν-σλαβικό Κογκρέσο στα νερά των ποταμών και λιμνών της Ρωσίας ξεκίνησαν το ταξίδι. Αφού έφυγαν από το Βόρειο Σταθμό του ποταμού, άρχισαν ένα ταξίδι για να συζητήσουν ιστορικά και επίκαιρα ζητήματα της σλαβικής ιδεολογίας, να μοιραστούν τις απόψεις τους και να διεξαγάγουν συζητήσεις, με συγκεκριμένα βήματα.
Το πρωί της 28ης Μαΐου συνεχίστηκαν ενεργά οι εργασίες του Πανηγυρικού Παν-σλαβικού Κογκρέσου. Κάθε πρωί οι εκπρόσωποι ξυπνούσαν στους ήχους του σλαβικού ύμνου «Γεια, Σλάβοι!». Η αίθουσα συνεδριάσεων, η αίθουσα ανάγνωσης και η καφετέρια, που είχε τη λειτουργικότητα που αντιστοιχεί σε αίθουσα κινηματογράφου, μετατράπηκαν σε χώρους διεξαγωγής διάφορων συνεδρίων, στρογγυλών τραπεζιών και παρουσιάσεων. Μερικές δεκάδες εκθέσεις κάθε μέρα, και όχι πάντα αρκετός χρόνος και υπομονή για να τις συζητήσουμε.
Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν παράλληλα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, με διαλείμματα για μεσημεριανό γεύμα και για εκδρομές. Ένα πολυάσχολο πρόγραμμα και μια αφθονία ομιλητών ανάγκαζε συχνά τους συμμετέχοντες να μετακινηθούν από την μια αίθουσα στην άλλη για να ακούσουν μια ενδιαφέρουσα επίδοση σε ένα χώρο η να ασχοληθούν με κάτι μόνοι τους - σε ένα άλλο.
Έτσι, αμέσως μετά το πρωινό, στη μεγάλη αίθουσα συνεδρίων διακοσμημένη με πανό, ξεκίνησε το συνέδριο «Σλαβικός πολιτισμός και χαρακτηριστικά της σλαβικής ιδεολογίας» υπό την προεδρία του Oleg Platonov και της Barbara Krieger, οι οποίοι παρουσίασαν τις εκθέσεις τους «Πνευματικά θεμέλια του σλαβικού πολιτισμού στα έργα των Ρώσων στοχαστών και φιλοσόφων" και "Η σλαβική κοσμοθεωρία ως βάση της κοσμοθεωρίας μιας νέας εποχής", αντίστοιχα.
Το μέλος του IBID, φιλόσοφος της λέσχης Izborsk, Peter Kalitin παρουσίασε το βιβλίο "Ρωσικό δόγμα", περιγράφοντας την εμφάνιση του φαινομένου της  επιθυμίας αυτό να επιστρέψει στις ρίζες του και να μην δεχτεί το προκατασκευασμένο ξένο σύστημα αξιών.
Ο Neven Djenadia μίλησε για την πολιτιστική κληρονομιά στο Κοσσυφοπεδίου και Μετόχια του σερβικού λαού, υπενθυμίζοντας ότι είναι ιστορικά Σερβική γη και το λίκνο της Σερβικής Ορθοδοξίας, με εκατοντάδες αρχαίους ναούς, μοναστήρια και νεκροταφεία που τώρα βεβηλώνονται από τους Αλβανούς. Η σλαβική ιδέα στο σύγχρονο κόσμο εξετάστηκε από τον Branimir Kulyanin και ο Alexander Titovets παρουσίασε μια έκθεση με τίτλο «Το κυρίαρχο είδος δραστηριότητας ως κριτήριο της εθνικής-πνευματικής ταυτότητας». Ο Alexander Yeliseyev από τη Ρωσία μίλησε για τις πηγές της σλαβικής ταυτότητας στη Βόρεια παράδοση, ενώ η Λευκορωσίδα σχεδιάστρια τοπίων Natalya Manaenkova ανέλυσε τα σλαβικά σύμβολα. Στο πλαίσιο του θέματος παρουσιάστηκαν και άλλες εκθέσεις, αλλά ταυτόχρονα στο σαλόνι ανάγνωσης πραγματοποιήθηκε το συνέδριο «Σλαβική λογοτεχνία και δημοσιογραφία», με επικεφαλής τον εξαίρετο Ρώσο συγγραφέα και συμπρόεδρο της Ένωσης Συγγραφέων της Ρωσίας Vladimir Krupin. Ο Vladimir Bolshakov έκανε μια παρουσίαση με τίτλο "Ο αγώνας των ιδεών στις σύγχρονες δημοσιεύσεις". Ο αρχισυντάκτης του διαδικτυακού πρακτορείου "Ρωσική Λαϊκή Γραμμή" Anatoly Stepanov μίλησε για την ανάγκη επιστροφής σε ιδεολογίες του κράτους.
Επίσης, μεταξύ των αναγγελλόμενων θεμάτων ήταν και «Διάσημοι Σέρβοι στη ρωσική ιστορία και διάσημοι Ρώσοι στην ιστορία της Σερβίας" στην έκθεση του Ranko Goikovich, "Ανοιχτές φλέβες της Σερβίας" από την Biljana Djorovich, μια ανασκόπηση της πολωνικής και ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα από τον ποιητή Alexander Navrotsky και άλλες παρουσιάσεις.
Ταυτόχρονα, η καλλιτέχνης αγιογράφος Elizaveta Gavrilova πραγματοποίησε μια στρογγυλή τράπεζα με θέμα "Σλαβική ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική" κατά τη διάρκεια της οποίας μίλησε για τα σλαβικά μοτίβα στη γλυπτική. Ο Αρχιμανδρίτης της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας του Αιγαίου Νικόδημος Τσαρκνιάς παρουσίασε μια λεπτομερή έκθεση για την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική παράδοση στα τέλη του οθωμανικού ζυγού και για τη βασιλική ως χαρακτηριστική σλαβική μορφή. Η Maria Vecher από τη Λευκορωσία μίλησε για το ρόλο των λαϊκών χειροτεχνιών στη διαμόρφωση της συνείδησης ​​της νεολαίας.
Μετά το μεσημεριανό διάλειμμα, οι συναντήσεις συνεχίστηκαν στην αίθουσα συνεδρίων - με θέμα "Σλαβικός διαφωτισμός" υπό την ηγεσία της Σερβίδας δημοσιογράφου και συγγραφέα Liljana Bulatovich-Medic. Σχετικά με τη σχολική και ηθική παιδεία μίλησε ο Sergei Komkov από την Τσεχία, για τον Nikolai Serbsky – μίλησε ο  Σλαβολόγος και μεταφραστής Ilya Chislov, για τον ρόλο του Rachinsky στη σλαβική παιδεία - η Irina Ushakova από τη Ρωσία.
Επίσης συζητήθηκε η διάδοση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, της γλώσσας της κοινότητας, της πατριωτικής εκπαίδευσης και της προπαγάνδας της σλαβικής ενότητας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ταυτόχρονα, πραγματοποιήθηκε μια δημιουργική συνάντηση με μια επίδειξη του επικεφαλής του σλαβόφιλου στούντιο, Vladislav Bykov, και στην αίθουσα ανάγνωσης η στρογγυλή τράπεζα "Σλαβική Νεολαία" ξεκίνησε καθημερινές συναντήσεις νεαρών εκπροσώπων από τη Σλοβακία, το Μαυροβούνιο, την Τσεχική Δημοκρατία, τη Βουλγαρία, τη Σερβία, τη Λευκορωσία κι άλλες χώρες. Οι εκπρόσωποι της νέας γενιάς εμπνεύστηκαν από την ιδέα να δημιουργήσουν το δικό τους σχηματισμό της νεολαίας της διεθνούς σλαβικής κοινότητας για τη διάδοση της ενότητας και για συγκεκριμένες πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το πλοίο "Πριγκίπισσα Αναστασία" μετακόμισε στην κοίτη του ποταμού Βόλγα, αφήνοντας πίσω του τα δασώδη Kimry και Kalyazin. Με ένα τόσο έντονο πρόγραμμα της πρώτης ημέρας, οι εκπρόσωποι κατάφεραν να επισκεφθούν την παλαιά πόλη Uglich, της οποίας η ίδρυση χρονολογείται στα μέσα του δέκατου αιώνα. Η μικρή πόλη έχει μια πλούσια μεσαιωνική ιστορία και ανήκει στο Χρυσό Δαχτυλίδι, αλλά για πολλούς συνδέεται κυρίως με τη δολοφονία του Τσαρέβιτς Ντμίτρι από πράκτορες του Μπόρις Γκουντούνοφ, οι οποίοι έθεσαν τέλος στη δυναστεία των Ρουρίκ, συμβάλλοντας στην κλιμάκωση της κρίσης και της Εποχής των Ταραχών. Συμπτωματικά, το πλοίο πλησίασε την όχθη του Βόλγα την ημέρα μνήμης του πρίγκιπα Αγίου, όταν στο ναό του Αγίου Δημητρίου του Αίματος και άλλες εκκλησίες του Uglich είχαν λειτουργία.
Οι σύνεδροι πήραν τα εθνικά τους λάβαρα, κάποιοι ντυμένοι με εθνικές φορεσιές  κι έτσι, τραγουδώντας κατέβηκαν στη στεριά και στην προβλήτα τους περίμεναν κάτοικοι της πόλης, με τις καλύτερες παραδόσεις - με ψωμί και αλάτι. Επικεφαλής των κατοίκων του Uglich υπήρχαν εκπρόσωποι της διοίκησης της πόλης και ιερείς της Επισκοπής του Pereslavl, συμπεριλαμβανομένου του κοσμήτορα της περιοχής Uglich, Ηγούμενος Νικόλαος, που μεταβίβασε την ευλογία του επίσκοπου Fyodor, επίσκοπος Pereslavl και Uglich.
Με τη σειρά του, ο Oleg Platonov πρόσφερε ως δώρο από το Πανηγυρικό Παν-Σλαβικό Συνέδριο ένα κάλυμμα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, κεντημένο από μέλος του συνεδρίου μας, την Tatiana Kulikova, και αφιερωμένο στα λείψανα του Αγίου Νικολάου που έφερε για πρώτη φορά στη Μόσχα από την Ιταλία.
Έχοντας λάβει ένα θερμό καλωσόρισμα στο ρωσικό έδαφος, οι Σλάβοι πέρασαν από τα στενά δρομάκια και το παλιό οδόστρωμα του εδάφους του Κρεμλίνου του Uglich. Φυσικά, οι σύνεδροι δεν παρέκαμψαν την εκκλησία του Τσαρέβιτς Δημήτρη του Αίματος, χτισμένο στο χώρο όπου σκοτώθηκε ο γιος του Ιβάν ο Τρομερός, καθώς και το περίφημο Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως. Ορισμένοι συμμετέχοντες στο συνέδριο απόλαυσαν ακόμη μια συναυλία ιερής μουσικής σε μια από τις αίθουσες του μουσείου.
Ο καιρός ήταν καλός, πολλοί προσελκύονταν από την θέα από το ανάχωμα, άλλοι ήθελαν να περπατήσουν ανάμεσα στα χαμηλά πέτρινα κτίρια της τσαρικής επαρχίας. Ωστόσο, τα χαρακτηριστικά τοπωνυμία των δρόμων του Uritsky, που αφιερώνονται αποκλειστικά στον Λένιν και στον Μαρξ, καθώς και οι περιοχές της Κομμούνας της Σοβιετικής Ένωσης, εξασθένησε κάπως την ακεραιότητα της αντίληψης της εικόνας της παλιάς πόλης.
Το βράδυ στο πλοίο και στο πλαίσιο δημιουργικών συναντήσεων, όλοι μπορούσαν να συνομιλήσουν με τον Λαϊκό Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ, τον διευθυντή της Ακαδημαϊκής Λαϊκής Ορχήστρας "Boyan", Anatoly Poletaev, με τον νικητή του Πατριαρχικού Βραβείου συγγραφέα Vladimir Krupin ή τον Σέρβο ποιητή από το Μαυροβούνιο Lyubomir Perunovich. Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα, οπότε κάποιος έπρεπε να επιλέξει.
Συγχρόνως, μετά από μια απότομη στροφή του Βόλγα προς τα ανατολικά, το πλοίο πέρασε μπροστά από τη διάσημη ξύλινη αρχιτεκτονική του Myshkin και του Rybinsk. Η αντίθεση και η αντίφαση διαφορετικών εποχών και κοσμοθεωριών της Ρωσίας πριν και μετά το 1917 μπορούσαν να δουν, σε αυτές τις παράξενες ακτές, οι προσεκτικοί παρατηρητές.
Την επόμενη μέρα οι σύνεδροι του Κογκρέσου βρέθηκαν στο Yaroslavl, την παλαιότερη ρωσική πόλη στο Βόλγα, που ιδρύθηκε το 1010 από τον μελλοντικό μεγάλο πρίγκιπα του Κίεβου Yaroslav ο Σοφός, ο οποίος αργότερα έγινε ο κληρονόμος των Ρώσων πριγκίπων. Ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, γνωστό για τα μεγάλα εργοστάσια και εργαστήρια και ταυτόχρονα το κέντρο του πολιτισμού και της τέχνης, με το παρατσούκλι ως Ρωσική Φλωρεντία, που προσέλκυσε το ρομαντικό θέατρο και με τις ντατσες με ύφος κάστρων, που τον εικοστό αιώνα υπέστη σοβαρή καταστροφή και έχασε πολύ. Κατά τη διάρκεια της περιήγησης με λεωφορείο με στάσεις σε σημαντικά σημεία, οι συμμετέχοντες στο Κογκρέσο επισκέφθηκαν την κεντρική πλατεία Σοβιετική Ένωση, πρώην Ilyinskaya, όπου είναι συγκεντρωμένα τα διοικητικά κτίρια και το μαργαριτάρι της σχολής αρχιτεκτονικής του Yaroslavl  του XVII αιώνα - η Εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Στη συνέχεια, οι σύνεδροι είδαν το τοπικό Μνημείο της Δόξας με την Αιώνια Φλόγα και το νέο καθεδρικό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου που χτίστηκε για την 1000η επέτειο του Yaroslavl, καθώς και την πλατφόρμα παρατήρησης με θέα τη Γωνία της Αρκούδας, με ένα καλά διατηρημένο πάρκο και προκυμαία. Ακόμη και η αρχή της καταιγίδας δεν εμπόδισε την είσοδό, στους πιο ενθέρμους λάτρεις, στη Μονή Μεταμόρφωσης, που δεν είναι μόνο ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο, αλλά αντικατέστησε, επίσης, το Κρεμλίνο για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της απώλειας της πόλης του.
Το απόγευμα ξεκίνησε η διάσκεψη «Η πορεία προς τη σλαβική ενότητα και αμοιβαιότητα», στο οποίο προήδρευαν ο Oleg Platonov και ο Nikolai Kikeshev, μέλη του Προεδρείου της Παν-Σλαβικής Ένωσης της Ρωσίας. Περίπου δώδεκα εκθέσεις από αντιπροσώπους διαφορετικών χωρών κάλυψαν διάφορα θέματα - από το φαινόμενο του παν-σλαβισμού και της σλαβικής ενότητας στο παρελθόν και στο παρόν (από τον Stefan Gorchev και τον Sergei Lebedev), σε θέματα δημιουργίας Σλαβικής Ομοσπονδίας (από τους συντονιστές). Γενικά, η ανάπτυξη πρακτικών βημάτων αυτού του έργου έγινε η κύρια γραμμή της διάσκεψης. Στη συζήτηση συμμετείχε ο Γενικός Γραμματέας του Διεθνούς Σλαβικού Συμβουλίου Alexei Grigorovich, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Λευκορωσίας, AA. Titovets, ενας άλλος εκπρόσωπος της Λευκορωσίας, VS. Komisaruk, και ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας N.F. Lavrinenko μίλησε για την πολυπλοκότητα της διατήρησης των σχέσεων των Σλάβων στις σύγχρονες συνθήκες. Παράλληλα, ο ιστορικός S.V. Lebedev ζήτησε να μην εξιδανικεύονται οι σλαβικές σχέσεις στο παρελθόν, επισημαίνοντας τη φυσική αντιπαλότητα των φυλών στην ιστορική διαδικασία.
Ταυτόχρονα, υπό την προεδρία του Valentin Katasonov, πραγματοποιήθηκε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης «Σλαβική οικονομία και οικονομικές σχέσεις», όπου επανέλαβε τη διατριβή του Nikolai Serbsky: «Η κρίση- Θεια δίκη». Ο Oleg Platonov, ο οποίος ήρθε στη στρογγυλή τράπεζα από τη συνάντηση ενός άλλου τμήματος, περιέγραψε επίσης τη σλαβική οικονομία ως μια πνευματική και ηθική κατηγορία, αντίθετη στην καταναλωτική επέκταση του δυτικού μοντέλου στο σλαβικό, το οποίο, πιστεύει, έχει βαθιές ρίζες και βαθιά ηθική αιτιολόγηση.
Οι προοπτικές της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και η συνεργασία της με τη Σερβία, η οικονομική συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Λευκορωσίας και άλλα ζητήματα εξετάστηκαν, επίσης, στη στρογγυλή τράπεζα.
Παράλληλα, στην ημερίδα "Σλαβική Μουσική, Θέατρο, Κινηματογράφος" προήδρευσε η Irina Leonova, η «τραγουδίστρια της Αγίας Ρωσίας» βραβευμένη με διεθνή βραβεία. Οι εκδηλώσεις με παραστάσεις και ζωντανές εμφανίσεις δεν άφησαν αδιάφορο το κοινό. Μια εκπρόσωπος των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου και Μετόχια και πιανίστας, Selena Trifunovich, ντυμένη, με υπερηφάνεια, με εθνική φορεσιά, μίλησε για τα ιερά της κατεχόμενης γης ως πηγή έμπνευσης για τους Σέρβους συνθέτες. Με την εγκάρδια συνοδεία του παίξιμου της οι αγαπητοί Σέρβοι εμφάνισαν την απόρριψη των χριστιανών από  αυτή την περιοχή.
 Iskra Ivanova από τη Βουλγαρία μίλησε για το τοπικό θέατρο κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, ο συνεργάτης μακεδονικού Πανεπιστημίου, Andrey Jovanchevsky, παρουσίασε τις συλλογές των σλαβικών συγγραφέων που δημοσιεύτηκαν στο alma mater του, μεταφρασμένες στα μακεδονικά, η Maria Proskurina από τη Λευκορωσία παρουσίασε το Ορθόδοξο νεανικό φεστιβάλ "Οδηγήτρια" και η Natalia Ermakova από το σύνολο "Slavica" αφιέρωσε στην αίθουσα, ζωηρά και γραφικά, τα ιδιαίτερα τραγούδια και τις μουσικές παραδόσεις του Kursk. Η ίδια η Irina Leonova έδωσε μια ομιλία "Αυτά που τραγουδούν στη Ρωσία" και ο επικεφαλής του ιστορικού και εθνογραφικού συλλόγου και του συνόλου του κοζάκικου τραγουδιού "Άσπρη πέτρα", Vasily Butrov, μίλησε για τα παραδοσιακά άσματα που συλλέχθηκαν από προφορικές πηγές της κληρονομίας των προγόνων. Στο τέλος, η παρουσίαση της ταινίας για τον Ρώσο εθελοντή στα Βαλκάνια Konstantin Bogoslovskiy "Άγγελος από το βουνό Zaglawak" που γυρίστηκε από την Liliana Bulatovich-Medic και τον Peter Nedelkovich. Μετά την προβολή, κατόπιν αιτήματος του κοινού, το οποίο άγγιξε η ταινία, οι μνήμες των γεγονότων που παρουσιάστηκαν μοιράστηκαν με τον άμεσο συμμετέχων σε αυτά, έναν Ρώσος εθελοντή που τώρα είναι αναπληρωτής αρχισυντάκτης της εφημερίδας "Ρώσος Αγγελιοφόρος", B.Yu. Zemtsov. Το βράδυ έγιναν συναυλίες και αυτοσχεδιασμένες κοινές παραστάσεις των συγκροτημάτων «Λευκή Πέτρα» και «Slavica» από τη Ρωσία, καθώς και από τον αξιοθαύμαστο Σλοβάκο λαογράφο Dragosh Dalosh.
Το επόμενο βράδυ, η Lyudmila Safonova, λαϊκή καλλιτέχνης της Ρωσίας, τραγούδησε ρωσικές άριες στην ατμοσφαιρική αίθουσα ανάγνωσης. Ένα λαμπρό γεγονός του Κογκρέσου ήταν μια δημιουργική συνάντηση με τον διάσημο συγγραφέα, βραβευμένο με το Κρατικό Βραβείο της Ρωσίας, Vladimir Lichutin.
Στις 30 Μαΐου, το πλοίο περνά από τα νερά της δεξαμενής Rybinsk στο Sheksna, το οποίο είναι στην πραγματικότητα μέρος του καναλιού Βόλγα-Βαλτικής, και αγκυροβολεί κοντά στο παλαιό χωριό Goritsa στην περιοχή Vologda. Εδώ οι εκπρόσωποι του Πανηγυρικού Παν-σλαβικού Κογκρέσου ανεβαίνουν σε λεωφορεία εκδρομών και ακολουθώντας το δρόμο που διαπερνά το δάσος, φτάνουν στην πόλη Kirillov που βρίσκεται επτά χιλιόμετρα μακριά, στη γραφική ακτή της λίμνης Siversky. Η εμφάνισή της το 1397 και η περαιτέρω ανάπτυξη της συνδέονται άρρηκτα με το μοναστήρι Kirillo-Belozersky, το οποίο ιδρύθηκε από τους οπαδούς του μοναχού Sergius του Radonezh, μοναχοί Cyril και Ferapont Belozersky, τον ίδιο XIV αιώνα. Για πολλούς αιώνες θα είναι ένα από τα κέντρα της πνευματικής ζωής του ρωσικού βορρά και για ένα διάστημα - ολόκληρης της Ρωσίας. Η κομητεία της επαρχίας Novgorod και στη συνέχεια το περιφερειακό κέντρο των περιοχών Leningrad και Vologda, το Kirillov παρέμεινε μια μικρή πόλη με αργή ζωή και μάρτυρας προηγούμενων εποχών στους κεντρικούς δρόμους της, στη μορφή ξύλινων σπιτιών, στις κολόνες τηλεγράφων και στο αδιαμφισβήτητο άγαλμα του Λένιν. Αν και έχει μια δική της γοητεία, η οποία είναι κατανοητή στον ερευνητή της ρωσικής απομακρυσμένης και σχεδόν ανέγγιχτης αρχαιότητας, ωστόσο όλη η πολιτιστική ζωή και μια μάλλον ανεπτυγμένη τουριστική υποδομή επικεντρώνεται γύρω από αυτό το μοναστήρι. Είναι γνωστό ότι ο πρίγκιπας Vasily III και η Elena Glinskaya επισκέφτηκαν το μοναστήρι, στη συνέχεια και ο Ιβάν ο Τρομερός ευνόησε το μοναστήρι και στο τέλος της ζωής του έδωσε όρκο εδώ.
Κατά τη συνάντηση με τους μοναχούς, οι εκπρόσωποι του Παν-σλαβικού Κογκρέσου πρόσφεραν ένα άλλο (δεύτερο) κάλυμμα του Νικολάου του Θαυματουργού, δημιουργία της καλλιτέχνιδας Tatyana Kulikova και αφιερωμένο στα λείψανα του αγίου στον καθεδρικό ναό του Χριστού Σωτήρας. Οι μοναχοί ευλόγησαν το Πανηγυρικό Παν-σλαβικό Κογκρέσο για τα σπουδαία επιτεύγματα.
Αυτό το Μοναστήρι έδωσε στη ρωσική πολιτεία περισσότερους από εκατό αξιοσέβαστους και τοπικούς αγίους. Οι Σλαβικοί αντιπρόσωποι εξέτασαν με ενδιαφέρον το σύνολο και τον τεράστιο εσωτερικό χώρο του μοναστηριού Kirillo-Belozersky, που βρίσκεται σε ένα πανέμορφο τοπίο και περιβάλλεται από δάση του ρωσικού βορρά. Αφού πραγματοποίησαν μια εκδρομή γύρω από την πρώην φυλακή και τα περίχωρα του μοναστηριού και εξοικειώθηκαν με χειροτεχνήματα των σύγχρονων τεχνιτών, επέστρεψαν στο πλοίο, όπου συνέχισαν τις εργασίες του συνεδρίου.
Τρεις διαφορετικές διασκέψεις ταυτόχρονα περίμεναν για συμμετέχοντες: «Επίκαιρα ζητήματα της σλαβικής ιστορίας» υπό την προεδρία του Διδάκτωρ Ιστορίας SV Lebedev και τον Milos Zveriny, «Οργάνωση του σλαβικού Κινήματος» υπό την ηγεσία της ΑΑ Grigorovich και «Το σλαβικό Κράτος, Δίκαιο, Γεωπολιτική ", η οποία συντονίστηκε από τον Αντιπρόεδρο της Ένωσης Αξιωματικών V.Yu. Sadkov. Ο καθένας πρόσφερε μια σειρά από ενδιαφέροντα θέματα και ομιλίες. Για παράδειγμα, το τελευταίο πρόβλημα της γεωπολιτικής αναλύθηκε από τον Oleg Gudymo από την PMR, τον Miroslav Polreich από την Τσεχική Δημοκρατία, τον Ivan Svasev από τη Μακεδονία και από τον ίδιο τον επικεφαλής του τμήματος.
Μια αποκλειστική έκθεση βασισμένη σε δίκη του έρευνα και πρακτική εκφώνησε ο Σέρβος γιατρός Alec Racic. Διατυπώνεται ως "βομβιστική επίθεση στη Γιουγκοσλαβία από χώρες του ΝΑΤΟ με απαγορευμένα είδη θανατηφόρων όπλων" · Οι συνέπειες αυτών των βομβαρδισμών για τον πληθυσμό είναι οι ογκολογικές παθήσεις. Ο κ. Racic επιμένει στην ανάγκη διερεύνησης των εγκληματικών δραστηριοτήτων των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, όχι μόνο με βομβαρδισμούς, αλλά με σκόπιμη έκθεση των Σέρβων. Για την επιθυμία του να προσελκύσει την προσοχή του κοινού σε αυτό το ζήτημα, έγινε persona non grata στην πατρίδα του, αλλά συνεχίζει να μιλάει για το πρόβλημα, ελπίζοντας να δημοσιεύσει τα έργα του στη Ρωσία.
Στο τμήμα σχετικά με τα οργανωτικά ζητήματα του σλαβικού κινήματος σε διάφορες χώρες και περιφέρειες μίλησαν οι Β. Krieger, SK Komkov, Z. Opatrshil, AA Grigorovich, OA Platonov, Β. Yu. Zemtsov, V. Yu. Sadkov, P.V. Tulaev.
Στο τμήμα των επίκαιρων θεμάτων της σλαβικής ιστορίας περιλαμβάνονταν, φυσικά, μια τεράστια λίστα: από το «Γιουγκοσλαβισμό» των νότιων Σλάβων στην έκθεση του Sergei Lebedev, στα σλαβικά ίχνη στην Ελλάδα από την Ευγενία Νατσουλίδου, καθώς και στην εθνογένεση και στην αναζήτηση για την σλαβική προγονική πατρίδα, σε αρκετές ομιλίες. Ο Andrey Fatula μίλησε επίσης για την προέλευση των Καρπαθο-ρώσων, ο οποίος μαζί με τον Σλαβολόγο του RAS Mikhail Dronov παρουσίασαν, το προηγούμενο πρωί, το λογοτεχνικό και δημοσιογραφικό αλμανάκ "Καρπαθιακή Ρωσία". Στο συνέδριο παρουσιάστηκαν πολλές ενδιαφέρουσες μελέτες και θέσεις.
Ως συνήθως, το βράδυ πραγματοποιήθηκαν δημιουργικές συναντήσεις και συναυλίες της Irina Leonova και του Andrei Kochetkov, του Boris Kuvshinov, της Tatyana Filimonova και του Kirill Khmelevsky. Υπήρχαν τραγούδια φολκλορικά, πνευματικά και δωματίου, κάτω από τα οποία η "Πριγκίπισσα Αναστασία" διέσχιζε τη Λευκή Λίμνη και, κατά μήκος της Kovzha, βιαστικά έμπαινε στη λίμνη Ονέγκα για να δείξει στους σλαβικούς καλεσμένους, με γεμάτη πρύμνη, το μεγαλείο της ομορφιάς του ρωσικού Βορρά.

* * * Συνεχίζεται… (Από το νησί Kizhi στην Αγία Πετρούπολη)

Hej, Slované "(" Slovanská hymna ") είναι ένας ύμνος αφιερωμένος σε όλους τους σλαβικούς λαούς. Οι στίχοι του γράφτηκαν το 1834 από τον Samuel Tomášik στην Πράγα.

11 Απρ 2018

Πoιoς είναι Τoύρκος; Είναι μπερδεμένο

του Καγιά Γκεντς

Στις αρχές του χρόνου, η Τουρκία άνοιξε το μέχρι τώρα απόρρητο μητρώο του πληθυσμού της, ένα μνημειώδες αρχείο γενεαλογιών που φτάνει μέχρι την οθωμανική περίοδο. Στο σάιτ που παρέχει πρόσβαση σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες στην Τουρκία έχει πλέον προστεθεί μια καρτέλα γενεαλογίας. Οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν έγγραφα σχετικά με τους προγόνους τους, με αρχεία που ξεκινούν από το 1882.
Από την εμφάνιση της νέας υπηρεσίας, οι ρίζες, η μετανάστευση, η καθαρότητα και ο υβριδισμός κυριάρχησαν στη συζήτηση σε ομάδες τού WhatsApp, γραφεία και καφενεία. Σε μόλις δύο μέρες, πάνω από 5 εκατομμύρια Τούρκοι έψαξαν την κληρονομιά τους στο μητρώο. Το ενδιαφέρον ήταν τόσο έντονο που για κάποιες ώρες το σάιτ κατέρρευσε και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να απενεργοποιήσει την υπηρεσία για αρκετές ημέρες.
Επί έναν αιώνα, το τουρκικό κράτος επέβαλε στους πολίτες του μια άκαμπτη εθνική ταυτότητα, η οποία απέκλειε την εθνοτική καταγωγή και προέβαλλε την «καθαρή» τουρκικότητα. Το άνοιγμα των αρχείων της κυβέρνησης άσκησε τεράστια έλξη στους ανθρώπους. Καθώς οι Τούρκοι απορροφούν την είδηση περί της εθνοτικής τους ποικιλομορφίας, η αιωνόβια ιδέα της φυλετικής καθαρότητας, που είχε κατασκευαστεί και επιβληθεί από το κράτος, έχει αρχίσει να καταρρέει.
Μερικοί Τούρκοι, ειδικά εκείνοι των οποίων οι οικογένειες έχουν ζήσει στις ίδιες πόλεις επί γενεές, ένιωσαν επιβεβαίωση καθώς αποδείχθηκε ότι έχουν βαθιές ρίζες. Άλλοι όμως απογοητεύτηκαν. Ένας Τούρκος εθνικιστής έμαθε ότι η γιαγιά του ήταν κουρδικής καταγωγής. Ένας φίλος συγγραφέας έκπληκτος ανακάλυψε ότι το όνομα του παππού του ήταν Ισαάκ. Ένας από τους γείτονές μου ανακάλυψε ότι είχε ευρωπαϊκές ρίζες και αποφάσισε να υποβάλει αίτηση για διπλή υπηκοότητα.
Για πολύ καιρό, η εθνική ταυτότητα θεωρούνταν θέμα εθνικής ασφάλειας στην Τουρκία. Οι περισσότεροι Οθωμανοί Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους σε αναγκαστικές εκτοπίσεις το 1915, ενώ άλλοι μεταστράφηκαν στο Ισλάμ για να επιβιώσουν. Οι μεταστροφές κρατήθηκαν μυστικές μέσα στις οικογένειες· πολλά εγγόνια χριστιανών προσήλυτων έμαθαν για την καταγωγή τους ως ενήλικες. Πολλοί Τούρκοι ανακάλυψαν ότι είχαν οικογενειακούς δεσμούς με Αρμενίους μόλις πρόσφατα.
Τα γενεαλογικά δεδομένα προσφέρονται μόνο για ιδιωτική χρήση, και αποκαλύπτουν πόσο σχολαστικά το τουρκικό κράτος παρακολουθούσε τους πολίτες του τους τελευταίους δύο αιώνες. «Προκύπτει ότι η μητρική μου καταγωγή είναι από το Ερεβάν», έγραψε ένας χρήστης στον ιστότοπο Eksi Sozluk, όπου αναρτήθηκαν χιλιάδες σχόλια για το θέμα αυτό. «Εν τω μεταξύ, η πατρική μου καταγωγή είναι γεωργιανή. Είμαι σε κατάσταση σοκ».
Οι Τούρκοι αριστεροί ενοχλήθηκαν από αυτό το ενδιαφέρον για τη γενεαλογία, φοβούμενοι ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε φυλετική κατάτμηση [tribalism], ακόμα και σε εμφύλιο. Αλλά ο εκδότης του αρμενικού περιοδικού Agos το θεώρησε ευπρόσδεκτο. Πήρε συνέντευξη από έναν καθηγητή ανθρωπολογίας ο οποίος αποκάλεσε την κίνηση «επαναστατική» και την θεωρεί «ένα σοβαρό σημάδι εξομάλυνσης» εφόσον καταρρίπτει τη φανταστική εθνοτική καθαρότητα του τουρκικού εθνικισμού. Μάλιστα, μια μελέτη του 2012 στο περιοδικό Annals of Human Genetics διαπίστωσε ότι η πατρική καταγωγή των κατοίκων της Τουρκίας ήταν 38% ευρωπαϊκή, 35% από τη Μέση Ανατολή, 18% από τη Νότια Ασία και 9% από την Κεντρική Ασία.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ
 

2 Μαρ 2018

Ο μύθος της καθόδου των Σλάβων

του Vostokian

Η ταυτότητα στην Ανατολική Ευρώπη βασίστηκε σε πολλαπλά και διαρκώς μεταβαλλόμενα κριτήρια στην πορεία της ιστορίας. Είτε επρόκειτο για τη γλώσσα, είτε για τη θρησκεία ή για την εθνοτική ένταξη, οι ταυτότητες για πολλούς βαλκανικούς λαούς είχαν ρευστή σημασία. Μία από αυτές τις ταυτότητες είναι η σλαβική εθνοτική ταυτότητα, ένας όρος με έντονα πολιτικοποιημένες συνδηλώσεις. Παλαιότερες θεωρίες πρέσβευαν ότι όλοι οι σλαβόφωνοι λαοί έχουν κοινή καταγωγή και είναι εισβολείς που μετακινήθηκαν προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Αργότερα, οι θεωρίες αυτές χρησιμοποιήθηκαν στη σύγχρονη πολιτική για να στηρίξουν ένα παρωχημένο status quo ή εδαφικές διεκδικήσεις μη σλαβικών ομάδων. Υπάρχουν όμως στοιχεία, τόσο πρόσφατα όσο και ιστορικά, που δίνουν μια διαφορετική εικόνα. Οι Σλάβοι συνδέονται με δεσμούς γλώσσας, αλλά όχι απαραίτητα αίματος και εστίας, και όσοι υποθέτουν το δεύτερο συχνά χρησιμοποίησαν την υπόθεση αυτή για να δικαιολογήσουν τις δικές τους εδαφικές διεκδικήσεις και να υπονομεύσουν εκείνες των άλλων.
Ας αρχίσουμε από την ίδια τη λέξη «Σλάβος». Η λέξη αυτή σε τελική ανάλυση είναι αλλοιωμένη μορφή τού Sloveni, με το οποίο αυτοαποκαλούνταν οι σλαβικές φυλές. Ωστόσο, δεν είναι σαφές αν οι δύο αυτοί όροι είναι συνώνυμοι. Το Σλάβος είναι κύριο όνομα, που αναπαριστά μια εθνότητα. Το Sloveni είναι περιγραφικό όνομα που συνιστά σχεσιακό όρο. Ισοδυναμεί με μια νοερή ή πραγματική συγγένεια υπό τύπον γλωσσικής ομοιότητας μεταξύ τουλάχιστον δύο διαφορετικών πληθυσμών. Με άλλα λόγια, ένας Μακεδόνας δεν μπορεί, τεχνικά, να είναι «Σλοβένος» από μόνος του. Ένας Μακεδόνας και ένας Σέρβος μπορούν να είναι Sloveni επειδή και οι δύο μιλούν μια κοινή γλώσσα. Μάλιστα, η ίδια η λέξη Sloveni προέρχεται από την κοινή σλαβική λέξη Slovο, που σημαίνει «λέξη». Οπότε, οι λαοί που αυτοαποκλήθηκαν Sloveni μπορούσαν ως ένα βαθμό να κατανοούν ο ένας τον άλλο. Ωστόσο, το ότι μοιράζονται μια κοινή γλώσσα δεν αποδεικνύει απαραίτητα ότι υπήρξε μία μεγάλη μετακίνηση Σλάβων οι οποίοι κατάφεραν να κατακτήσουν και να εποικίσουν σχεδόν όλη την Ανατολική Ευρώπη και μέρος της Ασίας, ενώ προηγουμένως ήταν σχεδόν άγνωστοι.
Οι περισσότεροι υποστηρικτές της θεωρίας περί σλαβικής μετανάστευσης εστιάζουν στις εισβολές κατά της βυζαντινής αυτοκρατορίας το μεσαίωνα. Όπως όλες οι άλλες αυτοκρατορίες, και η βυζαντινή δεχόταν επιθέσεις, λεηλασίες και επιθέσεις από διάφορες φυλές. Από τον 6ο αιώνα, μια ομάδα απροσδιόριστων «βαρβάρων» άρχισε να συγκεντρώνεται κατά μήκος του Δούναβη και να επιτίθεται τακτικά στη βυζαντινή επικράτεια. Πρωτογενείς πηγές δείχνουν ότι σε αυτήν υπήρχαν Ιλλυριοί, Μακεδόνες, Έλληνες, Θράκες, Γέτες, Βένετοι, Σαρμάτες και Σκύθες.
Οι Θράκες, κατά τον Ηρόδοτο[1], ήταν το πλέον πολυάριθμο έθνος στην Ευρασία· μόνο οι Ινδοί τούς ξεπερνούσαν. Επιπλέον, ο Πολύβιος[2] έγραψε και ότι Μακεδόνες και Θράκες συνδέονταν. Τα κατάλοιπα της θρακικής γλώσσας στηρίζουν επίσης το συμπέρασμα αυτό, διότι έχουν εντυπωσιακή ομοιότητα με τις σύγχρονες βαλτο-σλαβικές γλώσσες. Αν οι σύγχρονοι ιστορικοί δέχονταν αυτή την ιδέα, αυτό θα δημιουργούσε ρήγμα στο μοντέλο της σλαβικής μετανάστευσης, διότι οι Θράκες γίνεται ευρέως αποδεκτό ότι ήταν αυτόχθονες. Μεγάλο μέρος του υπόλοιπου θρακικού λεξιλογίου είναι σλαβικό[3] όπως δείχνει η ακόλουθη υποθετική πρόταση, κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από γνωστές θρακικές λέξεις.

ΘΡΑΚΙΚΑ: SERDE GORD, AS BRUZA DADON ZELKIA ANA DZVERI OSTA
μετάφραση: Στο κέντρο της πόλης, γρήγορα έδωσα λαχανικά στο στόμα του κτήνους
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ: SRED GRAD, JAS BRZO DADOV ZELKA NA DZVER USTA
μετάφραση: Στο κέντρο της πόλης, γρήγορα έδωσα μαρούλι στο στόμα του κτήνους


Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να υποστηρίζεται η θεωρία ότι μια φυλή, για την οποία δεν υπάρχουν αναφορές πριν τον 6ο αιώνα, εμφανίστηκε κάποια στιγμή πίσω από την οροσειρά των Καρπαθίων για να καταστεί τελικά η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στην Ευρώπη, αντικαθιστώντας στο ρόλο αυτό τους Θράκες. Οι Θράκες όχι μόνο κάλυπταν εδαφικά τις ίδιες ως επί το πλείστον περιοχές με τους σύγχρονους Σλάβους, αλλά και οι γλώσσες τους συνδέονταν, όπως αποδείχθηκε. Υπάρχουν λεπτομερείς καταγραφές για τη μετακίνηση των Αγγλοσαξόνων, των Νορμανδών, των Γότθων, των Τατάρων, των Τσετσένων, των Μογγόλων, των Τούρκων και άλλων ακόμη ομάδων· αλλά η σλαβική μετακίνηση, η οποία θα ήταν σίγουρα μία από τις μαζικότερες μετακινήσεις πληθυσμού στην πρόσφατη ιστορία, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από τους ιστορικούς. Αυτό γεννά το ερώτημα: μήπως η ετικέτα «Σλάβος» ήταν απλώς ένα νέο όνομα για ήδη υπάρχοντες πληθυσμούς;
Η πρώτη αναφορά στους Σλάβους έρχεται τον 6ο αιώνα από τον ψευδο-Καισάριο τον Ναζιανζηνό, ο οποίος τους αναφέρει ως Σκλαβηνούς. Οι περισσότερες πηγές τοποθετούν τους Σκλαβηνούς κατά μήκος του ποταμού Δούναβη, ενώ καμία πηγή δεν κάνει λόγο για κάποια πρόσφατη άφιξη. Μάλιστα, ο Βυζαντινός χρονικογράφος Θεοφύλακτος Σιμοκάττης παρέχει μια ενδιαφέρουσα οπτική ως προς το τι θα μπορούσε να σημαίνει για τους Βυζαντινούς Σκλαβηνοί. Λέει: «Όσον για τους Γέτες, δηλαδή τις αγέλες των Σκλαβηνών, αυτοί λυμαίνονταν τις περιοχές της Θράκης»[4]. Οι Γέτες ήταν μια αυτόχθονη φυλή της Θράκης για την οποία υπάρχουν αναφορές από τα αρχαία χρόνια. Είναι σαφές ότι δεν μετανάστευσαν από πουθενά, ούτε αποκαλούνταν προηγουμένως κάπως αλλιώς –μόνο Γέτες. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι τους έβαλαν την ετικέτα «Σκλαβηνοί» διότι και αυτοί, μαζί με άλλες φυλές, άρχισαν να επιτίθενται στη βυζαντινή αυτοκρατορία. «Σκλαβηνοί» ήταν μια συνθηματική ονομασία των βυζαντινών για όλες τις διάφορες φυλές που έκαναν τέτοιες επιδρομές. Και, το κυριότερο, το όνομα αυτό δεν περιοριζόταν στους επιτιθέμενους· σύντομα άρχισε να χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει και τοπικούς πληθυσμούς που επίσης εξεγείρονταν κατά της αυτοκρατορίας. Για παράδειγμα, κάποια ονόματα σλαβικών «φυλών», όπως Tιμοχάνοι, Στρυμόνοι, Καρανατιανιανοί έχουν σαφώς βαλκανική προέλευση, κι όμως οι ομάδες αυτές επίσης αποκαλούνταν «Σκλαβηνοί». Γι’ αυτό, ο όρος Σκλαβηνοί, βασισμένος στο Sloveni, κατέληξε να σημαίνει «αντάρτης», με μειωτική χροιά. Με άλλα λόγια, δεν έγιναν Σκλαβηνοί επειδή μιλούσαν αποκλειστικά μια σλαβική γλώσσα. Μάλιστα, κάποιες σλαβικές φυλές έχουν ονόματα με ιρανικές και σκανδιναβικές ρίζες[5]. Παρότι κάποιες ομάδες μπορεί να χρησιμοποιούσαν σλαβικές γλώσσες ως lingua franca, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι όλοι αυτοί έγιναν Σκλαβηνοί διότι τουλάχιστον κάποιες από τις συμμετέχουσες ομάδες χρησιμοποιούσαν τον όρο «Sloveni» για να δηλώνουν τις σχέσεις συγγένειας. Από τη στιγμή που αυτόχθονες θύλακες πληθυσμού άρχισαν να στηρίζουν τις επιθέσεις τους και να σχηματίζουν ζώνες ανταρσίας που ονομάζονταν Σκλαβηνίες, ο μειωτικός όρος έγινε συνώνυμος με το «αντι-βυζαντινός αντάρτης» ή «βάρβαρος επιδρομέας».
Η φημολογούμενη μετανάστευση λάμπει διά της απουσίας της από προφορικές ή γραπτές αναφορές στη σλαβική λαογραφία. Στον μακεδονικό λαϊκό πολιτισμό, ο οποίος περιλάμβανε πάντοτε τραγούδια και ιστορίες για αρχαίους Μακεδόνες βασιλείς, οι Μακεδόνες δεν αναφέρονται ως Σλάβοι, αλλά ούτε και γίνεται λόγος για καμία μετακίνηση από κάποια περιοχή πέραν των Καρπαθίων.
Ωστόσο, με τον εθνικισμό τού 19ου αιώνα να σαρώνει τα Βαλκάνια, ο όρος «Σλάβοι» επανεμφανίστηκε ως αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας κάποιων λαών, αυτή τη φορά με εθνοτικό χαρακτήρα. Εκεί που προηγουμένως δήλωνε τους συγγενείς, τον 19ο αιώνα, την εποχή του μαζικού ιστορικού αναθεωρητισμού, είχαμε τη αναγέννηση του όρου «Σλάβοι» με νέα σημασία. Έντονα επηρεασμένη από τη γερμανική θεωρία ότι όλα τα έθνη πρέπει να διαθέτουν προγόνους στον αρχαίο κόσμο, η μάταιη αναζήτηση κάποιας σλαβικής καταγωγής στηρίχθηκε σε ένα γλωσσικό και φιλολογικό εγχείρημα, και όχι στην ιστορία και την αρχαιολογία ως μέσο προσδιορισμού της εθνοτικής καταγωγής.
Η πρώτη θεωρία που διατυπώθηκε σχετικά βασιζόταν σε γλωσσική ανάλυση του σλαβικού βοτανολογικού λεξιλογίου. Διάφοροι γλωσσολόγοι ισχυρίστηκαν ότι, αφού για πολλά είδη δέντρων χρησιμοποιούνται δάνειες λέξεις από τα γερμανικά, οι Σλάβοι θα πρέπει να προέρχονται από μια περιοχή χωρίς τέτοια δέντρα[6]. Η περιοχή στην οποία κατέληξαν ήταν τα έλη του Πρίπετ στη σημερινή Ουκρανία. Αυτή η ενοποίηση και ο εντοπισμός της καταγωγής των πολυάριθμων σλαβικών εθνών στο Πρίπετ είχε διπλό αποτέλεσμα. Πρώτον, αποδείκνυε ότι οι σλαβόφωνοι δεν ήταν αυτόχθονες στον τόπο τους, δικαιολογώντας έτσι την κατάληψη και κατοχή των τόπων αυτών από άλλους. Επιλέγοντας να χαρακτηρίζουν τους διάφορους λαούς μόνο με το εθνωνύμιο «Σλάβοι», οι Μεγάλες Δυνάμεις τούς εμφάνιζαν ως κατώτερους. Η ετικέτα αυτή τους συνέδεε όχι μόνο με την εντύπωση ότι έχουν ασαφή καταγωγή, αλλά και με τους «σκλάβους». Η συσχέτιση αυτή εξακολουθεί να παρατηρείται και σήμερα σε πολλές γλώσσες: π.χ. στα ισπανικά ο δούλος είναι esclavo, ενώ στα αραβικά Saqaliba.
Η σύγχρονη έρευνα αποκάλυψε ότι είναι σφάλμα να ακολουθείται μια τέτοια προσέγγιση για να διακριβωθεί η καταγωγή. Σε μια προσπάθεια να παγιώσουν την πατρίδα των Σλάβων, γενετιστές απομόνωσαν μία ειδική απλοομάδα –μια ομάδα συναφών παραλλαγών DNA- και αποφάνθηκαν ότι αυτή αποτελεί το «σλαβικό γονίδιο». Αυτή η απλοομάδα R1a, όπως λέγεται, παρουσιάζει φυσικά την υψηλότερη συχνότητα στην Πολωνία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία, με μέσο όρο 65 έως 70 %[7]. Στα Νότια Βαλκάνια, ωστόσο, η μέση συχνότητα ήταν μόνο γύρω στο 15%, πράγμα που δεν αρκεί για να αποδείξει μαζική μετακίνηση. Αυτό που είναι ακόμα πιο προβληματικό για τη θεωρία περί σλαβικής μετακίνησης είναι ότι κάποιες σκανδιναβικές χώρες εμφανίζουν υψηλότερη συχνότητα: περίπου 30%.
Το πρόβλημα με τη χρήση του τίτλου «Σλάβοι» για να δηλωθεί κάποια εξ αίματος καταγωγή δεν αφορά μόνο τους Μακεδόνες. Τον 20ό αιώνα οι Κροάτες ξεκίνησαν μια προσπάθεια να στοιχειοθετήσουν ότι έχουν ιλλυρική καταγωγή, οι δε Πολωνοί σαρματική. Και οι δύο προσπάθειες κατεστάλησαν από την αυστροουγγρική και τη ρωσική αυτοκρατορία, αντίστοιχα. Με το ξέσπασμα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, η ισχυρή ενότητα που είχε δημιουργηθεί με τη σλαβική εθνοτική ταυτότητα άρχισε να έχει τεράστιο κόστος. Στο μυαλό του Χίτλερ, καθώς η επανάσταση των μπολσεβίκων είχε Εβραίους ηγέτες, όλοι οι σλαβικοί λαοί κρίθηκαν συνειρμικά Untermenschen (υπάνθρωποι). Καθώς, επιπλέον, σλαβικοί λαοί όπως οι Τσέχοι και Σλοβάκοι είχαν «καταλάβει» γερμανικά εδάφη, η θεωρία περί εισβολής αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη και για τη ναζιστική ιδεολογία. Τελικά, η ετικέτα αυτή έπληξε όλα τα έθνη. Ειδικά η ανατολική Ευρώπη είναι ένα χρυσωρυχείο από ζωντανές ιστορίες, πολιτισμούς και λαούς. Η σλαβική εθνοτική ετικέτα δημιουργεί μια πλαστή ενότητα, που ισοπεδώνει τις ταυτότητες των ανθρώπων.
Δεν είναι παράδοξο ότι ο χαρακτηρισμός αυτός χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον την περίοδο του κομμουνισμού στη Γιουγκοσλαβία. Το καθεστώς του Τίτο διαρκώς κατέστελλε τον εθνικισμό και τις μη κρατικές ταυτότητες. Με το να ομαδοποιεί τους πάντες υπό τη σλαβική εθνότητα, εμφάνιζε όλους τους Γιουγκοσλάβους (κατά λέξη «Νότιους Σλάβους») να έχουν κοινή ιστορία και καταγωγή, άρα και κοινό μέλλον. Η θεωρία περί σλαβικής εθνότητας και μετακίνησης βόλευε επίσης τη Ρωσία, η οποία μπορούσε έτσι να εμφανίζεται ως «Μητέρα Ρωσία», εφόσον η κοιτίδα των Σλάβων ήταν σε ρωσικό έδαφος. Το γεγονός ότι σήμερα η Ελλάδα υιοθετεί αυτή την κομμουνιστικής έμπνευσης θεωρία για να εμφανίσει τους Μακεδόνες και άλλους ως «απλώς Σλάβους», εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό, τώρα όπως και τότε: ενοποιεί μία ομάδα και της επιβάλλει βίαια μία ταυτότητα. Απεικονίζοντας τους Μακεδόνες ως Σλάβους, η Ελλάδα καταφέρνει να συγχέει τη διακριτή φύση της ταυτότητας και της ιστορίας τους, συνδέοντάς τη με την ιστορία των πολυάριθμων άλλων σλαβικών εθνών. Επιπλέον, η γενίκευση της χρήσης του όρου «Σλάβοι» για τους Μακεδόνες έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται γελοία η διεκδίκηση της μακεδονικής ιστορίας, όπως εκείνης του Μεγάλου Αλέξανδρου, αφού υποτίθεται ότι οι Σλάβοι ήρθαν αργότερα στα Βαλκάνια.
Όπως όλες οι ετικέτες, ο όρος αυτός οδηγεί τρίτους αποδέκτες σε γενικεύσεις και παρανοήσεις. Ευτυχώς, η κίνηση προς διαχωρισμό της πολιτικής από την ιστορία έχει αρχίσει και επιφανείς ανθρωπολόγοι και ιστορικοί όπως ο Florin Curta, ο Mario Alinei και ο Charles Abraham Bryant θέτουν πλέον υπό αμφισβήτηση τη σλαβική ετικέτα, και τη θεωρία περί μετανάστευσης συνολικά. Η ταυτότητα στα Βαλκάνια έχει τη δυνατότητα να μεταστραφεί ακόμα μια φορά. Αν αποκαταστήσουμε τον όρο «Σλάβοι» στον αρχικό του σκοπό –να δηλώνει τη συγγένεια-, αυτό θα επιτρέψει όχι μόνο την αναδιεκδίκηση ατομικών ταυτοτήτων, αλλά επίσης την αποδοχή και την προβολή των διαφορών.
Πηγή εδώ