Το 2ο Μέρος αναρτήθηκε στις 25/9, σε αυτό το blog.
******************************************
Ελληνικές «φόρμουλες»
Για το μεγαλύτερο μέρος στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, τα ελληνικά επιτόκια ήταν κατά 10 τοις εκατό υψηλότερα από τα γερμανικά, γιατί θεωρούνταν ότι οι Έλληνες είχαν πολύ λιγότερες πιθανότητες να εξοφλήσουν ένα δάνειο. Δεν υπήρχε η καταναλωτική πίστη στην Ελλάδα: οι Έλληνες δεν έιχαν πιστωτικές κάρτες. ούτε στεγαστικά ενυπόθηκα δάνεια. Φυσικά, η Ελλάδα ήθελε να αντιμετωπίζεται, από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως η κάθε εύρυθμη λειτουργούσα Βόρεια ευρωπαϊκή χώρα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 είδε την ευκαιρία της: να απαλλαγεί από το δικό της νόμισμα και να υιοθετήσει το ευρώ. Για να γίνει αυτό, χρειάζονταν να αντιμετωπιστούν ορισμένοι εθνικοί στόχοι, να αποδείξει η χώρα ότι ήταν άξια για μια σωστή ευρωπαϊκή ιθαγένεια-ότι, εν τέλει, δεν θα δημιουργούσε χρέη που άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ θα αναγκαζόντουσαν να πληρώσουν. Ειδικότερα, απαιτούνταν η εμφάνιση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων κάτω από το 3 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους, και ο πληθωρισμός να τρέχει σε περίπου γερμανικά επίπεδα. Το 2000, μετά από μια εκτεταμένη χειραγώγηση των στατιστικών, η Ελλάδα επέτυχε τους στόχους. Για να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα της ελληνικής κυβέρνησης αφαιρέθηκαν όλα τα είδη των δαπανών (συντάξεις, οι αμυντικές δαπάνες) από τα βιβλία. Για να μειωθεί ο ελληνικός πληθωρισμός η κυβέρνηση έκανε πράγματα όπως να παγώσει τις τιμές για την ηλεκτρική ενέργεια και νερό και άλλα παρεχόμενα κρατικά αγαθά, καθώς και μείωση των φόρων για το φυσικό αέριο, αλκοόλ και καπνό. Η στατιστικολόγοι της Ελληνική δημόσιας διοίκησης έκαναν πράγματα όπως αφαίρεση της (ακριβής) ντομάτας από το δείκτη τιμών καταναλωτή κατά την ημέρα που μετρήθηκε ο πληθωρισμός. «Πήγαμε να δούμε τον άνθρωπο που δημιούργησε όλα αυτά τα νούμερα," μου είπε ένας πρώην αναλυτής των ευρωπαϊκών οικονομιών της Wall Street "Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να γελάμε. Εξήγησε πως έβγαλε τα λεμόνια και έβαλε τα πορτοκάλια. Υπήρχε πολλή “μασάζ” του δείκτη."
Θα πρέπει να πούμε ότι ακόμη και εκείνη τη χρονική στιγμή, ορισμένοι παρατηρητές σημείωναν ότι οι ελληνικοί αριθμοί ποτέ δεν φαινόταν σωστοί. Ο πρώην υπάλληλος της I.M.F.που έγινε οικονομικός σύμβουλος του πρώην Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, και μετά έγινε αναλυτής της Salomon Brothers, ονομαζόμενη Μιράντα Xafa επισήμανε το 1998 ότι, αν αθροιστούν όλα τα ελληνικά δημοσιονομικά ελλείμματα κατά τα προηγούμενα 15 χρόνια, θα αποτελούσαν μόνο το ήμισυ του ελληνικού χρέους. Δηλαδή, το ποσό των χρημάτων που η ελληνική κυβέρνηση είχε δανειστεί για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές της ήταν δύο φορές μεγαλύτερο των δηλωμένων ελλειμμάτων. «Στη Salomon τον λέγαμε [τον επικεφαλής της ελληνικής Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας]» ο Μάγος, "λέει η Xafa,« λόγω της ικανότητάς του να κάνει μαγικά για να εξαφανίζονται ο πληθωρισμό, το έλλειμμα και το χρέος"
Το 2001 η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση, αντάλλαξε τη δραχμή με το ευρώ, και απέκτησε για το χρέος της, κατά συνεκδοχή, ευρωπαϊκή (διαβάστε γερμανική) εγγύηση. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να δανειστούν πλέον, μακροπρόθεσμα, κεφάλαια με περίπου το ίδιο επιτόκιο όπως οι Γερμανοί, όχι με 18 αλλά με 5 τοις εκατό. Για να παραμείνουν στη ζώνη του ευρώ έπρεπε, θεωρητικά, να διατηρούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα κάτω από το 3 τοις εκατό του ΑΕΠ. Στην πράξη, το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να “μαγειρέψουν» τα στοιχεία για να δείξουν ότι επιτύχαιναν τον στόχο. Εδώ, το 2001, έρχεται η Goldman Sachs, η οποία εμπλέκεται σε με μια σειρά από φαινομενικά νομότυπες αλλά στην ουσία απωθητικές διαπραγματεύσεις με σκοπό να κρύψουν το πραγματικό επίπεδο του χρέους της ελληνικής κυβέρνησης. Για τις ανταλλαγές αυτές, η Goldman Sachs-η οποία πράγματι παρέδωσε στην Ελλάδα 1 δισεκατομμύριο δολάρια δάνειο-καρπώθηκε ποσό που αναφέρθηκε στα 300 εκατομμύρια δολάρια, για αμοιβή. Ο μηχανισμός που επέτρεψε στην Ελλάδα να δανείζεται και να παίρνει κατά βούληση, ήταν ανάλογη με το μηχανισμό που δημιουργήθηκε για να ξεπλύνουν την πίστωση του αμερικανικού subprime δανειολήπτη-και ο ρόλος της αμερικανικής τράπεζας επενδύσεων στο μηχανισμό ήταν ο ίδιος. Οι τραπεζίτες επενδύσεων δίδαξαν, επίσης, στους υπάλληλους της ελληνικής κυβέρνησης πώς να υλοποιούν τις μελλοντικές εισπράξεις από τα εθνικά λαχεία, διόδια, τα τέλη προσγείωσης στα αεροδρόμια, ακόμα και κονδύλια που χορηγούνται στη χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οποιαδήποτε μελλοντική ροή των εσόδων που μπορούσαν να εντοπιστούν πωλήθηκαν με προκαταβολή μετρητών και ξοδεύτηκαν. Όπως ο καθένας που διαθέτει μυαλό, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι Έλληνες θα ήταν σε θέση να αποκρύψουν την πραγματική οικονομική τους κατάσταση για το χρονικό διάστημα που (α) οι δανειστές υπέθεταν ότι ένα δάνειο προς την Ελλάδα ήταν τόσο καλό, όσο ήταν εγγυημένο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (διαβάστε Γερμανία), και (β) κανείς έξω από την Ελλάδα έδινε μεγάλη προσοχή. Μέσα στην Ελλάδα δεν υπήρχε αγορά για να σφυρίξει τον συναγερμό, γιατί βασικά όλοι ήταν στο “κόλπο”.
Αυτό άλλαξε στις 4 Οκτωβρίου του περασμένου έτους, όταν η ελληνική κυβέρνηση άλλαξε. Ένα σκάνδαλο έριξε την τελευταία κυβέρνηση και έστειλε τον πρωθυπουργός Κώστα Καραμανλή “πακέτο”, το οποία ίσως δεν αποτελεί έκπληξη. Η έκπληξη ήταν η φύση του σκανδάλου. Στα τέλη του 2008, βγήκαν ειδήσεις ότι το Βατοπεδι είχε αποκτήσει με κάποιο τρόπο μια αρκετά άχρηστη λίμνη και την αντάλλαξε για πολύ πιο πολύτιμες κρατικές εκτάσεις. Πώς οι μοναχοί το έκαναν αυτό ήταν ασαφές: υποτίθεται ότι είχαν δωροδοκήσει με τεράστια ποσά κάποιο κυβερνητικό αξιωματούχο. Καμία δωροδοκία δεν βρέθηκε, όμως. Δεν είχε καμία σημασία: το σάλο ακολούθησε την ελληνική πολιτική για όλο το επόμενο έτος. Το σκάνδαλο Βατοπεδίου καταγράφηκε στην μνήμη της ελληνικής κοινής γνώμης, όσο τίποτα άλλο . "Εμείς ποτέ δεν είχαμε δει μια τέτοια μετακίνηση στις δημοσκοπήσεις, όπως είδαμε μετά που ξέσπασε το σκάνδαλο», μου είπε ο συντάκτης μιας από της κορυφαίες εφημερίδες στην Ελλάδα. "Χωρίς το Βατοπεδι, ο Κ. Καραμανλής θα εξακολουθούσε να είναι ο πρωθυπουργός, και όλα θα ήταν ακόμα σε εξέλιξη, όπως ήταν πριν." Ο Δημήτρης Κοντομηνάς, ο δισεκατομμυριούχος δημιουργός μιας ελληνικής επιχείρηση ασφαλειών ζωής και, όπως συμβαίνει, ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού που ξεσκέπασε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, το έθεσε σε μένα πιο ωμά: «Οι μοναχοί του Βατοπεδίου έφεραν τον Γιώργο Παπανδρέου στην εξουσία."
Μετά που το νέο κόμμα (το δήθεν σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ), αντικατέστησε το παλιό κόμμα (τη δήθεν συντηρητική Νέα Δημοκρατία), βρέθηκαν τόσο λιγότερα χρήματα στα ταμεία της κυβέρνησης από ό, τι περίμενε και αποφάσισε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να το ομολογήσει. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι τα δημοσιονομικά ελλείμματα στην Ελλάδα ήχαν κατά πολύ υποτιμηθεί και ότι επρόκειτο να πάρει κάποιο χρόνο για να αποτυπωθούν οι αριθμοί. Τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια και τα διεθνή κεφάλαια σε ομολόγα και διάφοροι άλλοι που αγόραζαν ελληνικά ομόλογα, έχοντας δει πολλές μεγάλες αμερικανικές και βρετανικές τράπεζες να πηγαίνουν πάτο, και γνωρίζοντας την εύθραυστη κατάσταση σε πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες, πανικοβλήθηκαν. Τα νέα υψηλότερα επιτόκια που η Ελλάδα αναγκαζόταν να πληρώσει, άφηναν τη χώρα -η οποία έπρεπε να δανειστεί τεράστια ποσά για τη χρηματοδότηση των δράσεων της- λίγο πολύ σε πτώχευση. Ήρθε και το I.M.F. να εξετάσει τα ελληνικά βιβλία καλύτερα και έτσι χάθηκε και το ελάχιστο ίχνος αξιοπιστίας των Ελλήνων. «Πώς στο διάολο είναι δυνατόν για ένα μέλος της ζώνης του ευρώ να λέει ότι το έλλειμμα ήταν 3 τοις εκατό του ΑΕΠ όταν ήταν στη πραγματικότητα 15 τοις εκατό; " αναρωτιέται ανώτερος υπάλληλος του I.M.F. "Πώς μπορέσατε να κάνετε κάτι τέτοιο;"
Μόλις τώρα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα καταναλώνεται με το ερώτημα κατά πόσο οι Έλληνες θα αθετήσουν τις οφειλές τους. Μερικές φορές φαίνεται σαν να είναι το μόνο ερώτημα που έχει σημασία, για το αν η Ελλάδα αφήσει το 400 δισ. δολ. χρέος της, τότε οι ευρωπαϊκές τράπεζες, που δάνεισαν τα χρήματα, θα καταρρεύσουν και άλλες χώρες που πλέον φλερτάρουν με την χρεοκοπία (Ισπανία, Πορτογαλία) θα μπορούσαν εύκολα να ακολουθήσουν. Αλλά αυτό το ερώτημα, εάν η Ελλάδα θα εξοφλήσει τα χρέη της, αφορά στην πραγματικότητα το ζήτημα κατά πόσο η Ελλάδα θα αλλάξει τη νοοτροπία της, και αυτό θα συμβεί μόνο αν οι Έλληνες θελήσουν να αλλάξουν. Μου είπαν 50 φορές ότι αυτό που οι Έλληνες επιθυμούν είναι μόνο «δικαιοσύνη» και τι πραγματικά βράζει στο ελληνικό αίμα είναι το αίσθημα της αδικίας. Προφανώς αυτό δεν τους διακρίνει από κάθε ανθρώπινο ον στον πλανήτη, άλλο αγνοεί αυτό που είναι ενδιαφέρον: το τι ακριβώς ένας Έλληνας βρίσκει άδικο. Είναι σαφές ότι δεν είναι η διαφθορά του πολιτικού τους συστήματος. Δεν είναι η εξαπάτηση για τους φόρους τους, ή η λήψη μικρών δωροδοκιών απο τις κρατικές υπηρεσίες τους. Όχι: αυτό που τους ενοχλεί είναι όταν κάποιος τρίτος -κάποιος που είναι σαφώς διαφορετικός από τους ίδιους, με κίνητρα πέρα από τη στενή και εύκολα κατανοητή ιδιοτέλεια-έρχεται και εκμεταλλεύεται τη διαφθορά του συστήματος τους. Βάλτε τους μοναχούς.
Μια απο τις πρώτες κινήσεις που έγιναν από τον νέο υπουργό Οικονομικών ήταν να καταθέσει αγωγή εναντίον της Μονής Βατοπεδίου, απαιτώντας την επιστροφή των κρατικών περιουσιακών στοιχείων και των ζημιών. Ανάμεσα στις πρώτες ενέργειες του νέου Κοινοβουλίου ήταν να ανοίξει μια δεύτερη διερεύνηση της υπόθεσης Βατοπεδίου, για να διερευνήσει τελικά πώς οι καλόγεροι κατάφεραν την συμφωνία τους. Ο ένας δημόσιος υπάλληλος που έχει πιαστεί-του έχει αφαιρεθεί το διαβατήριό του, και παραμένει ελεύθερος μόνο επειδή τοποθέτησε μια εγγύηση των 400.000 ευρώ-είναι ένας βοηθός του πρώην πρωθυπουργού, ο Γιάννης Αγγέλου ο οποίος κατηγορείται για την παροχή βοήθειας στους μοναχούς.
Σε μια κοινωνία που έχει υπομείνει κάτι σαν συνολική ηθική κατάρρευση, οι μοναχοί έχουν γίνει κατά κάποιο τρόπο ο μοναδικός καθολικά αποδεκτός στόχος της ηθική προσβολής. Κάθε ορθώς σκεπτόμενος Έλληνας πολίτης εξακολουθεί να είναι πολύ θυμωμένος μαζί τους, και με αυτούς που τους βοήθησαν, και όμως κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι έκαναν, και γιατί.
Επιχειρήσεις Μοναχών
Ο Πατέρας Αρσένιος φαίνεται να διανύει το τέλος της δεκαετίας των 50 ετών-αν και ποιος ξέρει, διότι τα γένια τους κάνουν όλους να φαίνονται 20 χρόνια μεγαλύτεροι. Είναι περίπου τόσο γνωστός όσο θα μπορούσε να είναι, για έναν μοναχό: όλοι στην Αθήνα ξέρουν ποιος είναι ». Ο κ. Inside, ο τέλειος αριθμός δύο, η CFO, ο πραγματικός εγκέφαλος της επιχείρησης. "Εάν τεθεί o Αρσένιος επικεφαλής του χαρτοφυλακίου ακινήτων στην κυβέρνηση,« μου είπε εξέχον Έλληνας μεσίτης ακινήτων, «η χώρα αυτή θα ήταν σαν το Ντουμπάι. Πριν από την κρίση." Αν είστε φιλικά διακείμενοι προς αυτούς τους μοναχούς, ο Πατέρας Αρσένιος είναι ο αξιόπιστος βοηθός ο οποίος καθιστά δυνατή τη θαυματουργή ηγουμενία του πατέρα Εφραίμ. Εάν δεν είστε, αυτός είναι ο Jeff Skilling του Kenneth Lay.Εφραιμ
Του λέω ποιος είμαι και τι κάνω-και, επίσης, ότι έχω πάρει, τις τελευταίες μέρες, συνέντευξη απο πολιτικούς στην Αθήνα. Χαμογελάει, με ειλικρίνεια: αυτός είναι ευχαριστημένος που έχω έρθει! «Οι πολιτικοί συνήθιζαν να έρχονται εδώ», λέει, «αλλά εξαιτίας του σκανδάλου μας, δεν το κάνουν τώρα. Φοβούνται μην τους δουν μαζί μας! "
Με συνοδεύει στην τραπεζαρία και με τοποθετεί σε ό, τι φαίνεται να είναι το τραπέζι τιμής για τους προσκυνητές, ακριβώς δίπλα από το τραπέζι γεμάτο με τους κορυφαίους μοναχούς. Ο Πατέρας Εφραίμ στην κεφαλη του εν λόγω τραπεζιού, με τον Αρσένιο δίπλα του.
Τα περισσότερα από αυτά που οι μοναχοί τρώνε τα καλλιεργούν οι ίδιοι σε μικρή απόσταση από την τραπεζαρία. Ακατέργαστα ασημένια κύπελλα περιέχουν νωπά, άκοπα κρεμμύδια, πράσινα φασολάκια, αγγούρια, ντομάτες, και τεύτλα. Ένα άλλο μπολ έχει ψωμί ψημένο από τους μοναχούς, από το δικό τους σιτάρι. Υπάρχει μια κανάτα με νερό και, για επιδόρπιο, μια ζουμερή πορτοκαλί ουσία-σαν σερμπέτι, και σκούρη κηρήθρα που λεηλατήθηκε από κάποια κυψέλη. Και αυτό είναι όλο. Αν ήταν ένα εστιατόριο στο Μπέρκλεϊ, οι άνθρωποι θα απολάμβαναν το ένδοξο φαρισαϊσμό του φαγητού της τοπικής παραγωγής! Εδώ το φαγητό φαίνεται απλά απέριττο. Οι μοναχοί τρώνε όπως τα μοντέλα της μόδας πριν από μια φωτογράφιση. Δύο φορές την ημέρα για τέσσερις ημέρες την εβδομάδα, και μία φορά την ημέρα για τρεις: 11 γεύματα όλα τους λίγο πολύ σαν αυτό. Γεγονός που δημιουργεί μια προφανή ερώτηση: Γιατί μερικοί από αυτούς είναι χονδροί; Οι περισσότεροι από αυτούς-ίσως οι 100 από τους 110 σήμερα διαμένοντες-μοιάζουν με τη διατροφή τους. Πέρα από λεπτοί: στενοί. Αλλά μια χούφτα, συμπεριλαμβανομένων των δύο αφεντικών, έχουν μια ευρύτητα που δεν μπορει να εξηγηθεί από 11 μερίδες νωπών κρεμμυδιών και αγγουριών, όση κηρήθρα και να μασούν ενδιάμεσα.
Μετά το δείπνο οι μοναχοί επιστρέφουν στην εκκλησία, όπου θα παραμείνουν τραγουδώντας και σταυροκοπώντας και ψεκάζοντας θυμίαμα, μέχρι τη μια το πρωί. Ο Αρσένιος με αρπάζει και πηγαίνουμε για μια βόλτα. Περνάμε βυζαντινά ξωκλήσια και ανεβαίνουμε Βυζαντινές σκάλες μέχρι να καταλήξουμε σε μια πόρτα σε μια μεγάλη βυζαντινή αίθουσα φρεσκοβαμμένη αλλά κατά τα άλλα αντίκα: το γραφείο του. Επάνω στο γραφείο είναι δύο υπολογιστές. Πίσω απο αυτό, μια μηχανή φαξ-cum-εκτυπωτής ολοκαίνουργια. Πάνω σε αυτό, το κινητό τηλέφωνο και ένα σωληνάριο με χάπια βιταμίνης C, μεγέθους Costco. Οι τοίχοι και το δάπεδο λάμπουν σαν καινούργια. Τα ντουλάπια παρουσιάζουν επανωτές σειρές από ντοσιέ. Το μόνο σημάδι ότι αυτό δεν είναι το γραφείο μιας επιχείρησης του 2010 είναι μια μοναδική εικόνα πάνω από το γραφείο. Πέρα από αυτό, αν βάλεις δίπλα-δίπλα αυτό το γραφείο με το γραφείο του υπουργού οικονομικών της Ελλάδας και ρωτήσεις σε ποίο στεγάζεται ο μοναχός, δεν θα πουν ότι είναι αυτό.
«Υπάρχει μια μεγαλύτερη πνευματική δίψα σήμερα», λέει όταν τον ρώτησα γιατί το μοναστήρι του έχει προσελκύσει τόσες πολλές σημαντικές επιχειρηματικές και πολιτικές προσωπικότητες. «Είκοσι ή 30 χρόνια πριν η επιστήμη δίδαξε ότι θα λύσει όλα τα προβλήματα. Υπάρχουν τόσα πολλά υλικά αγαθά και δεν είναι ικανοποιητικά. Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από υλικές απολαύσεις. Απο τα υλικά αγαθά. Και συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να βρουν πραγματικά επιτυχία σε αυτά τα πράγματα. "Και λέγοντας αυτά, σηκώνει το τηλέφωνο και παραγγέλλει ποτά και επιδόρπιο. Στιγμές αργότερα, ένας δίσκος ασημένιος φτάνει, που φέρνει γλυκίσματα και ποτήρια που, όπως φαίνεται, είναι γεμάτα με crème de Menthe.
Έτσι ξεκίνησε αυτό που έγινε μια τρίωρη συνάντηση. Θα έκανα απλές ερωτήσεις-Γιατί άραγε να θέλει κάποιος να γίνει μοναχός; Πώς θα χειριστεί τη ζωή χωρίς γυναίκες; Πώς άνθρωποι που περνούν 10 ώρες την ημέρα στην εκκλησία βρίσκουν χρόνο για τη δημιουργία real-estate αυτοκρατοριών; Πού βρήκες το crème de Menthe;-και θα απαντούσε με 20λεπτες παραβολές στις οποίες θα υπάρχει, κάπου, μια απλή απάντηση. (Για παράδειγμα: "Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά πιο όμορφα πράγματα από ό, τι το σεξ.") Όσο διηγούταν τις ιστορίες του, κυμάτιζε και χοροπηδούσε τριγύρω, χαμογελούσε και γελούσε: Αν ο πατέρας Αρσένιος αισθάνεται ένοχος για κάτι, έχει ένα σπάνιο ταλέντο για να το κρύβει. Όπως πολλοί άνθρωποι που έρχονται στο Βατοπεδι, υποθέτω, δεν ήμουν τελικά σίγουρος τι ζητούσα. Ήθελα να δω αν θα αισθανόμουν σαν ένα μέτωπο σε μια εμπορική αυτοκρατορία (δεν) και αν οι μοναχοί θα φαίνονταν ανειλικρινής (δύσκολο). Αλλά επίσης αναρωτήθηκα πώς κάποιοι αταίριαστοι τύποι που είχαν αποχωριστεί τον υλικό κόσμο, είχαν ένα τέτοιο ταλέντο για να βρουν τον τρόπο να το κάνουν: οι μοναχοί, μεταξύ όλων των ανθρώπων, να περατώσουν ως την καλύτερη επιτυχία στην Ελλάδα ώστε αύτη να γίνει μια περίπτωση μελέτης για το Χάρβαρντ Business School;
Μετά από περίπου δύο ώρες βρήκα το θάρρος να τον ρωτήσω. Προς έκπληξή μου, με παίρνει στα σοβαρά. Δείχνει μια πινακίδα που έχει αναρτήσει επάνω απο ένα από τα γραφεία του, και μεταφράζει από τα ελληνικά: ο έξυπνος άνθρωπος δέχεται. ο ηλίθιος επιμένει.
Την πήρε, λέει, σε ένα από τα επαγγελματικά ταξίδια του προς το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης. "Αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας για οπουδήποτε στον κόσμο, δεν είναι μόνο στο μοναστήρι», λέει, και στη συνέχεια αρχίζει να περιγράφει σχεδόν κατά λέξη τον πρώτο κανόνα της αυτοσχέδιας κωμωδίας, ή για εκείνον, το θέμα κάθε επιτυχημένης συνεργασίας των επιχειρήσεων. Πάρτε ό, τι σας δίνουν και οικοδομήστε πάνω σε αυτό. «Ναι ... και " αντί "Όχι ... αλλά." "Ο ηλίθιος δεσμεύεται από την υπερηφάνεια του," λέει. "Πρέπει πάντα να ισχύει ο τρόπος του. Αυτό ισχύει επίσης για το πρόσωπο που είναι παραπλανητικό ή που κάνει τα πράγματα λάθος: προσπαθεί πάντα να δικαιολογηθεί. Ένα πρόσωπο που είναι ευφυή όσον αφορά την πνευματική ζωή του, είναι ταπεινό. Δέχεται αυτό που άλλοι του λένε-κριτική, ιδέες-και εργάζεται με αυτά "
Παρατηρώ τώρα ότι τα παράθυρα ανοίγουν σε ένα μπαλκόνι με θέα στο Αιγαίο Πέλαγος. Οι μοναχοί δεν επιτρέπεται να κολυμπούν σε αυτό: το γιατί, ποτέ δεν ρώτησα. Τυπικό γι’ αυτούς, όμως, να χτίσει κάνεις ένα σπίτι στην παραλία και στη συνέχεια να απαγορεύσει την παραλία. Παρατηρώ, επίσης, ότι είμαι ο μόνος που έχει φάει τα γλυκίσματα και ήπιε το crème de Menthe. Μου φαίνεται ότι μόλις τώρα απέτυχα σε κάποια δοκιμασία για την ικανότητά μου να χειριστώ τον πειρασμό.
"Ολόκληρη η κυβέρνηση λέει ότι είναι θυμωμένη μαζί μας», λέει, «αλλά δεν έχουμε τίποτα. Δουλεύουμε για τους άλλους. Οι ελληνικές εφημερίδες, μας αποκαλούν εταιρεία. Αλλά εγώ θα σας ρωτήσω, Michael, ποια εταιρεία έχει διαρκέσει για 1.000 χρόνια; "
Εκείνη τη στιγμή, από το πουθενά, εμφανίζεται ο πατέρας Εφραίμ. Στρογγυλός, με ρόδινα μάγουλα και μια λευκή γενειάδα, είναι σχεδόν φτυστή η εικόνα του Αϊ Βασίλη. Έχει ακόμη και μια λάμψη στα μάτια του. Λίγους μήνες νωρίτερα, είχε συρθεί ενώπιων της Ελληνικής Βουλής για να καταθέσει. Ένας από τους ανακριτές του δήλωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε ενεργήσει με απίστευτη αποδοτικότητα όταν αντάλλαξε τη λίμνη του Βατοπεδίου με εμπορικά ακίνητα του Υπουργείου Γεωργίας. Ρώτησε τον Εφραίμ πώς το είχε κάνει.
«Πιστεύετε στα θαύματα;" ο Εφραίμ είχε πει.
«Αρχίζω να τα πιστεύω», είπε ο Έλληνας βουλευτής..
Όταν συστήνομαι, ο Εφραίμ σφίγγει το χέρι μου και το κρατά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μου περνάει από το μυαλό ότι είναι έτοιμος να με ρωτήσει τι θέλω για τα Χριστούγεννα. Αντ 'αυτού, λέει, "Ποια είναι η πίστη σου;" "Επισκοπικός,", βήχω. Γνέφει. Το ζυγίζει: θα μπορούσε να είναι χειρότερο? Μάλλον, είναι χειρότερο. «Είστε παντρεμένος;» ρωτάει. "Ναι." "Έχετε παιδιά" Κάνω νεύμα. Το ζυγίζει: «μπορώ να το χειριστώ“. Ρωτά τα ονόματά τους ...
Σημειώσεις για ένα σκάνδαλο
Η δεύτερη κοινοβουλευτική έρευνα σχετικά με την υπόθεση του Βατοπεδίου μόλις τώρα ξεκινά, και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να εμφανιστεί. Αλλά τα κύρια γεγονότα της υπόθεσης στην πραγματικότητα δεν συζητιούνται Το κύριο ερώτημα προς απάντηση είναι τα κίνητρα των μοναχών και των δημοσίων υπαλλήλων που τους βοήθησαν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Μονή Βατοπεδίου ήταν μια πλήρης καταστροφή-ένα σορό μπάζα από πέτρες, κατακλεισμένη απο αρουραίους. Οι τοιχογραφίες ήταν μαύρες. Οι εικόνες παραμελημένες. Ο τόπος είχε μια ντουζίνα μοναχούς τριγύρω από τις αρχαίες πέτρες του, αλλά ήταν αυτόνομοι και ανοργάνωτοι. Στην ορολογία της εκκλησία λάτρευαν ιδιορρυθμηκα-το οποίο σημαίνει ότι είναι ένας άλλος τρόπος για να πούμε ότι στην προσπάθειά τους για την πνευματική ικανοποίηση, λειτουργούσε ο καθένας για τον εαυτό του. Κανείς δεν είχε αναλάβει. Δεν είχαν κανένα συλλογικό σκοπό. Η σχέση τους με το μοναστήρι τους, με άλλα λόγια, ήταν πολύ όμοια με τη σχέση του Έλληνα πολίτη με το κράτος του.
Αυτό άλλαξε στις αρχές του 1990, όταν μια ομάδα ενεργητικοί νέοι Ελληνοκύπριοι μοναχοί από άλλο τμήμα του Αγίου Όρους, με επικεφαλής τον πατέρα Εφραίμ, είδαν μια ευκαιρία για ανοικοδόμηση: ένα φανταστικό φυσικό περιουσιακό στοιχείο που είχε τρομερά κακή διαχείριση. Ο Εφραίμ ανέλαβε την συγκέντρωση των χρημάτων για την αποκατάσταση του Βατοπεδίου στην παλιά του αίγλη. «Χτύπησε» τα ταμεία για τον πολιτισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναμίχτηκε σε φιλίες με πλούσιους Έλληνες επιχειρηματίες που έχουν ανάγκη της συγχώρεσης. Καλλιέργησε φιλίες με σημαντικούς Έλληνες πολιτικούς. Σε όλα αυτά επέδειξε απίστευτη ικανότητα. Για παράδειγμα μετά που ένας διάσημος Ισπανός τραγουδιστής επισκέφθηκε και έδειξε ένα ενδιαφέρον για το Βατοπεδι, αυτός μίλησε για το ενδιαφέρον αυτό σε ένα ακροατήριο με κυβερνητικούς αξιωματούχους από την Ισπανία. Τους είπε ότι μια φρικτή αδικία είχε συμβεί: τον 14ο αιώνα, μια ομάδα Καταλανοι μισθοφόροι, εξαγριωμένοι με τον βυζαντινό αυτοκράτορα, είχε λεηλατήσει τη Μονή Βατοπεδίου και προκάλεσε μεγάλη ζημιά. Το μοναστήρι έλαβε 240.000 δολάρια από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους.
....
Συνεχιζεται.....
