Εδώ
μια ενδιαφέρουσα ανάλυση από ξένη πηγή όσον αφόρα την λέξη «φιλέλλην». Όπως φαίνεται
ξεκάθαρα, σε καμία περίπτωση αυτή η λέξη θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «πατριώτης»
στην περίπτωση του Αλέξανδρου Ι, αφού ήταν ξένος (μη Έλληνας).
Όσο
για την ερμηνεία της λέξης φιλέλλην που αποδιδόταν (σπανίως) στους ίδιους τους Έλληνες,
φυσικά έπρεπε να διευκρινιστεί η έννοια της (ως πατριώτης) διότι ο φίλος του Έλληνα
δεν μπορεί να είναι ο ίδιος ο Έλληνας!
Φιλέλλην - Σε γενικές γραμμές, η λέξη εφαρμόζεται σε (1)μη Έλληνες, είτε (α) από τους Έλληνες ως μια ενδιαφέρουσα φιλοφρόνηση, είτε (β) από τους ίδιους τους μη Έλληνες, ως χειρονομία. Πολύ πιο σπάνια, από Έλληνες προς Έλληνες.
Περίπτωση (1)(α).... Είχε εφαρμοστεί αναδρομικά στον Αλέξανδρο Ι της Μακεδονίας, για υπηρεσίες απροσδιόριστες14....
Φιλέλλην - Σε γενικές γραμμές, η λέξη εφαρμόζεται σε (1)μη Έλληνες, είτε (α) από τους Έλληνες ως μια ενδιαφέρουσα φιλοφρόνηση, είτε (β) από τους ίδιους τους μη Έλληνες, ως χειρονομία. Πολύ πιο σπάνια, από Έλληνες προς Έλληνες.
Περίπτωση (1)(α).... Είχε εφαρμοστεί αναδρομικά στον Αλέξανδρο Ι της Μακεδονίας, για υπηρεσίες απροσδιόριστες14....
.......
14…….Από
την άλλη πλευρά, θα είχε συμβιβαστεί (ο
Αλέξανδρος Ι) με το «φιλέλλην» όταν ισχυριζόταν ότι ήταν Έλληνας ο ίδιος;
Μετάφραση
από την αγγλική γλώσσα αποσπασμάτων από το κείμενο στη φωτογραφία εδώ:
![]() |
| https://www.academia.edu/3413723/%CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D |
Μετάφραση από την αγγλική:
Στην
αρχαία ιστορία, ο «φιλελληνισμός» αναφέρεται στη συμπεριφορά μη Ελλήνων (τυπικά
Ρωμαίων) που υιοθέτησαν ελληνικές συνήθειες ή ακολουθούσαν πολιτικές ευνοϊκές
για τα ελληνικά κράτη. Ο
όρος προέρχεται από το επίθετο φιλέλλην, το οποίο αναπτύχθηκε από τους ίδιους
τους Έλληνες για να περιγράψει ξένους ηγεμόνες, όπως ο Αιγύπτιος Φαραώ Αμάς
(Hdt.2.178), από τον οποίο έλαβαν οφέλη. Ο
Φιλέλλην επίσης απευθυνόταν σε άτομα, όπως ο Ιέρωνας Ι των Συρακουσών
(Ael.VH9.1), ο οποίος εξέφρασε ιδιαίτερη αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό. Και
οι δύο έννοιες μπορούν να αποδοθούν στην εμφάνισή τους σε μια επιγραφή από τη
Βοιωτική Ακραίφια (Syll.3814 = ILS 8794) στην οποία ο Ρωμαίος αυτοκράτορας
Νέρων, ο οποίος όχι μόνο βυθίστηκε στις ελληνικές αναζητήσεις αλλά επίσης
κήρυξε την απαλλαγή της Αχαΐας από τη φορολογία το 67 π.Χ., γιορτάζεται ως
εραστής και ευεργέτης της Ελλάδας. Όσο
κατάλληλη αυτή η συγχώνευση της πολιτικής δράσης με την πολιτιστική συμπάθεια
μπορεί να εμφανιστεί σε ιδιαίτερες περιστάσεις, είναι σημαντικό να έχουμε κατά
νου ότι ο φιλέλληνας ήταν πρωτίστως ένας εθιμικός τίτλος, το οποίο αποκαλύπτει
περισσότερα σχετικά με τις προσδοκίες των Ελλήνων που το χρησιμοποίησαν παρά
για εκείνους τους ισχυρούς στους
οποίους αυτό εφαρμόστηκε. Η
φήμη και η πραγματικότητα δεν ήταν πάντοτε ανάλογες (πρβλ. Cic.1.15.1 ·
Plut.Ant.23.2).
Όλα τα παραπάνω δεν γράφονται για να μορφωθούν οι διάφοροι προπαγανδιστές που διαστρεβλώνουν την ιστορία, αλλά για να μην γίνονται θύματα τους άνθρωποι που δεν γνωρίζουν πολλά γι αυτήν και έχουν απορίες.











