ΈΔΕΣΣΑ: ΜΟΥΣΙΚΟΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ (ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ) [VIDEO]

ΈΔΕΣΣΑ: ΜΟΥΣΙΚΟΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ (ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ) [VIDEO]

ΕΔΕΣΣΑ/ΒΟΝΤΕΝ: Πόλη μακεδονική, με μακεδονική μουσικοχορευτική παράδοση των γηγενών Μακεδόνων! Του χρόνου, στις εκδηλώσεις, ευχόμαστε να υπάρχει και τραγούδι στη μακεδονική γλώσσα που μιλούν παραδοσιακά οι αυτόχθονες κάτοικοι της πόλης μας!

ΕΔΕΣΣΑ: ΧΟΡΕΨΑΝ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΓΚΙΝΗ (VIDEO + PHOTO)

Πράγματι πολύ πετυχημένη η μουσικοχορευτική εκδήλωση στους Μικρούς Καταρράχτες που ακολούθησε την

http://www.tastv.gr/article/edessa-horepsan-tragoydi-tis-ei . . .

Συνάντηση Μακεδόνων και Τούρκων με Φινλανδική αντιπροσωπεία

Στις 14 Οκτωβρίου 2014, στη Θεσσαλονίκη, μια ομάδα εκπροσώπων της Μακεδονικής κοινότητας μαζί με μέλη της "Μορφωτικής και Πολιτιστικής Κίνησης Έδεσσας" είχε συνάντηση με Φινλανδική αντιπροσωπεία ( Magma Think tank ), στην οποία μετέφερε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Μακεδόνες στην Ελλάδα, σε διάφορους τομείς, και την ανάγκη ύπαρξης νομοθετικού πλαισίου για την προστασία όλων των εθνικών/γλωσσικών μειονοτήτων στη χώρα.
Δημοσιογράφος της Φινλανδικής Κρατικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης στην σουηδική γλώσσα πήρε συνέντευξη από τον Αρχιμανδρίτη Νικόδημο Τσαρκνιά που συμμετείχε σε αυτήν τη συνάντηση.
Στη συνάντηση παραβρέθηκε η αντί-προεδρος του Δικτύου για την Προώθηση της Γλωσσικής Διαφορετικότητας (NPLD) Peggy Heikkinen (στην φώτο, μαζί με την Ε. Νατσουλίδου)

Την ίδια ημέρα, εκπρόσωποι της Τουρκικής μειονότητας της δυτικής Θράκης είχαν συνάντηση με την ίδια αντιπροσωπεία από την Φινλανδία.

Τα προβλήματα της Τούρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης μεταφέρθηκαν στην Φινλανδική αντιπροσωπεία - 15.10.2014

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης (Ε.Ο.Τ.Δ.Θ), στις 14 Οκτωβρίου του 2014 βρέθηκε για επίσκεψη εργασίας στη Θεσσαλονίκη . Ο πρόεδρος της Ε.Ο.Τ.Δ ο Χαλίτ Χαμπίπογλου και ο διευθυντής της Ε.Ο.Τ.Δ ο Κ.Ενγκίν Σοιγιλμαζ, ο πρόεδρος του ΚΙΕΦ Μουσταφά Αλή Τσαβούς και ο υπεύθυνος του κόμματος με διεθνής ομάδας εργασίας ο Αλή Αλή Ρεμζίογλου αποτελώντας έτσι την ομάδα αντιπροσωπεία της Τούρκικης Μειονότητας της Δυτικής Θράκης, λόγο επίσκεψη εργασίας προς μειονότητες συναντήθηκαν στην Ελλάδα με τους εκπρόσωπους της σουηδικής μειονότητας στην Φινλανδία.

Η Ελλάδα πρέπει να βάλει ένα τέλος στην πολιτική που είναι προσανατολισμένη ως “άλλοι” για τις μειονότητες

Υπό την προεδρία του Johan Häggman, ο οποίος μέχρι πρόσφατα έχει υπηρετήσει ως υπεύθυνος επικοινωνίας στη Γενική Διεύθυνση Μετάφρασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και σχετικά με την πολυγλωσσία σε δραστηριότητες ως συντονιστής της ομάδας, η ένωση σουηδική μειονότητα που ζουν στη Φινλανδία "Magma" που ονομάζεται δεξαμενές σκέψης, οι εκπρόσωποι του σουηδικού κοινοβουλίου της Φινλανδίας "Folktinget" , η Φινλανδική Κρατική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση "YLE" και δημοσιογράφους από το φινλανδικό πρακτορείο ειδήσεων "FNB-SPT”, στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε με την αντιπροσωπεία που περιελάμβαναν συνολικά οκτώ άτομα της Φινλανδίας συζητήθηκαν λεπτομερώς βασικά και επίκαιρα θέματα ιδιαίτερα εκείνων που σχετίζονται με την εκπαίδευση και την θρησκευτική αυτονομία της Tουρκικής Μειονότητας της Δ. Θράκης.

Περισσότερα εδώ

Μαθήματα ποντιακής διαλέκτου σε Δήμους της χώρας!

Το ΕΣΠΑ δεν χρηματοδοτεί μαθήματα μη επίσημων γλωσσών, πόσο μάλλον διαλέκτων ελληνικής γλώσσας!!!  Κάτι διαφεύγει στους οργανωτές των μαθημάτων η απλά όλοι «δουλεύονται» μεταξύ τους. Και με ποια λογική το Υπουργείο Παιδείας θα διαθέσει κονδύλια (δεν το συζητάμε για την ΕΕ, που το αποκλείει) για εκμάθηση μιας διαλέκτου που ομιλείται μόνο από ένα  τμήμα τους ελληνικού λαού, σε περίοδο οικονομικής κρίσης και για μαθήματα που δεν ωφελούν κανέναν πολίτη έμπρακτα (στο επάγγελμα του, στο εμπόριο, στις σπουδές του, κτλ); Αυτή η πρωτοβουλία, επίσης, δημιουργεί μια κατάσταση προνομιακής μεταχείρισης προς μια μόνο ομάδα Ελλήνων πολιτών έναντι όλων των άλλων. Πάντως, είναι απαράδεκτοι οι Δήμοι που συμμετέχουν σε αυτή την «πρωτοβουλία» και θα πρέπει να καταγγελθούν οι Δήμαρχοι! (Αλήθεια, πέρασε η απόφαση αυτή από δημοτικά συμβούλια η ήρθε εντολή από το Υπουργείο Παιδείας, απευθείας; Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τους δημότες αυτή η πληροφορία…) 

Περισσότερα εδώ

ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ.

http://play.mrt.com.mk/play/18341/#share

Ελεύθεροι άνθρωποι σε μια χώρα που τους σέβεται και τους αναγνωρίζει.
Δεκάδες μαρτυρίες από Παιδιά του παιδομαζώματος και οικονομικούς μετανάστες απο τα χωριά της Ελληνικής Μακεδονίας.
Καταθέτουν την ιστορία τους.
Επειδή στην Ελλάδα τα ΜΜΕ και οι αρχές δεν μιλάνε για αυτά, δεν θέλουν να ξέρουμε για όσα τράβηξαν οι Μακεδόνες μέχρι να ξεκληριστούν απο τα χωριά τους, νομίζουν οτι η αλήθεια δεν θα μαθευτεί.
Συνεχίστε τα ψέματα.
Είτε σας αρέσει είτε όχι υπάρχει ένας λαός.
Ο Μακεδονικός λαός.
Αυτόν τον λαό που και το 1982 τον αναγνωρίσατε ως: «Μη Έλληνες το γένος».
Τους κλείσατε τα σύνορα όχι το στόμα…
Και όταν τους διώχνατε νομίζατε ότι ξεμπερδέψατε και με αυτούς και με την ιστορία....
Ευτυχώς όμως η ιστορία και η αλήθεια ούτε κρύβονται,
ούτε αλλάζουν....
ΥΓ: Μακάρι αυτό το βίντεο να μπορέσουν να το δουν όλοι οι Μακεδόνες της Ελλάδας.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΘΡΑΚΗ

Ομιλία του Δρ. Burhan Baran, μέλος της Επιτροπής διαλόγου του κόμματος «Το Ποτάμι», στο συνέδριο που έγινε στην Αθήνα την Κυριακή 21 Σεπτέμβριου 2014.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΘΡΑΚΗ

Του Μπουρχάν ΜΠΑΡΑΝ

Η καταπάτηση του δικαιώματος σεβασμού της ξεχωριστής εθνικής ταυτότητας αποτελεί για την Ελλάδα ένα λάθος στρατηγικής σημασίας, διότι η αίσθηση του ανήκειν συνιστά μια σημαντική πτυχή της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας πολλών ανθρώπων. Γι αυτό, άλλωστε ο τρόπος εφαρμογής των μειονοτικών δικαιωμάτων από μια έννομη τάξη είναι στην πραγματικότητα η λυδία λίθος της αποτελεσματικής εφαρμογής των αξιών ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους και υπό αυτή την έννοια,  πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του προγράμματος κάθε ανοιχτόμυαλης δημοκρατικής πολιτικής δύναμης, αφού ορίζουν το αξιακό πλαίσιο μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, σε αντιπαράθεση με τη σημερινή κοινωνία της βαρβαρότητας που αποκλείει πεισματικά από τους κόλπους της κάθε διαφορετικότητα.

Αποτελεί υποκρισία να αρνείται η Ελλάδα την εθνική ταυτότητα της μειονότητας  της Θράκης με το επιχείρημα ότι είναι μόνο θρησκευτική, διότι απλούστατα οι αναφορές σε χριστιανούς και μουσουλμάνους οφείλονται στο γεγονός ότι όταν υπογράφτηκε η Συνθήκη της Λωζάνης, την εποχή της κατάρρευσης της πολυπολιτισμικής οθωμανικής αυτοκρατορίας που ήταν ένα χωνευτήρι λαών και εθνοτήτων, κυριαρχούσαν προσδιορισμοί που ανάγονταν στο θρησκευτικό παράγοντα.

Είναι γεγονός ότι τις προηγούμενες δεκαετίες το ελληνικό κράτος εφάρμοζε διαχρονικά μια κατασταλτική πολιτική σε βάρος της μειονότητας, η οποία υφίστατο αναρίθμητες ρατσιστικές διακρίσεις και πολλαπλές παραβιάσεις των δικαιωμάτων της σε πολλούς τομείς. Για παράδειγμα, το περίφημο άρθρο 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας αποτελούσε μια διάταξη που εφαρμοζόταν από το 1955 έως το 1998. Προέβλεπε την απώλεια της ιθαγένειας σε πρόσωπα διαφορετικής (μη-Ελληνικής) καταγωγής («αλλογενείς» έναντι του «ομογενείς»), δηλαδή ίδιας [Ελληνικής] καταγωγής) που έφυγαν από την Ελλάδα «άνευ προθέσεως παλιννοστήσεως. Στο πλαίσιο του Άρθρου 19, ένας Έλληνας πολίτης μη Ελληνικής καταγωγής («αλλογενής») ήταν ένα άτομο με Ελληνική ιθαγένεια που δεν καταγόταν από Έλληνες, δεν είχε Ελληνική συνείδηση και δεν συμπεριφερόταν ως Έλληνας [και συνακόλουθα] μπορούσε να κριθεί ότι ο δεσμός του με το Ελληνικό έθνος είναι εντελώς ελλιπής και εύθραυστος! Πρέπει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα δεν έχει λάβει ακόμη τα μέτρα που απαιτούνται για την αποκατάσταση των σοβαρών επιπτώσεων που επήλθαν από την στέρηση ιθαγένειας με βάση το Άρθρο 19. Ιδίως, η απάλειψη του Άρθρου 19, δεν είχε αναδρομικά αποτελέσματα. Επίσης η άρνηση των Ελληνικών αρχών να αναγνωρίσουν την ύπαρξη κάθε άλλου είδους μειονότητας, πέραν της «Μουσουλμανικής» οδήγησε σε έναν αριθμό προσφυγών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ιδίως όσον αφορά δικαιώματα ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι στα μέλη μειονοτήτων, όπως προβλέπεται από το Άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Τέτοιες ήταν οι περιπτώσεις της ίδρυσης της «Ένωσης μειονοτικής νεολαίας του Έβρου, της «Πολιτιστικής Ένωσης Γυναικών Τούρκων Νομαρχίας Ροδόπης», της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» και άλλων.

Επίσης, κατά τη γνώμη μου, το να ενδιαφέρεται το προξενείο μιας γειτονικής χώρας για πληθυσμιακές ομάδες της διπλανής χώρας με τις οποίες διατηρεί δεσμούς που προκύπτουν από μια κοινή πολιτισμική ή εθνική ταυτότητα δεν αποτελεί καταρχήν κάτι το αρνητικό.

Σε ό,τι αφορά τις ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ που πρέπει να υιοθετήσει μια σύγχρονη δημοκρατική πολιτική δύναμη, είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι χρειάζεται η οικοδόμηση μιας νέας σχέσης με τις μειονότητες τόσο για τους Έλληνες πολίτες που είναι μέλη της μειονότητας της Θράκης, όσο και για τα μέλη άλλων μειονοτικών ομάδων πρέπει να ισχύουν τα δικαιώματα που απορρέουν από την αρχή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.

 Η έμπρακτη εφαρμογή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού συνεπάγεται τα ακόλουθα:

1) Αποδοχή (εκ μέρους της ελληνικής Διοίκησης) του περιεχομένου και του σκεπτικού των καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τα σωματεία που χρησιμοποιούν αυτοπροσδιοριστικό επίθετο της δικής τους επιλογής και απρόσκοπτη λειτουργία των σωματείων αυτών.

2) Άμεση επικύρωση της (ήδη υπογραφείσας από την Ελλάδα) Σύμβασης Πλαίσιο για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (του Συμβουλίου της Ευρώπης).

3) Άμεση υπογραφή και κύρωση του Ευρωπαϊκού Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, που αναγνωρίζει τις περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες ως έκφραση πολιτισμικού πλούτου και επιτάσσει τη διευκόλυνση και την ενθάρρυνση της χρήσης των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών, προφορικά και γραπτά, στη δημόσια και την ιδιωτική ζωή.

Τέλος, θα πρέπει να τονιστεί με έμφαση προς όλες τις κατευθύνσεις ότι σε όλη τη χρονική διάρκεια της ιστορικής της παρουσίας στον ελλαδικό χώρο η μειονότητα της Θράκης, ούτε έμπρακτα αλλά ούτε καν σε λεκτικό επίπεδο, δεν λειτούργησε υπονομευτικά είτε για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας είτε για την ευρύτερη κοινωνική συνοχή στην περιοχή, και σχεδόν το σύνολο των μειονοτικών πολιτών υπήρξαν και συνεχίζουνε να είναι νομοταγείς και φιλήσυχοι άνθρωποι, συνήθως οικογενειάρχες και αγρότες, που δεν έχουν δείξει την παραμικρή δυσφορία για το γεγονός ότι αποτελούν πολίτες του ελληνικού κράτους. Αντιθέτως, η μειονότητα θεωρούσε τον εαυτό της, εντελώς συνειδητά, ως διακριτό μεν αλλά οπωσδήποτε αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας με την οποία, παρά τη διαφορά ως προς το θρήσκευμα ή την εθνική ταυτότητα σε σχέση με τους πλειονοτικούς, την συνδέουν αρκετά κοινά ήθη και έθιμα. Ένας Θρακιώτης μουσουλμάνος έχει πιο πολλά κοινά στοιχεία με έναν Θρακιώτη χριστιανό παρά με έναν Έλληνα της Αθήνας ή έναν Τούρκο της Άγκυρας.

Ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό ότι μειονοτικοί πολίτες πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου και έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα, και φυσικά συνεχίζουν να υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία στον ελληνικό στρατό και να πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους προς την ελληνική Πολιτεία.

Σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες δεν υπήρξε καμία απολύτως φωνή που να εγείρει ζήτημα αυτονόμησης ή να καλεί τη μειονότητα σε σύγκρουση με το πλειονοτικό στοιχείο. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια οι μειονοτικοί πολίτες καταβάλλουν σημαντικές προσπάθειες να ενταχθούν στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας σε ισότιμη βάση με τους συμπολίτες τους.

Άλλωστε, από το 1981 έως το 2012 η μειονότητα ψήφιζε στη συντριπτική της πλειοψηφία τα κόμματα του δικομματισμού, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., χωρίς όμως να βρει από αυτά την κατάλληλη ανταπόκριση για την επίλυση των προβλημάτων της καθημερινής ζωής της. Το 2012, ακολουθώντας και πάλι το συνολικό ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας, πράγμα που αποδεικνύει ότι ΔΕΝ είναι αποκομμένη από τους προβληματισμούς της τελευταίας, ψήφισε μαζικά το ΣΥΡΙΖΑ ως ανερχόμενη πολιτική δύναμη της εποχής εκείνης, αλλά μετά τις παλινωδίες της προεκλογικής περιόδου των ευρωεκλογών του 2014 υπήρξε μεγάλη απογοήτευση από τη συμπεριφορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και έτσι η μειονότητα εισήλθε σε φάση νέων αναζητήσεων και πολιτικών προσανατολισμών σε σχέση με την εκπροσώπηση της στη Βουλή. Είναι φανερό ότι η μειονότητα βρίσκεται σε μια χρονική καμπή όπου ψάχνει ειλικρίνεια , διάλογο και εμπιστοσύνη.

Το ζητούμενο είναι αν θα μπορέσουμε να μεταδώσουμε τη δική μας ειλικρίνεια στους κόλπους της μειονότητας και με τον τρόπο αυτόν να ανταποκριθούμε στη δημοκρατική πρόκληση του σεβασμού των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων όπως επιτάσσει ένα σύγχρονο κράτος δικαίου.
Περισσότερα εδώ

Δημοψήφισμα ή 'επανάσταση';

Τα ερωτήματα των δημοψηφισμάτων είναι μαυρόασπρα - όχι τα αποτελέσματα τους.

Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας (Η.Β.) που ξέρουμε σήμερα δημιουργήθηκε το 1801 με την ενσωμάτωση της Ιρλανδίας και την μετέπειτα ανεξαρτητοποίηση των πέντε έκτων της Ιρλανδίας το 1922. Είχαν προηγηθεί το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας όταν υποχρεώθηκε η Σκωτία να μπει στην ένωση με την απειλή δασμών και άλλων οικονομικών κυρώσεων το 1707, και το Βασίλειο της Αγγλίας όταν η Αγγλία ενσωμάτωσε την Ουαλία το 1536.

Το Η.Β.  σε όλες τις μορφές του είχε ως πυρήνα την Αγγλία, ειδικά τα χρόνια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας - της μεγαλύτερης που έχει υπάρξει ποτέ αφού περί τα τέλη του 19^ου αιώνα είχε φτάσει να ελέγχει το ένα τέταρτο των εδαφών παγκοσμίως (σόρρυ Αλέξανδρε, ήρθες 22^ος).

Μπορεί το Η.Β. να μην είναι πια Αυτοκρατορία, αλλά παραμένει η 6^η ισχυρότερη χώρα (ονομαστικό ΑΕΠ), το νόμισμα της είναι το 8^ο στον κόσμο (ΡΡΡ), είναι Μόνιμο Μέλος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ανήκει στους G7, είναι από τα ισχυρότερα μέλη του ΝΑΤΟ μετά την Αμερική, και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά. Όποιος θέλει όλη τη λίστα ας ανατρέξει στο σχετικό άρθρο στην Wikipedia - η λίστα των επιτευγμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου από την οικονομία και την πολιτική μέχρι την κουλτούρα και τις ζώνες επιρροής του είναι ατελείωτη.

Η αδρή ανακεφαλαίωση που προηγήθηκε είναι για να θυμηθούμε λίγο το μέγεθος που έχουμε μπροστά μας, και τη σχέση των μερών η οποία είναι και το επίδικο των ημερών.

Σε όλη αυτή την διαδρομή, η Αγγλία ήταν ο κυρίαρχος εταίρος, ενσωματώνοντας με διαφορετικούς τρόπους εδάφη και χώρες από το δέκατο έκτο αιώνα μέχρι το τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Οι διαφορές μεταξύ Σκωτίας, Ουαλίας, Ιρλανδίας και Αγγλίας δεν εξαλείφθηκαν ποτέ, όπως ποτέ δεν υπήρξε ισοτιμία στις σχέσεις των μερών. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ΜΙΑ χώρα, με μία κυβέρνηση (στο Λονδίνο), αλλά με εξαιρετικά περίπλοκες σχέσεις στο εσωτερικό του. Αποφεύγοντας το δαίδαλο των μορφών τοπικής αυτοδιοίκησης ας αναλογιστούμε πως ενώ η Αγγλία δεν έχει σύνταγμα, η Σκωτία έχει.

Το αίτημα της Σκωτίας ήταν η μετατροπή του Η.Β. σε ομόσπονδο κράτος. Οι Άγγλοι, με την αλαζονεία και τη νοσταλγία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας δεν είχαν καμία διάθεση να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο, και κάπως έτσι καταλήξαμε στο χθεσινό δημοψήφισμα.

Ο ‘πιο Άγγλος πεθαίνεις’ Βρετανός Πρωθυπουργός Davis Cameron αντιμετώπισε με ελαφρότητα το θέμα του δημοψηφίσματος από την αρχή. Όπως είχε αντιμετωπίσει και κάθε άλλο αίτημα της Σκωτίας στη διάρκεια της θητείας του μέχρι σήμερα. Έτσι απέρριψε την τρίτη επιλογή από το ψηφοδέλτιο, αυτή που ζητούσε επί της ουσίας μεγαλύτερες εξουσίες για τοπικά ζητήματα, και επέβαλλε ένα εκβιαστικό ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Τι δεν προέβλεψε; Αυτό που συνέβη: την κλιμάκωση της επιθυμίας για αυτοπροσδιορισμό και τοπικό έλεγχο της Σκωτίας, σε σημείο να απειλείται πλέον η συνοχή του πυρήνα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, το σημερινό Η.Β., το νόμισμα του και η Κοινοπολιτεία.  Η συνέχεια εδώ

Σημερα, στο ΝΑΤΟ

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=27384&subid=2&pubid=33887897

MAKEDONSKI ORA I PESNI!

ΚΕΡΑΣΙΩΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΣΙΑ ΧΟΡΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ (VIDEO)

Ιστορική διπλή παρουσία μειονοτικών κομμάτων στις Ευρωεκλογές

The Books' Journal
Ιούνιος 2014
Ιστορική διπλή παρουσία μειονοτικών κομμάτων στις Ευρωεκλογές

του Παναγιώτη Δημητρά     

26 Μαΐου 2014

Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της 25 Μαΐου 2014 ήταν ιστορικές γιατί για πρώτη φορά υπήρξαν στην Ελλάδα ψηφοδέλτια δύο μειονοτικών κομμάτων. Εκτός από το Ουράνιο Τόξο (ΟΤ - υποστηρίζει τα δικαιώματατης μακεδονικής μειονότητας) που έχει συνεχή παρουσία στις Ευρωεκλογές από εκείνες του 1994, φέτος πρωτοεμφανίστηκε το Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ - υποστηρίζει τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας).

Το ΚΙΕΦ περιόρισε την παρουσία του στη Θράκη, αφού δεν μοίρασε ψηφοδέλτια εκτός αυτής. Στους δύο νομούς με ισχυρό μειονοτικό στοιχείο, το ΚΙΕΦ θριάμβευσε. Στη Ροδόπη πήρε 25.857 ψήφους και 41,6% αφήνοντας μακριά πίσω τη ΝΔ (16,4%), το ΣΥΡΙΖΑ (10,8%), τη Χρυσή Αυγή (6,3%), την Ελιά (5,5%), το Ποτάμι (3,2%), τους Ανεξάρτητους Έλληνες (2,3%), ΚΚΕ (2%), ΛΑΟΣ (1,6%), κτλ. Ας σημειωθεί πως ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ έχουν μειονοτικούς βουλευτές στη Ροδόπη. Στην Ξάνθη πήρε 15.378 ψήφους και 25,9% και βρέθηκε στην πρώτη θέση μπροστά από τη ΝΔ (17,6%), το ΣΥΡΙΖΑ (17,1%), την Ελιά (7%), τη Χρυσή Αυγή (6,7%), το Ποτάμι(4,8%), τους Ανεξάρτητους Έλληνες (3,6%), ΚΚΕ (2,7%), ΛΑΟΣ (2,1%), κτλ. Και στην Ξάνθη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μειονοτικό βουλευτή. Στον Έβρο πήρε 1.220 ψήφους και1,5% και βρέθηκε στη δέκατη θέση. Στην υπόλοιπη χώρα πήρε περί τις 165 ψήφους. Σε πάρα πολλά αμιγή μειονοτικά χωριά, το ΚΙΕΦ πήρε πάνω από 90% των ψήφων. Σε όλη την προεκλογική περίοδο, το μειονοτικό κόμμα υποστηρίχθηκε τουλάχιστον χλιαρά και συνήθως έντονα και ενεργά από όλους του μειονοτικούς νυν και πρώην βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα αποτελέσματα αυτά πρέπει να συνεκτιμηθούν με τα αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών όπου υποψήφιοι στηριζόμενοι από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κέρδισαν την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και τους Δήμους Κομοτηνής και Ξάνθης, εκλέγοντας πολλούς μειονοτικούς δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους. Είναι αξιοσημείωτη η σημαντική στήριξη της μειονότητας σε υποψήφιους της ΝΔ παρά το ότι η μειονότητα αισθάνεται αποστροφή στον εθνικιστή αρχηγό της Αντώνη Σαμαρά. Η εξήγηση είναι απλή. Όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, οι ψηφοφόροι στις αυτοδιοικητικές εκλογές έκαναν τις επιλογές τους με αυτοδιοικητικά κριτήρια, συχνά σε μεγάλη απόκλιση από τις επιλογές τους στις ευρωεκλογές. Οι υποψήφιοι με στήριξη από τη ΝΔ που ενισχύθηκαν από τη μειονότητα έχουν δείξει το ενδιαφέρον τους για αυτή, αποκλίνοντας από την κεντρική κομματική γραμμή, όπως άλλωστε και οι υποψήφιοι των άλλων κομμάτων.

Αντίθετα, όλα τα κόμματα στη Βουλή υιοθετούν αντιμειονοτική στάση. Για να διαμαρτυρηθούν, οι μειονοτικοί σχημάτισαν κόμμα: «οι ψήφοι μας μέχρι σήμερα πήγαν σε εκείνους που μας θυμούνται πριν τις εκλογικές αναμετρήσεις, σε εκείνους που δίνουν υποσχέσεις που μένουν μόνο στα λόγια. Μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση ζήσαμε μια απογοήτευση. Πλέον, προκειμένου να μη ξαναζήσουμε μια τέτοια απογοήτευση ως Κόμμα Ισότητας Ειρήνης Φιλίας (ΚΙΕΦ) συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις 25 Μαΐου 2014. Τις ευρωεκλογές τις βλέπουμε ως μια ευκαιρία για να διαδώσουμε τη φωνή μας, να τραβήξουμε την προσοχή στα προβλήματά μας που δεν λύνονται επί χρόνια και να αντιδράσουμε στη νοοτροπία που κάθε μέρα προσθέτει νέα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα». Το ΚΙΕΦ είναι στη διαδικασία ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, στην οποία ανήκουν πάρα πολλά μειονοτικά κόμματα στην Ευρώπη με εκλεγμένους ευρωβουλευτές, όπως ανήκει σε αυτή και το Ουράνιο Τόξο.

Ποιο μήνυμα πήραν πολλοί από τα αποτελέσματα αυτά του ΚΙΕΦ; «Χάνουμε τη Θράκη», «Ξυπνήστε για τη Θράκη», «ο τουρκικός εθνικισμός μας φέρνει χρόνια πίσω» σε διάφορες παραλλαγές ακούστηκαν από πλειονοτικούς δημοσιογράφους αλλά και πολιτικούς. Οι αντιδράσεις αυτές απλώς δικαιώνουν τη μειονοτική επιλογή να συνταχθεί πίσω από ένα μειονοτικό κόμμα που θα αναδείξει τις διακρίσεις που υφίσταται η μειονότητα στο πολύ φιλικότερο για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς στη Βουλή των Ελλήνων η όποια απόπειρα συνοδεύεται από επιθέσεις εναντίον των μειονοτικών βουλευτών ως «προδοτών» και «πρακτόρων».

Σχετικά επιτυχημένη ήταν και η εκλογική επίδοση του Ουράνιου Τόξου, που όπως και στο παρελθόν είχε ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα. Πήρε 5.754 ψήφους (0,1%), έναντι 4.530 ψήφων στις Ευρωεκλογές του 2009, 6.176 ψήφων στις αντίστοιχες του 2004, 4.951 ψήφων στις εκλογές του 1999 και 7.263 ψήφων σε εκείνες του 1994. Πάντως, στο Νομό Φλώρινας, όπου είναι η έδρα του και η κύρια δύναμή του, το ΟΤ είδε τις ψήφους του να μειώνονται ξανά: από 2.250 το 1994, 1.427 το 1999, 1.203 το 2004 και 1.195 το 2009, φέτος έπεσαν στις 1.070. Σίγουρα πάντως, η αδυναμία του ΟΤ να πολλαπλασιάσει τις ψήφους του, ή έστω να επαναλάβει τον αριθμό ψήφων του 1994, όταν τα άτομα που αισθάνονται εθνικά Μακεδόνες στην Ελλάδα εκτιμώνται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες, επιτρέπει το συμπέρασμα πως το κόμμα αυτό αποτελεί απλώς ένα «κόμμα μαρτυρίας» ενός σκληρού πυρήνα μειονοτικών, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ισχνή δραστηριότητά του μεταξύ των εκλογών.

Η μελλοντική συνύπαρξή των δύο μειονοτικών κομμάτων στην ΕΕΣ, η οποία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχηματίζει ομάδα μαζί με τους Πράσινους, θα αποτελέσει μια ενδιαφέρουσα δοκιμή για το αν και πόσο τα δύο μειονοτικά κόμματα θα συνεργασθούν, για το τι θα κατορθώσουν να πετύχουν στην καρδιά της ΕΕ και, κυρίως, για το πώς οι θέσεις τους που θα προωθήσουν οι μειονοτικοί και πράσινοι βουλευτές άλλων χωρών θα αντιμετωπισθούν από τους Έλληνες/ίδες ευρωβουλυετές/τίνες, ιδίως κάτω από την πίεση των τριών ευρωβουλευτών της Χρυσής Αυγής, η οποία περιέχει στη δράση της πράξεις βίας κατά των δύο μειονοτήτων.

Μακεδονικός αγώνας. Οχι που... λέγαν

ΓΡΑΦΕΙΟ (;;;) ΤΟΥ Ο.Τ. ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ/ΒΟΝΤΕΝ

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!

ILINDEN -ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ -

novakis- vetar da podujne

"Slobodota je mila, slobodata je se..."

«Νε σακαμε μπογκατσβο, νε σακαμε παρι,
Τουκ σακαμε σλομποντα, τσοβετσκι πραβνινι»

(Δεν θέλουμε πλούτη, δεν θέλουμε λεφτά,
Αλλά θέλουμε ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα)

ΓΙΟΡΤΗ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΕΔΕΣΣΑΣ 19-7-2014 (VIDEO-PHOTO)

ΓΙΟΡΤΗ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΕΔΕΣΣΑΣ 19-7-2014 (VIDEO-PHOTO)

Το TANEC στη Μαρίνα /Crmarinovo

Μετάφραση από τη περιγραφή του βίντεο στο Youtube:
“Το Εθνικό Συγκρότημα Χοροί και Τραγούδια της Μακεδονίας-"Tanec» πραγματοποίησε συναυλία στην  Μαρίνα-Crmarinovo στην Ελλάδα, Μακεδονία του Αιγαίου, στις 15 Ιουλίου. Σύμφωνα με τον διευθυντή του "Tanec», Zoran Dzorlev, η παράσταση του «Tanec» ήταν μέρος της πολιτιστικής βραδιάς που διοργανώθηκε από τους Μακεδόνες που ζουν σε αυτή την πόλη και ολόκληρη η εκδήλωση κύλησε χωρίς κανένα πρόβλημα. "Αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα συγκρότημα από τη Μακεδονία πραγματοποιεί εκεί σε τόσο μεγάλο αριθμό. Είμαστε ακόμα εντυπωσιασμένοι και σε ένα είδος πολιτιστικού σοκ από την εκδήλωση που διοργανώθηκε από το Σύλλογο των Μακεδόνων στην Ελλάδα και η οποία είχε μεγάλο ακροατήριο. Έμεινα έκπληκτος ότι υπήρχαν πολλοί νέοι άνθρωποι, ηλικίας 15 έως 21, και όλοι μιλούσαν Μακεδονικά. Εκτελέστηκαν, επίσης, παλιά Μακεδονικά τραγούδια  ως μέρος της εκδήλωσης και υπήρχε επίσης κοινό από Φλώρινα-Lerin και από τις γύρο περιοχές. Ένα άτομο από το ακροατήριο μου είπε ακόμη ότι είχε ταξιδέψει 300 χιλιόμετρα μόνο για να μας ακούσει. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στο υψηλότερο πολιτιστικό επίπεδο, για το οποίο είχαμε την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Μακεδονίας», δήλωσε ο διευθυντής Dzorlev μετά την επιστροφή τους στην Μακεδονία χθες. Επεσήμανε ότι οι Μακεδόνες που ζουν στην Ελλάδα είναι εξοικειωμένοι με τις παραστάσεις του "Tanec» και τη Μακεδονικό παραδοσιακή μουσική και εξέφρασε  την ελπίδα ότι, στο μέλλον, αυτό το είδος των εκδηλώσεων θα πραγματοποιούνται πιο συχνά.”

Τα συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν σε αυτήν την υπέροχη εκδήλωση και ελπίζουμε ότι θα έχουμε τη χαρά να ξαναδούμε το Tanec (η και άλλα Μακεδονικά συγκροτήματα) ξανά, στο μέλλον.

Τ’ άπλυτα της ελληνικής ιστορίας και η λογοτεχνική τους μπουγάδα

Αντώνης Λιάκος

Με φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ακόλουθη: μια ομάδα ενόπλων, συναντά στο δάσος καμιά εκατοσταριά άοπλους υλοτόμους, τους συλλαμβάνει, τους δένει πισθάγκωνα, τους παίρνει μαζί της και όταν φτάνει σε μεγάλο και βαθύ ποταμό τούς ρίχνει στο νερό. Λίγο αργότερα, δεκάδες πτώματα ξεβράζοναι στις όχθες. Την ιστορία αυτή τη γνώριζε η Πηνελόπη Δέλτα και τη βρίσκουμε στο αρχείο της. Είναι μια καταγραμμένη συζήτηση που είχε με τον επικεφαλής της ένοπλης ομάδας, τον Σπύρο Σπυρομήλιο που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα ως καπετάν Μπούας. Το ποτάμι είναι ο Αλιάκμονας. Ο Σπυρομήλιος δεν δικάστηκε για εγκλήματα κατά αμάχων. Προβιβάστηκε σε στρατηγό της Χωροφυλακής και θεωρείται ήρωας του βορειοηπειρωτικού αγώνα.
Η Δέλτα συνέλεγε μαρτυρίες για να γράψει το βιβλίο της Τα μυστικά του βάλτου, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε σε άπειρα αντίτυπα, καθώς πραγματοποίησε αλλεπάλληλες εκδόσεις, διαβάστηκε και διαπαιδαγώγησε πολλές γενιές Ελληνόπουλων από τον Μεσοπόλεμο έως σήμερα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εθνικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης ηρωικών χαρακτήρων, στο οποίο εξιδανικεύτηκε ο Μακεδονικός Αγώνας, ή μάλλον συγκροτήθηκε η δημόσια εικόνα του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η λογοτεχνία αναλαμβάνει να ανασυγκροτήσει το παρελθόν ως εθνικό παρελθόν. Και το κάνει πληρέστερα από την ιστοριογραφία. Δεν έχει ενδοιασμούς να αποσιωπήσει ή να μεταπλάσει εγκλήματα. Κυρίως η λογοτεχνία προσκομίζει πλοκή, δράση, συναίσθημα. Η παραπάνω ιστορία αποδίδεται ως το «δυστύχημα της βαρκαδιάς που βούλιαξε στον Αλιάκμονα και πνίγηκαν οι Βούλγαροι αρκουδιαραίοι, ξυλοκόποι και καρβουνιάρηδες».
Ο Σπύρος Καράβας στο βιβλίο του Μυστικά και παραμύθια από την ιστορία της Μακεδονίας (Βιβλιόραμα, 2014) αναλαμβάνει να ψηλαφήσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε αυτή η λογοτεχνική εικόνα του Μακεδονικού Αγώνα, διαβάζοντας παράλληλα τα κείμενα της Δέλτα και αντιπαραβάλλοντάς τα με τις καταγραφές που είχε συγκεντρώσει στο αρχείο της, αλλά και με τα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών όπου συγκεντρώνονταν οι εκθέσεις των προξένων αλλά και των στρατιωτικών παραγόντων της Μακεδονίας, και τα οποία γνωρίζουμε ότι επισκεπτόταν και μελετούσε η συγγραφέας.
Η Πηνελόπη Δέλτα, αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατό της, είναι μια cult προσωπικότητα. Σε πρόσφατη εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκε η έκδοση ενός ανέκδοτου έως τώρα μυθιστορήματός της, η ιστορικός Ιωάννα Πετροπούλου είπε: «Εδώ η συγγραφέας ξεδιπλώνει τα σκοτάδια της ψυχής της και δηλώνει την αλληλεγγύη της με το γυναικείο φύλο, επιχειρώντας να υπηρετήσει την κοινωνία. Οι Ρωμιοπούλες είναι μια κοινωνική καταγγελία για την ελληνική πατριαρχική κοινωνία».1 Λυρικοί τόνοι που εξιδανικεύουν μια γυναίκα-μητέρα που υπέφερε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και τους κοινωνικούς περιορισμούς που της επιβάλλονταν από το κοινωνικό status της οικογένειάς της.
Πράγματι οι Μπενάκηδες, το πατρικό όνομα της Δέλτα, υπήρξαν μία από τις κεντρικότερες οικογένειες του ελληνικού 20ού αιώνα. Μια οικογένεια που συγκεντρώνει τους συμβολισμούς και τα νήματα ενός κεντρικού αφηγήματος της ελληνικής ιστορίας: διασπορά, αστισμός, βενιζελισμός, δημοτικισμός, Ίων Δραγούμης, Μακεδονικός Αγώνας, Μουσείο Μπενάκη, νεοελληνικό μυθιστόρημα, ηρωική έξοδος από τη ζωή. Ένα μυθιστόρημα για τη ζωή της Πηνελόπης Δέλτα και της οικογένειάς της θα μπορούσε να είναι μια περιήγηση όχι απλώς στην ιστορία του περασμένου αιώνα, αλλά μια σάγκα της νεοελληνικής ιστορίας, ένα πορτρέτο της αστικής Ελλάδας μέσα από τον εξιδανικευτικό καθρέφτη της. Αλλά αυτή η εικόνα έπρεπε να λευκάνει την πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς έκανε η Δέλτα.
Ο Καράβας μας εισάγει στα ζοφερά υλικά με τα οποία κατασκευάστηκε η ηρωική εικόνα ενός αγώνα που ανέλαβε να επανορθώσει την κλονισμένη από τον πόλεμο του 1897 εθνική συνείδηση πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους.
Ένας στρατηγός διηγείται στη Δέλτα τα κατορθώματά του:
Ο άνθρωπος (Ο Γκέκας) δεν ήταν κατάσκοπος, αυτό φαίνονταν με την πρώτη ματιά. Ήταν ο κακομοίρης και φρεσκοξυρισμένος. Μα και μεις φοβόμασταν (μη μας προδώσει). Τον είχαμε λοιπόν δεμένο και τον φοβέριζαν τα παιδιά, που είχαν κυριολεκτικά αγριέψει. Γιατί άμα πιάνανε κανέναν αιχμάλωτο, τον αφήναμε πολλές φορές να τρέχει και τον κυνηγούσαν τα παιδιά με τα μαχαίρια, και τον τρυπούσαν, για να αγριεύουν περισσότερο.
Τον είχαμε κι αυτόν τέσσερις πέντε μέρες κι από την αγωνία ο δυστυχισμένος είχε σουρώσει. Εγώ τον λυπόμουν και του έδινα λίγο φαγί κι’ ερχόταν κοντά μου σα σκυλί. Μα τι τον κάνομε; Αποφασίσαμε να τον σκοτώσομε, για να μη βασανίζεται περισσότερο. Του είπαμε λοιπόν πως θα τον βγάλομε έξω. Του δέσαμε τα μάτια και τον πήγαμε σε ένα πάτωμα χωρίς καλύβα, όπου είχαμε ανοίξει και τον λάκκο του. Τον έβαλα και κάθησε εκεί, με δεμένα πάντα τα μάτια, και του έρριξα μόνος μου ακουμπητά, δυο σφαίρες ντουμ-ντουμ. Έπειτα του ανοίξαμε με το μαχαίρι το στήθος για να ιδούμε τι ζημιές κάνουν οι σφαίρες ντουμ-ντουμ. Τον είχαν καταστρέψει όλο. Εγώ του είχα δώσει κι ένα δυο λίρες για να τον παρηγορήσω, μα έπειτα του πήρα όλο το κεμέρι του. (σ. 99)
Ένας άλλος Μακεδονομάχος, ο Γ. Τσόντος Βάρδας, γράφει για κάποιον που είχε προσχωρήσει στις τάξεις των ελληνικών ένοπλων σωμάτων, αλλά για να αποδείξει την αφοσίωσή του τού επιβλήθηκε
να φονεύση πρωτίστως εις το χωρίον του Ζέλοβον και γυναίκας ακόμη των συγχωριανών του κομιτών (κομιτατζήδων) και των βουλγαριζόντων.
Ο υπεύθυνος για τον συντονισμό των αντάρτικων σωμάτων στο ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου δίνει οδηγίες για το πώς θα μεταστραφεί ένα χωριό:
«Θα ρίξωμεν εις αυτό 5-6 μισθούς δια ν’ αρχίση η διαίρεσις. Και την άνοιξιν, αν φύγη ο στρατός, με 3-4 φόνους, θα γίνη ασφαλώς ιδικόν μας».
Τα παιδιά δεν βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Η ομηρία τους γίνεται μέσο εκβιασμού των γονέων τους. Αφού αρπάζονται από τις οικογένειές τους και μεταφέρονται σε πόλεις του ελληνικού βασιλείου,
Ου μόνον εξελληνίζονται εντελώς, αλλά τινές χρησιμεύωσιν ως όμηροι διά την εν τη ορθοδοξία παραμονήν τών πολλάκις κλυδωνιζομένων ένεκα διαφόρων λόγων γονέων αυτών.
Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος πληροφορημένος αναγνώστης, σε μια εποχή, όπως εκείνη των αρχών του 20ού αιώνα, στην οποία τα εθνικά κράτη διεκδικούσαν τον χώρο ανάπτυξής τους, το ένα σε βάρος του άλλου προσπαθώντας να πειθαναγκάσουν τους πληθυσμούς να προσχωρήσουν στη μία ή στην άλλη εθνικότητα, εκφοβίζοντας, διώχνοντας ή σκοτώνοντας όσους είχαν επιλέξει νομιμοφροσύνη σε αντίπαλα έθνη; Κάπως έτσι, η Μακεδονία, η Βόρεια Ήπειρος και η νότια Αλβανία, η Δοβρουτσά, η Θράκη, ο Πόντος και η Μικρά Ασία δεν έγιναν κοιλάδες δακρύων στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα; Μήπως αυτό, δηλαδή η μαζική βία εναντίον των αμάχων, δεν στάθηκε το κύριο χαρακτηριστικό των Βαλκανικών πολέμων και του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου στα Βαλκάνια; Στους πληροφορημένους άλλωστε αυτά ήταν γνωστά, ήδη από το Έκθεση Carnegie του 1914,2 μια επιτόπια έρευνα για τη βία εναντίον των αμάχων στους πολέμους του 1912-13. Γνωστά βέβαια, αλλά η έρευνα αποδεικνύει ότι η βία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο Καράβας αναφέρεται στον πλήρη αφανισμό της πόλης του Κιλκίς από το ελληνικό στράτευμα, αλλά και στις συνθήκες διαβίωσης των ντόπιων πληθυσμών υπό ελληνική διοίκηση τα επόμενα χρόνια. Τα άλυτα μειονοτικά θέματα ήταν αυτά που διαπλέχτηκαν άλλωστε με τον πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο στα 1940-50.
Το ζήτημα είναι αν τώρα αναγνωρίζουμε όλα αυτά ως εκείνο που υπήρξαν ή εξακολουθούμε να τα ωραιοποιούμε (κάτι το οποίο έγινε στη διάρκεια των χρόνων γύρω από τη μακεδονική διαμάχη της δεκαετίας του ’90 και εξακολουθεί να γίνεται στη Βόρεια Ελλάδα όπου υπάρχει και Μουσείο «Μακεδονικού Αγώνα») ή αν, ακόμη κι αν δεν συμμεριζόμαστε την ωραιοποιημένη εκδοχή του, το αποσιωπούμε. Εξακολουθούμε να μιλάμε για την ιστορία ως «αυτογνωσία», αλλά αυτογνωσία είναι να φέρνεις στη Γερμανία τη συζήτηση για το Ολοκαύτωμα, στην Αμερική για το καθεστώς δουλείας των μαύρων, στη Γαλλία για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, στην Ιαπωνία για τα εγκλήματα εναντίον της Μαντζουρίας, στην Αυστραλία για την εξόντωση των Αβορίγινων, στη Λατινική Αμερική για την καταστροφή των αυτόχθονων πληθυσμών και των πολιτισμών τους. Αντίθετα εδώ, στην Ελλάδα, η συζήτηση περί αυτογνωσίας αφορά τους άλλους, και γιατί δεν αναγνωρίζουν τα εγκλήματα εναντίον μας.
Και αν η ιστοριογραφία, καθώς και η κριτική φιλολογία, τα τελευταία χρόνια διήνυσαν αρκετό δρόμο, τι συμβαίνει με την εκπαίδευση και τη δημόσια ιστορία; Κι ακόμη παραπέρα: για πόσον καιρό ακόμη η λογοτεχνία θα μένει στο απυρόβλητο ως η αθώα υψηλή τέχνη; Για πόσον καιρό ακόμη η Πηνελόπη Δέλτα θα παραμένει η «αγαπημένη συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων»; Μαντεύω τις αντιδράσεις: μα οι μεγάλοι συγγραφείς είναι αντιφατικές προσωπικότητες, μα η Δέλτα έχει γράψει και άλλα έργα τα οποία είναι πράγματι κριτικά στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής της, μα ό,τι αναγνωρίζουμε σήμερα ως έγκλημα, δεν το αναγνώριζαν την εποχή εκείνη, και στο κάτω κάτω η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι κριτήριο για την αποτίμηση των συγγραφέων και των έργων τους. Σύμφωνοι. Αλλά όλα αυτά τα «μα», όλες αυτές οι ενστάσεις δείχνουν ότι δεν έχουμε ξεκόψει από τον κόσμο εκείνης της εποχής, τους δισταγμούς αναψηλάφησης της ιστορίας μας. Δεν φτάνει η αναψηλάφηση αυτή να περνά μόνο από τις διατριβές και τα επιστημονικά περιοδικά. Πρέπει να γίνει μέρος της δημόσιας ιστορίας, της δημόσιας συζήτησης. Να χαρτογραφήσει ξανά το παρελθόν.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Η Καθημερινή (17.6.2014).
2. Carnegie Endowment for International Peace, Report of the International Commission to Inquire into the Causes and Conduct of the Balkan Wars, Ουάσινγκτον 1914. (Επανέκδοση το 1993 με τίτλο The Other Balkan Wars: A 1913 Carnegie Endowment Inquiry in Retrospect, και εισαγωγή του παλαίμαχου Αμερικανού διπλωμάτη George Kennan.)
Πηγη: tvxs.gr
http://www.kar.org.gr/2014/07/05/%CF%84-%CE%AC%CF%80%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - Ο όρος καρναβάλι είναι ιεροσυλία για αυτόν τον πανάρχαιο μουσικοχορευτικό θρύλο. Ζητείται sponsoras για την ανάδειξη, με άλλη ανάγνωση, του κορυφαίου, μοναδικού και πληρέστατου αντιεξουσιαστικού αυτού θρύλου, που ενσωματώνει ιστορίες και αξίες πανανθρώπινες.
 

ΤΗΕ BRAVE IN MACEDONIA - The word carnival is a sacrilege for this ancient music and dance legend. We need a sponsor to elevate, by a different reading, this leading, unique and thorough anti-authoritarian legend that incorporates stories and universal values.

МОТИКА: Македонецот од Пиринска Македонија против бугарската делегација ...

Μακεδόνας από τη Μακεδονία του Πίριν εναντίον Βουλγαρικής αντιπροσωπίας στον τάφο του Γκότσε Ντέλτσεβ….

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2014

Πέρασαν σχεδόν 3 εβδομάδες από τις ευρωεκλογές και πολλά γράφτηκαν, αναλύσεις των αποτελεσμάτων δημοσιεύτηκαν, ερμηνεύτηκαν ποικιλοτρόπως τα αποτελέσματα. Αυτό όμως που έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η μεγάλη επιτυχία του κόμματος ΚΙΕΦ/DEB της τουρκικής μειονότητας της Δυτ. Θράκης. Πολλοί ανησύχησαν, άλλοι εξεπλάγησαν, λίγοι όμως χάρηκαν, εκτός από τους ίδιους τους Τούρκους συμπολίτες μας, όπως επίσης και κάποιοι Μακεδόνες φίλοι και υποστηρικτές τους σε αυτή την προσπάθεια τους .
Η υποκρισία περίσσεψε! Αντί να ασχοληθούν οι διάφοροι αναλυτές για τα ζητήματα στη Δ. Θράκη και τα τεράστια προβλήματα που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους της μειονότητας, οι περισσότεροι αρθρογράφοι ασχολήθηκαν με απίθανες θεωρίες συνομωσίας. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να μιλούν για την ανεπαρκή προσπάθεια του ελληνικού κράτους στην αφομοίωση αυτού του πληθυσμού. Για σεβασμό στην διαφορετική εθνική, πολιτιστική, γλωσσική ταυτότητα τους ούτε λόγος, βέβαια! Ούτε για τα δικαιώματα τους που τα εγγυώνται πολλές διεθνείς συνθήκες τις οποίες η Ελλάδα έχει υπογράψει, αλλά που δεν σέβεται και δεν εφαρμόζει. Ούτε καν την ίδια την Συνθήκη της Λοζάνης! Τι να πει κανείς;
Όψιμοι υποστηρικτές του επιτυχημένου εγχειρήματος του μειονοτικού κόμματος ΚΙΕΦ/DEB εμφανίστηκαν, μετά τις ευρωεκλογές φυσικά, οπαδοί και μέλη του Ουράνιου Τόξου, δηλώνοντας εκλογικό θρίαμβο των δυο μειονοτικών κομμάτων που πέτυχαν 50.000 ψήφους, μαζί! Συγχρόνως, μέλη και φίλοι του κόμματος των Μακεδόνων επιτέθηκαν με το πιο αισχρό τρόπο στους λίγους, ομολογουμένως, Μακεδόνες που υποστήριξαν και ψήφισαν το ΚΙΕΦ/DEB. Αυτοί, έχοντας απογοητευτεί από το Ουράνιο Τόξο, δεν ήθελαν να ψηφίσουν κάποιο ελληνικό κόμμα αλλά ούτε να απέχουν από τις εκλογές. Η ψήφος τους στο κόμμα της τουρκικής μειονότητας είχε δυο ξεκάθαρα μηνύματα: το ένα ήταν ότι τα δυο μειονοτικά κόμματα θα έπρεπε να είχαν συνεργαστεί εδώ και πολύ καιρό για κάποια ζητήματα που απασχολούν και τις δυο κοινότητες, ενώ το άλλο ήταν μια προτροπή στο κόμμα Ουράνιο Τόξο να αλλάξει πολιτική στάση και δραστηριότητα, αν θέλει να ξεφύγει από το μίζερο εκλογικό αποτέλεσμα των 3.000 ψήφων σε ολόκληρη την Μακεδονία (μαζί με την Θεσσαλονίκη!). Αυτός ο αριθμός σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντιπροσωπευτικός του αριθμού των αυτόχθων συνειδητοποιημένων Μακεδόνων. Δυστυχώς, τα μέλη, οι οπαδοί ψηφοφόροι αλλά και Μακεδόνες της Διασποράς υπήρξαν πρόθυμοι στην καταδίκη των Αυτοχθόνων Μακεδόνων Φεντεραλιστών που προτίμησαν να ψηφίσουν το ΚΙΕΦ/DEB στο πνεύμα της διεκδίκησης των δικαιωμάτων και για την μακεδονική κοινότητα στην Ελλάδα, αλλά οι ίδιοι αυτοί Μακεδόνες δεν είχαν παρόμοια αντιμετώπιση για τους χιλιάδες αυτόχθονες Μακεδόνες που προτίμησαν τελικά να ψηφίσουν ελληνικά αντί-μακεδονικά κόμματα στις ευρωεκλογές! Αυτό είναι το Ουράνιο Τόξο με την οπορτουνιστική πολιτική της ηγεσίας του, που δεν άλλαξε τα τελευταία 15 χρόνια. Δυστυχώς, αυτή η ίδια πολιτική του επαληθεύτηκε και στις τελευταίες ευρωεκλογές! Κρίμα στους Μακεδόνες, που δεν καταλαβαίνουν….


Περισσότερα εδώ