1 Μαρ 2012
МАРТИНКА - ΜΑΡΤΙΝΚΑ
26 Φεβ 2012
ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ 2012
Η κοπή βασιλόπιτας της «Μορφωτικής και Πολιτιστικής Κίνησης Έδεσσας» πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία, στις 19/2/2012, στο χωριό Βολκογιάνοβο-Βόντενσκο (Λύκοι Έδεσσας).
21 Φεβ 2012
Διεθνής Ημέρα Μητρικής Γλώσσας, 21 Φεβρουαρίου
Τα ακόλουθα σημεία καθορίζουν τους βασικούς στόχους του NPLD και τις βασικές αρχές του.
1.Η ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών και η παροχή συμβουλών για την χρήση της γλώσσας και την ανάπτυξη της και την εμπειρία που αφορά τη χάραξη πολιτικής για τη γλωσσική πολυμορφία σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης. Να προάγει την κατανόηση, τη συνεργασία και τις συνεταιρικές σχέσεις στην γλωσσική πολυμορφία. Η επιδίωξη μεγαλύτερης διεθνής αναγνώρισης της σπουδαιότητας των συνεισφορών των μελών και των συνδεδεμένων μελών του για την προώθηση της γλωσσικής πολυμορφίας.
2.Σύμφωνα με την ίδια έννοια, θα αντιπροσωπεύει τη φωνή των αυτοχθόνων κοινοτήτων και των προσπαθειών τους για την αναγέννηση της γλώσσας τους, οι οποίες υπονομεύονται ή αποκλείονται από το κράτος η τα κράτη οικοδεσπότες τους. Να παίρνει θέσεις σε εθνικό / περιφερειακό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο κράτους μέλος και στην ΕΕ, υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση των αντίστοιχων κυβερνήσεων που απαρτίζουν την Συντονιστική Επιτροπή του NPLD.
3.Εχει ως στόχο να τροφοδοτεί και να επηρεάσει το Συμβούλιο της ΕΕ, που είναι το όργανο λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να συμβάλει συλλογικά στις διαβουλεύσεις που διεξάγονται από την ΕΕ σε θέματα σχετικά με την πολιτική για τις γλώσσες και τη γλωσσική πολυμορφία και να υποβάλλει γραπτές παρατηρήσεις, όπως και όταν απαιτείται.
4.Να παρακολουθεί όλους τους επικείμενους μηχανισμού χρηματοδότησης και την προτεινόμενη νομοθεσία που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της LWUL (Less Widely Used Languages - Λιγότερο ευρέως χρησιμοποιούμενες γλώσσες).
5. Να επιδιώξει να ενεργεί με ένα συμβουλευτικό ρόλο στα όργανα της ΕΕ, στις ΜΚΟ, στα κράτη μέλη και στις αυτόνομες κυβερνήσεις, σε όλες τις πτυχές της γλωσσικής πολιτικής για την προώθηση και την αναγέννηση των γλωσσών.
6. Ακλουθώντας την αρχή της αλληλεγγύης στην ΕΕ και όσο είναι ευλόγως δυνατό, και σύμφωνα με τους πολιτικούς στόχους των μελών του, να ασκήσει πολιτική επιρροή για λογαριασμό της LWULs προκειμένου να εξασφαλίσει τη γλωσσική ισότητα για τις γλώσσες των μελών του, τον ουσιαστικό σεβασμό της γλωσσικής πολυμορφίας και να διασφαλιστεί ότι οι γλώσσες των μελών του θα έχουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για να ανθίσουν. Προκειμένου να αναπτυχτεί ουσιαστική γλωσσική πολυμορφία, θα αντιπροσωπεύει όλες τις LWULs, με ιδιαίτερη έμφαση σε εκείνες που απειλούνται με εξαφάνιση ή που αντιμετωπίζουν συνθήκες που μπορεί να τις θέσουν σε κίνδυνο ή εμποδίζουν την ανάπτυξη τους.
7. Να υποβάλουν αίτηση για χρηματοδότηση προς όφελος της ανάπτυξης των LWUL, σε επίπεδο ΕΕ και κρατών μελών.
Η "Μορφωτική και Πολιτιστική Κίνηση Έδεσσας" είναι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσει ότι είναι πλέον συνδεδεμένο μέλος (Associate member) του NPLD (Network to Promote Linguistic Diversity- Δίκτυο προώθησης της γλωσσικής πολυμορφίας) μετά την αποδοχή της αίτησης της, που κατέθεσε τον Οκτώβριο του 2011.
16 Φεβ 2012
Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΜΙΤΣΑΣ
Ο πατριάρχης Θεοφύλακτος, εξομολογητής αρχόντων και βασιλέων , έγραψε στο τέλος της ζωής του τα απομνημονεύματα του. Μέσα στις περιγραφές των αμαρτιών και των συμβουλών που έδινε καταχώρησε, στην μεμβράνη 1014, μια ανατριχιαστική ιστορία που κατέληγε στο φόνο μιας φημισμένης οικογένειας, άγνωστης καταγωγής, πάντως πλούσιας κι αριστοκρατικής που τιμήθηκε με κορυφαία αξιώματα από τη Βασιλεύουσα.
Υστερα από χίλια χρόνια τούτο το φονικό απέκτησε απρόσμενο ενδιαφέρον και η λογομαχία των ειδικών για τη γνησιότητα της μεμβράνης φούντωνε τις συζητήσεις μέσα στο λαό. Και η υπόθεση συνδέθηκε με θρύλους και παραδόσεις, μπλέχτηκε η προφητεία του Πατροκοσμά με λόγια του Παϊσίου κι ο κόσμος περίμενε την εξέλιξη. Όμως η σημασία του πράγματος βρίσκονταν αλλού, οι έξυπνοι κάτι κατάλαβαν, ώσπου διέρρευσε η αλήθεια από το Μέγαρο Μαξίμου: «Οι απόγονοι της Οικογένειας εκείνης, δικαιωματικά θα κληρονομήσουν το Θησαυρό του βασιλιά Ααρών.”
Οσοι επίγονοι επέζησαν ήταν άγνωστο που κατοικούσαν, ο Ντοστογιέφσκι τους βάπτισε Ρασκόλνικους, το πατριαρχείο σχισματικούς, πραγματικά πολύ λίγοι ήξεραν το μυστικό τους.
Ηλθε η μέρα που τα ονόματα του μύθου κέντρισαν την προσοχή πολλών παραγόντων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, αναμείχτηκαν ενεργά οι πρεσβείες του Ιστραήλ και της Αγκυρας και δεν άργησε να διαμαρτυρηθεί η Αρμενία και να κατηγορήσει την Μοσάντ για απαράδεκτη εισβολή στα κρατικά της αρχεία.
Επίσημα η Αθήνα δεν αντέδρασε, ας όψεται η κρίση δηλαδή, όμως γεγονός είναι πως πάλι ξόδεψε τα περισσότερα κονδύλια…ιδρύοντας Γραφεία Πολιτικών Υποθέσεων σε κάθε νομαρχία. Κι άλλοι βαλκάνιοι μπήκαν τότε στο χορό, έβλεπες καθημερινά να εξορμούν χρυσοθήρες από την παλιά Ελλάδα, την Ηπειρο, βόρεια και νότια, την Μακεδονία, παλιά και νέα, τη Θράκη, ανατολική και δυτική, οι πάντες έψαχναν στα πιο απίθανα σημεία της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αλλοι όμως σοβαροί θησαυροκηνυγοί, μορφωμένοι κι ελεύθεροι, είχαν άλλη τακτική, αυτοί δεν ερευνούσαν στα βουνά και στα πηγάδια, διερευνούσαν τα ονοματεπώνυμα και τα τοπωνύμια τους. Σε αυτές τις έννοιες μελετούσαν τις ρίζες τους κι ανέπτυξαν ποικίλες θεωρίες για να αποδείξουν στο δικαστήριο της Χάγης ότι είναι γνήσιοι απόγονοι του Ααρών, του τελευταίου βασιλιά κι επομένως κληρονόμοι του. Εγραψαν πραγματείες και διαφήμισαν την σκέψη τους στο διαδίκτυο με χαρακτηριστικές επιφυλλίδες, όπως “Ραντεβού στην Καρδίτσα”, “Σύμμικτος λαός”.Λιθοξόου, εκδ. μπατάβια, “Το διαμάντι της Πρέβεζας”, “Ο σταυρός της Μπάνιτσας”, “Μπράτης ο αδελφός μου”, “Μαϊκόπουλος”, “Τα ποιήματα της Πλούμιτσας”, κ.α. Μια από αυτές ξεχώριζε, πράγματι, “Τα όπλα της Βάρκιζας” είχε χιούμορ και ιστορία και το απόλαυσαν οι φοιτητές, αριστεροί και δεξιοί.
Στην Θεσσαλονίκη αυτή την εποχή που διανύομε ,δημοσίευσε η ‘ΛΟΖΑ’ σχετικό άρθρο ενός πολιτικού πρόσφυγα κι έγινε ανάρπαστη, μιάς κι έδινε πληροφορίες για τις πιθανές τοποθεσίες του θησαυρού. Ετσι το τεύχος 19 επανεκδόθηκε 34 φορές την Ανοιξη και πληθύνονταν ολοέν οι συνδρομητές του περιοδικού, από τα Κρέστενα ως τη Βόνιτσα, κι από το Καρλόβασι της Σάμου ως τη Ζαγορίτσανη της Καστοριάς . Ορίστε τρεις λίστες με τοπωνύμια για τους … υπομονετικούς αναγνώστες.
1 ΟΜΑΔΑ : ΠΑΡΑΘΑΛΛΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ
Πράβι, (πράβο= ευθεία, δίκαιο) η Ελευθερούπολη της Καβάλας.(Kabala,εβραϊκό) Προσφυγή για πληροφορίες σε τοπικά ονόματα,σαν κι αυτά : Τσέτλας, Τσιώμος, Σώμης, Σόπης, Μητρούσης, Νάτσιος, Μπέλλος, Ντότος, κλπ
Κιούπκιοϊ, η Πρώτη Σερρών, γενέτειρα του Καραμανλή. (Γκιουπ-κιοϊ=Γυφτο-χώρι. Πληροφορίες στο έθιμο της «ντερβένας», της φωτιάς στο Καρναβάλι με ξύλα από την «πουλιάνα»)
Βρασνά: Θέρετρο δίπλα στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης. (Μπράζνα = χαράδρα, αυλάκι που όντως υπάρχει στο παλιό ορεινό χωριό.)
Κομίτσα, περιοχή-θέρετρο της Ουρανούπολης, Αγίου Ορους. Στην ορεινή Χαλκιδική δεσπόζουν τα Βράστανα, το Μεταγγίτσι και προπαντός η Αρναία ( το ξεχασμένο Λιαρίγκοβο) με τα όμορφα χωριά της: “Νοβοσέλο” (Νεοχώρι, το αρχιτεκτονικό στολίδι) το Δρεβένικο και το Σούγκλιανι.
Στην Πιερία η Γρίτσα, δίπλα στην παραλία Λιτοχώρου, ο Σβορώνος (ίσμπορ = πηγή), 3 Km από Κατερίνη, με δυο έθιμα, το Καρναβάλι και το πλύσιμο των ρούχων με τη στάχτη. Επίσης η Τοπόλιανη και τα Βρύα (Μπριάζα). Δίπλα στον Πλαταμώνα τα Πούρλια (Νέοι Πόροι) και στον Ολυμπο η Ραψάνη. Αξιοπρόσεκτη η ταβέρνα “Ιζμπουρας” Προσοχή και στην Σκοτίνα, Βαρδικούσα παλιότερα. Καλημέρα και στον Μύτικα , (Μίτκας = Δημήτρης) στην κορυφή…
Στο Ν. Λαρίσσης, στον Κίσσαβο, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Βελίκα, παραθαλλάσιος και μεγάλος οικισμός, ψηλότερα η Σωτηρίτσα και πιο πάνω προς την Αγιά, η Σελίτσανη (Ανατολικόν, επίσημα).
Βόλος. ( Στον μεσαίωνα λεγόταν η πόλη Γόλο εκ του Γκόλο = γυμνότοπος-Κορδάτος και εγκυκλοπαίδειες για τους εποικισμούς των Σέρβων. Επίσης και ονομασία Βόλος = σλαβική θεότητα της κτηνοτροφίας, βολ= βόδι). Χωριά του Πηλίου : Γορίτσα, Βίζιτσα, Ζαγορά, Μακρυνίτσα, Πινακάτες, Τσαγκαράδα κλπ, με ειδικό γνώρισμα την αρχιτεκτονική και τα τσιπουράδικα. Βελεστίνο sos, η πατρίδα του Ρήγα
Στην Δ. Ελλάδα, στο Ιόνιο, προσέχουμε τα παρακάτω
Μεσολόγγι και τα νησάκια του Κλείσοβα και Κόμμα. Βορειότερα η Βόνιτσα, η Πρέβεζα, παραλία Λούτσας και η Πάργα η τραγουδισμένη. Ψηλότερα η Ηγουμενίτσα και Κεραμίτσα., Λούρος το ποτάμι, Γαρδίκι, κ.λ.π.
Στην περιοχή της Αττικής έχουμε Βρανάς, Σέσι, Κούντουρα, Μήλεσι, Λεγρενά, Μαλακάσα. Προσοχή στις συνοικίες Λιόσια, Γαλάτσι, Βίλια,Πλάκα, Λούτσα, Σπάτα, Βάρκιζα, Δραπετσώνα, Γκιούρκια κλπ
Χωριά της Εύβοιας: Ζάρακες, Λουκίσια, Σέτα, Νικάσι, Βασιλίνα, Γιάλτρα, Πηδουλέικα Κάμπια κλπ
Εικόνα 1: Μεγάλος παραθαλάσσιος οικισμός στον Ν. Λαρίσης.
2 ΟΜΑΔΑ : ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΣ (ΜΟΡΙΑΣ)
Αχαΐα: Καλέντζι ( λασπότοπος, χωριό του Παπανδρέου), Χαλανδρίτσα, Βάρδας και προπάντων η Βοστίτσα (βόστα-βοστάν = κηπούπολη), το πανέμορφο Αίγιο.
2 Κορινθία: Βέλο, Κιάτο, Κάλιανοι, Γκούρα. Πολέικα και Ζαρκέικα στο Κρυονέρι. (πόλε = κάμπος)
3 Αργολίδα: Τολο (ντόλο = κάτω), Ράδο (ράντο = χαρά), Κολιάκι, Βλαχοπολέικα.
4 Ηλεία: Κρέστενα (το χωριό του Κωνσταντόπουλου, κρ’στ = σταυρός), Γαστούνι (γκάστες = εσώρουχο), Ροβιάτα, Λεχαινά ( χωριό του Α. Καρκαβίτσα-το λουκάνικο με το…παχύ έντερο, σημαίνει το όνομα του) Στην περιοχή του Πύργου το αρνάκι, το λένε κάποιοι ηλικιωμένοι, γιάγνι, το ευχαριστώ σπολάϊ τι, όπως ακριβώς στην Έδεσσα .Για τους σλαβικούς τάφους στην Ολυμπία ο δήμαρχος, κ. Κοτζιάς.(κόζια) Ζουμ στα Κούκουρα, νυν Σαλμώνη, χωριό του Δεσπότη Άνθιμου ( Διονύσιος Ρούσσας κοσμικά. Ρους =ξανθός, κοκκινωπός, στην απαγορευμένη γλώσσα εντός της Ελλάδος. « Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις »,είπε κάποτε ο Αριστοτέλης) .
5 Αρκαδία. : Βύτινα, Κόλλινες, Δημητσάνα, Νέστανη, Βαλτεσίνικο και Βαλτέτσι. Μουλάτσι (το Ελληνικόν, χωριό του Αβραμόπουλου), Κοντοβάζαινο, Καρίταινα, Δολιανά, Τρίπολις( τρι-πόλε = τρία οροπέδια, για τον Μαλιγκούδη Ντροπό λνιτσα= Τριπολιτσά).Στεμνίτσα sos. Ποτάμι και λίμνη του Λάδωνα.(ελληνικό μάλλον παρά σλαβικό έτυμο από Λάντα, προχριστιανική θεότητα που «τιμάται» στην Ρωσία) Για το “αρκαδικό ιδεώδες” Νακρατζάς, Λιθοξόου (1) και Vasmer με τα 2500 τοπωνύμια στην επικράτεια.
6 Μεσσηνία: Λόγγα, Ανδρούσα, Ανδρίτσαινα, Διαβολίτσι, το ιστορικό Ναβαρίνο (η Πύλος, πατρίδα του Γιάννη Ρίτσου), δίπλα η Γιάλοβα, Γαργαλιάνοι κλπ. Καλό είναι να μελετηθεί ο ποταμός Νέδας, ο παραπόταμος Αράπιτσα και το φαράγγι του Λούσου. Και βέβαια τα δεκάδες ονόματα της Μάνης. (Βλ.Δ. Μέξη για την Μάνη και ιστορία του Βυζαντίου του Οσρογκόρσκι κ.α.) Γαρδίκι κι εδώ, Και στη Θεσπρωτία, Και Αρκαδία, Θεσαλία κλπ, άρα αποκλείεται η βλαχοαρβανίτικη εκδοχή.
7 Λακωνία : Βαρβίτσα, Βουτρούβη, Βρέσθενα, Γέρμα, Γαρδενίτσα, Γκοριτσά, Πελλάνα, Τσόπακας, Γεωργίτσι, Αγριανοί, Βιγκλάφια, Φαρακλό, Μέξαπος. Εκκλησιαστικά, μητρόπολη Ζαρνάτας. Ψηλότερα από το Γύθειο ο χρυσοθήρας φθάνει στην Πλούμιτσα,χωριό του Νικηφόρου Βρεττάκου (φέτος 100 χρόνια από την γένηση του.) Περισσότερα για την περιφέρεια στο μυθιστόρημα της Κατερίνας Καριζώνη “Το μεγάλο Αλγέρι” Καστανιώτης, όπου οι Μανιάτες-πειρατές τιμούν τις μέρες της “τρέβας” (Αφού συμφωνήσουν για ειρήνη μπορούν να βγούνε για δουλιές και να μαζέψουν τα χόρτα), επίσης «σουσουμπάμπα» το ουράνιο τόξο στα χωριά Τζίμοβα, Σουκολόη κλπ, σελ.99 )
3. ΟΜΑΔΑ : ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Τρίκαλα: Αρδάνι, Δολιανά, Γαρδίκι (γκ’ρτι = στήθος, φράγμα, οχυρό), Ζάρκο, Σταγιάδες, Καλαμπάκα = Σταγοί (στάγιες = δωμάτια, σπηλιές-λαζαρίνες το εθιμο)
Στον Ν. Καρδίτσας: Η πόλη της Καρδίτσας, Ρεντίνα. Τύρνα = Ελάτη, Γαρδίκι, Μέγδοβας, Σμόκοβο, Ραχωβίτσα = Μάραθος κλπ. (Αμέτρητα τα βλαχόφωνα χωριά της Πίνδου με σλαβικές ονομασίες, στο διαδίκτυο).
Στον Ν. Λαρίσσης τα χωριά : Αζωρος.Βερδικούσα,Δάμασι, Καρίτσα, Ελασόνα, Μελούνα, Τσαρίτσανη, λίμνη Κάρλα, κλπ Ούζο στον Τίρναβο, προτείνει η Μ. Γκουσιάρη –ΝΕΤ, οκ, ο δήμαρχος του Κιλελέρ κ. Κομίτσας
Φθιώτιδα: Ζητούνι (ζίτου = σιτάρι) η Λαμία.(2) Παύλιανη, Γαρδίκι, Μάζι, Γουλέμι, Ζέλι, Κόμα, Λιτοσέλο, Καμπιά κλπ
Ευρυτανία. Καρπενήσι, Γρανίτσα, Ζελενίτσα = Πρασιά, Βίνιανι, τα βουνά Γκιώνα, Βαρδούσια κλπ
Φωκίδα. Γραβιά, Δέσφινα, Αρτότινα. Σερνικάκι και προπαντός τα Σάλλωνα (Αμφισσα, πατρίδα του Δελμούζου,Καρούζου, Παπαλουκά) Στο Καρναβάλι των Σαλλώνων “το κηνύγι του χαμένου θησαυρού” και “τα στοιχειά της Χάρμενας και της Τέχολης” Γλέντι στην ταβέρνα ΣΑΛΛΩΝΑ- Ηλίας Μπότσιος.
Βοιωτία: Αράχωβα η ξακουστή, Δόμβραινα, Ζελίτσα, Κιβέρι, Λούτσι, Στροβίκι κλπ
Αιτωλοακαρνανία.: Μύτικας, Κατόνα, Ματαράγκα και προπάντων το Μπόχορ, το Αγρίνιο, εξού το όνομα Μποχώρης, το Βελούχι. κλπ Αρτα: Πέττας, το διάσημο Βουλγαρέλι (Δροσοπηγή), Ανω Καλεντίνι, Κομπότι, κλπ Θεσπρωτία : Δημάρι , Πράμαντα, Ηγουμενίτσα. Επισκεψη στα χωριά του Σουλίου, (από τα βουνά Ζαβρούχο και Μούρκα): Αβαρίνο, Σαμονίβα = μοναχικό χωράφι, κλπ
Ιωάννινα : Οι συνοικίες της πόλης Καλούτσιανη και Σιάραβα. Επίσκεψη στην Μότσιανη (Πωγιανή, πατρίδα του Προέδρου Παπούλια).Τιμητική μνεία στο Συράκο (σιρόκο = φαρδύ) Ψηλότερα το Παλιό Σέλι. (σέλο = χωριό, παρετυμολογία η βλαχοπροσπάθεια Σέλλι-Σελλοί = Ελληνες). Γκότιστα χωριό στο Μέτσοβο. Γράμμος. Βασιλίτσα πάνω στο Περιστέρι (Λάκμος). Τα γραφικά Ζαγοροχώρια στο Μιτσιγκέλι (στάση στο Ζαγόρι και Τσεπέλοβο), τα χωριά της Πέπελης (πέπελ = στάχτη) κι από εκεί στον Σμόλικα, στα χωριά της Κόνιτσας (αλογότοπος). Επικεντρωνόμαστε στο μεγαλύτερο, στο Κεράσοβο, όπου οι χωρικοί διηγούνται δύο παλιά έθιμα, Α ) “τα ρουσάλια” , κοινως ρουσαλίες, με ιδιαίτερο γνώρισμα τις πίτες που πηγαίνουν στην εκκλησία και Β) “η πιρπιρούνα”, το γνωστό “βάι ντουντουλέ”, στις ανομβρίες (Διαβάστε το “Κεράσοβο” 1985 του Κιτσάκη που ξεκινά ως εξης : «ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ, το 1953 του άλλαξαν το ιστορικό όνομα και το ονόμασαν
…ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. Όμως η αυθαίρετη αυτή μετονομασία αποδοκιμάστηκε έμπρακτα από το σύνολο των χωριανών μας και των κατοίκων της επαρχίας μας, γιατί στην συνείδηση όλου του κόσμου και στη καθημερινή προφορική κουβέντα του το χωριό μας είναι και παραμένει το ΚΕΡΑΣΟΒΟ. (Κεράκι …στην μονή της Ζίτσας.)
Γρεβενά : Γρεβενά (από το γκρέμπεν = κτένι και την παραγωγική κατάληξη-α, όπως Βοδενά, Βελλεσά κλπ), Δεσκάτη (ντ’σκα = σανίδι), Κοπρίβα (το σεισμόπληκτο Κνίδι), Σέλιτσα (Εράτυρα) , Καλλονή (Λούντσι), μονή της Ζάβορδας . SOS η Λάβδα με την τσουκνιδόπιτα. Tέλος πάντων… οι τυχεροί του θησαυρού χορεύουν τον «Ιζμπουρα» στην Βάλια Κάλντα, ενώ οι άτυχοι – απροβλημάτιστοι, το χορό του Ζαλόγγου ή την “Σόφκα” του Κιλκίς. Τη συμπάθεια μου Κοζανίτες (κόζια = δέρμα, προβιά) και λοιποί Θρακομακεδόνες. Για σας θα γράψει η «σουσουμπάμπα» και η κόρη της, η ειρήνη. (μύθος του Βορά)
Εικόνα 2: πανάρχαιας εργασία το μάζεμα της “τρέβας” ( χόρτου )
(1) Σημείωση.
Βλ. “Τα χωριά της Ελλάδας το 1836” Δ. Λιθοξόου, στο ιντερνέτ. (2) Σημείωση.«… ΤΟ ΖΗΤΟΥΝΙ, λοιπόν, το ονόμασαν σε Λαμία….Ήταν τόσο άκομψο, που ο λαός μας παλιότερα έλεγε…-πες Λαμία, - κόλλα μία, και σου τράβαγε μια σφαλιάρα που έβλεπες τον Περικλή σαν μερακλή….Μάλιστα, όταν μετενόμασαν το Ζητούνι σε Λαμία, έδωσαν και την ονομασία του νομού…Φθιώτις…Νομός Φθιώτιδος, λες και ήξεραν οι ντόπιοι Ρωμιοί τι εστί Φθιώτις…Γι’ αυτό και επροτάθη να ονομασθει Νομός Ζητουνίου, αλλά τελικά πέρασε των καλαμαράδων της Αθήνας,,, Όμως έχει ο καιρός γυρίσματα….» Phorum.gr. ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΖΗΤΟΥΝΙ…Απρίλιος 24, 2009.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Κάθε άνθρωπος κι ο κάθε λαός έχει το “Προπατορικό Αμάρτημα του”. Όχι όμως για να υποφέρει. Το έχει για να ωριμάζει και να αυτοβελτιώνεται. Μονάχα ελεύθερος ο άνθρωπος και αγωνιζόμενος για το καλό και το δίκαιο, κατακτά την αρετή-παράδεισο. Απεναντίας, όποιος συμβιβάζεται, ποτέ δεν θα νοιώσει ευτυχισμένος. Δουλεία λοιπόν η ή αυτογνωσία και αξιοπρέπεια; ( «Να είσαι ο εαυτός σου.», είπε ο Νίτσε) Ο Μπαρπαμήτσος ήταν αγράμματος, δεν είχε διάθεση για φιλοσοφία, έβγαλε από τη νταλάκα τη φλογέρα του κι άρχισε να σφυρίζει το “Βαρκάρη του Βόλγα”: «Ολοι είμαστε αδέρφια,
Στα κρυφά, στα φανερά….»
Σπολάϊτι φίλοι μου.
Γ. ΝΤΑΝΗΣ Το άρθρο αφιερώνεται στον μεγάλο δάσκαλο ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΘΟΞΟΟΥ.
Υστερα από χίλια χρόνια τούτο το φονικό απέκτησε απρόσμενο ενδιαφέρον και η λογομαχία των ειδικών για τη γνησιότητα της μεμβράνης φούντωνε τις συζητήσεις μέσα στο λαό. Και η υπόθεση συνδέθηκε με θρύλους και παραδόσεις, μπλέχτηκε η προφητεία του Πατροκοσμά με λόγια του Παϊσίου κι ο κόσμος περίμενε την εξέλιξη. Όμως η σημασία του πράγματος βρίσκονταν αλλού, οι έξυπνοι κάτι κατάλαβαν, ώσπου διέρρευσε η αλήθεια από το Μέγαρο Μαξίμου: «Οι απόγονοι της Οικογένειας εκείνης, δικαιωματικά θα κληρονομήσουν το Θησαυρό του βασιλιά Ααρών.”
Οσοι επίγονοι επέζησαν ήταν άγνωστο που κατοικούσαν, ο Ντοστογιέφσκι τους βάπτισε Ρασκόλνικους, το πατριαρχείο σχισματικούς, πραγματικά πολύ λίγοι ήξεραν το μυστικό τους.
Ηλθε η μέρα που τα ονόματα του μύθου κέντρισαν την προσοχή πολλών παραγόντων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, αναμείχτηκαν ενεργά οι πρεσβείες του Ιστραήλ και της Αγκυρας και δεν άργησε να διαμαρτυρηθεί η Αρμενία και να κατηγορήσει την Μοσάντ για απαράδεκτη εισβολή στα κρατικά της αρχεία.
Επίσημα η Αθήνα δεν αντέδρασε, ας όψεται η κρίση δηλαδή, όμως γεγονός είναι πως πάλι ξόδεψε τα περισσότερα κονδύλια…ιδρύοντας Γραφεία Πολιτικών Υποθέσεων σε κάθε νομαρχία. Κι άλλοι βαλκάνιοι μπήκαν τότε στο χορό, έβλεπες καθημερινά να εξορμούν χρυσοθήρες από την παλιά Ελλάδα, την Ηπειρο, βόρεια και νότια, την Μακεδονία, παλιά και νέα, τη Θράκη, ανατολική και δυτική, οι πάντες έψαχναν στα πιο απίθανα σημεία της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αλλοι όμως σοβαροί θησαυροκηνυγοί, μορφωμένοι κι ελεύθεροι, είχαν άλλη τακτική, αυτοί δεν ερευνούσαν στα βουνά και στα πηγάδια, διερευνούσαν τα ονοματεπώνυμα και τα τοπωνύμια τους. Σε αυτές τις έννοιες μελετούσαν τις ρίζες τους κι ανέπτυξαν ποικίλες θεωρίες για να αποδείξουν στο δικαστήριο της Χάγης ότι είναι γνήσιοι απόγονοι του Ααρών, του τελευταίου βασιλιά κι επομένως κληρονόμοι του. Εγραψαν πραγματείες και διαφήμισαν την σκέψη τους στο διαδίκτυο με χαρακτηριστικές επιφυλλίδες, όπως “Ραντεβού στην Καρδίτσα”, “Σύμμικτος λαός”.Λιθοξόου, εκδ. μπατάβια, “Το διαμάντι της Πρέβεζας”, “Ο σταυρός της Μπάνιτσας”, “Μπράτης ο αδελφός μου”, “Μαϊκόπουλος”, “Τα ποιήματα της Πλούμιτσας”, κ.α. Μια από αυτές ξεχώριζε, πράγματι, “Τα όπλα της Βάρκιζας” είχε χιούμορ και ιστορία και το απόλαυσαν οι φοιτητές, αριστεροί και δεξιοί.
Στην Θεσσαλονίκη αυτή την εποχή που διανύομε ,δημοσίευσε η ‘ΛΟΖΑ’ σχετικό άρθρο ενός πολιτικού πρόσφυγα κι έγινε ανάρπαστη, μιάς κι έδινε πληροφορίες για τις πιθανές τοποθεσίες του θησαυρού. Ετσι το τεύχος 19 επανεκδόθηκε 34 φορές την Ανοιξη και πληθύνονταν ολοέν οι συνδρομητές του περιοδικού, από τα Κρέστενα ως τη Βόνιτσα, κι από το Καρλόβασι της Σάμου ως τη Ζαγορίτσανη της Καστοριάς . Ορίστε τρεις λίστες με τοπωνύμια για τους … υπομονετικούς αναγνώστες.
1 ΟΜΑΔΑ : ΠΑΡΑΘΑΛΛΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ
Πράβι, (πράβο= ευθεία, δίκαιο) η Ελευθερούπολη της Καβάλας.(Kabala,εβραϊκό) Προσφυγή για πληροφορίες σε τοπικά ονόματα,σαν κι αυτά : Τσέτλας, Τσιώμος, Σώμης, Σόπης, Μητρούσης, Νάτσιος, Μπέλλος, Ντότος, κλπ
Κιούπκιοϊ, η Πρώτη Σερρών, γενέτειρα του Καραμανλή. (Γκιουπ-κιοϊ=Γυφτο-χώρι. Πληροφορίες στο έθιμο της «ντερβένας», της φωτιάς στο Καρναβάλι με ξύλα από την «πουλιάνα»)
Βρασνά: Θέρετρο δίπλα στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης. (Μπράζνα = χαράδρα, αυλάκι που όντως υπάρχει στο παλιό ορεινό χωριό.)
Κομίτσα, περιοχή-θέρετρο της Ουρανούπολης, Αγίου Ορους. Στην ορεινή Χαλκιδική δεσπόζουν τα Βράστανα, το Μεταγγίτσι και προπαντός η Αρναία ( το ξεχασμένο Λιαρίγκοβο) με τα όμορφα χωριά της: “Νοβοσέλο” (Νεοχώρι, το αρχιτεκτονικό στολίδι) το Δρεβένικο και το Σούγκλιανι.
Στην Πιερία η Γρίτσα, δίπλα στην παραλία Λιτοχώρου, ο Σβορώνος (ίσμπορ = πηγή), 3 Km από Κατερίνη, με δυο έθιμα, το Καρναβάλι και το πλύσιμο των ρούχων με τη στάχτη. Επίσης η Τοπόλιανη και τα Βρύα (Μπριάζα). Δίπλα στον Πλαταμώνα τα Πούρλια (Νέοι Πόροι) και στον Ολυμπο η Ραψάνη. Αξιοπρόσεκτη η ταβέρνα “Ιζμπουρας” Προσοχή και στην Σκοτίνα, Βαρδικούσα παλιότερα. Καλημέρα και στον Μύτικα , (Μίτκας = Δημήτρης) στην κορυφή…
Στο Ν. Λαρίσσης, στον Κίσσαβο, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Βελίκα, παραθαλλάσιος και μεγάλος οικισμός, ψηλότερα η Σωτηρίτσα και πιο πάνω προς την Αγιά, η Σελίτσανη (Ανατολικόν, επίσημα).
Βόλος. ( Στον μεσαίωνα λεγόταν η πόλη Γόλο εκ του Γκόλο = γυμνότοπος-Κορδάτος και εγκυκλοπαίδειες για τους εποικισμούς των Σέρβων. Επίσης και ονομασία Βόλος = σλαβική θεότητα της κτηνοτροφίας, βολ= βόδι). Χωριά του Πηλίου : Γορίτσα, Βίζιτσα, Ζαγορά, Μακρυνίτσα, Πινακάτες, Τσαγκαράδα κλπ, με ειδικό γνώρισμα την αρχιτεκτονική και τα τσιπουράδικα. Βελεστίνο sos, η πατρίδα του Ρήγα
Στην Δ. Ελλάδα, στο Ιόνιο, προσέχουμε τα παρακάτω
Μεσολόγγι και τα νησάκια του Κλείσοβα και Κόμμα. Βορειότερα η Βόνιτσα, η Πρέβεζα, παραλία Λούτσας και η Πάργα η τραγουδισμένη. Ψηλότερα η Ηγουμενίτσα και Κεραμίτσα., Λούρος το ποτάμι, Γαρδίκι, κ.λ.π.
Στην περιοχή της Αττικής έχουμε Βρανάς, Σέσι, Κούντουρα, Μήλεσι, Λεγρενά, Μαλακάσα. Προσοχή στις συνοικίες Λιόσια, Γαλάτσι, Βίλια,Πλάκα, Λούτσα, Σπάτα, Βάρκιζα, Δραπετσώνα, Γκιούρκια κλπ
Χωριά της Εύβοιας: Ζάρακες, Λουκίσια, Σέτα, Νικάσι, Βασιλίνα, Γιάλτρα, Πηδουλέικα Κάμπια κλπ
2 ΟΜΑΔΑ : ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΣ (ΜΟΡΙΑΣ)
Αχαΐα: Καλέντζι ( λασπότοπος, χωριό του Παπανδρέου), Χαλανδρίτσα, Βάρδας και προπάντων η Βοστίτσα (βόστα-βοστάν = κηπούπολη), το πανέμορφο Αίγιο.
2 Κορινθία: Βέλο, Κιάτο, Κάλιανοι, Γκούρα. Πολέικα και Ζαρκέικα στο Κρυονέρι. (πόλε = κάμπος)
3 Αργολίδα: Τολο (ντόλο = κάτω), Ράδο (ράντο = χαρά), Κολιάκι, Βλαχοπολέικα.
4 Ηλεία: Κρέστενα (το χωριό του Κωνσταντόπουλου, κρ’στ = σταυρός), Γαστούνι (γκάστες = εσώρουχο), Ροβιάτα, Λεχαινά ( χωριό του Α. Καρκαβίτσα-το λουκάνικο με το…παχύ έντερο, σημαίνει το όνομα του) Στην περιοχή του Πύργου το αρνάκι, το λένε κάποιοι ηλικιωμένοι, γιάγνι, το ευχαριστώ σπολάϊ τι, όπως ακριβώς στην Έδεσσα .Για τους σλαβικούς τάφους στην Ολυμπία ο δήμαρχος, κ. Κοτζιάς.(κόζια) Ζουμ στα Κούκουρα, νυν Σαλμώνη, χωριό του Δεσπότη Άνθιμου ( Διονύσιος Ρούσσας κοσμικά. Ρους =ξανθός, κοκκινωπός, στην απαγορευμένη γλώσσα εντός της Ελλάδος. « Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις »,είπε κάποτε ο Αριστοτέλης) .
5 Αρκαδία. : Βύτινα, Κόλλινες, Δημητσάνα, Νέστανη, Βαλτεσίνικο και Βαλτέτσι. Μουλάτσι (το Ελληνικόν, χωριό του Αβραμόπουλου), Κοντοβάζαινο, Καρίταινα, Δολιανά, Τρίπολις( τρι-πόλε = τρία οροπέδια, για τον Μαλιγκούδη Ντροπό λνιτσα= Τριπολιτσά).Στεμνίτσα sos. Ποτάμι και λίμνη του Λάδωνα.(ελληνικό μάλλον παρά σλαβικό έτυμο από Λάντα, προχριστιανική θεότητα που «τιμάται» στην Ρωσία) Για το “αρκαδικό ιδεώδες” Νακρατζάς, Λιθοξόου (1) και Vasmer με τα 2500 τοπωνύμια στην επικράτεια.
6 Μεσσηνία: Λόγγα, Ανδρούσα, Ανδρίτσαινα, Διαβολίτσι, το ιστορικό Ναβαρίνο (η Πύλος, πατρίδα του Γιάννη Ρίτσου), δίπλα η Γιάλοβα, Γαργαλιάνοι κλπ. Καλό είναι να μελετηθεί ο ποταμός Νέδας, ο παραπόταμος Αράπιτσα και το φαράγγι του Λούσου. Και βέβαια τα δεκάδες ονόματα της Μάνης. (Βλ.Δ. Μέξη για την Μάνη και ιστορία του Βυζαντίου του Οσρογκόρσκι κ.α.) Γαρδίκι κι εδώ, Και στη Θεσπρωτία, Και Αρκαδία, Θεσαλία κλπ, άρα αποκλείεται η βλαχοαρβανίτικη εκδοχή.
7 Λακωνία : Βαρβίτσα, Βουτρούβη, Βρέσθενα, Γέρμα, Γαρδενίτσα, Γκοριτσά, Πελλάνα, Τσόπακας, Γεωργίτσι, Αγριανοί, Βιγκλάφια, Φαρακλό, Μέξαπος. Εκκλησιαστικά, μητρόπολη Ζαρνάτας. Ψηλότερα από το Γύθειο ο χρυσοθήρας φθάνει στην Πλούμιτσα,χωριό του Νικηφόρου Βρεττάκου (φέτος 100 χρόνια από την γένηση του.) Περισσότερα για την περιφέρεια στο μυθιστόρημα της Κατερίνας Καριζώνη “Το μεγάλο Αλγέρι” Καστανιώτης, όπου οι Μανιάτες-πειρατές τιμούν τις μέρες της “τρέβας” (Αφού συμφωνήσουν για ειρήνη μπορούν να βγούνε για δουλιές και να μαζέψουν τα χόρτα), επίσης «σουσουμπάμπα» το ουράνιο τόξο στα χωριά Τζίμοβα, Σουκολόη κλπ, σελ.99 )
3. ΟΜΑΔΑ : ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Τρίκαλα: Αρδάνι, Δολιανά, Γαρδίκι (γκ’ρτι = στήθος, φράγμα, οχυρό), Ζάρκο, Σταγιάδες, Καλαμπάκα = Σταγοί (στάγιες = δωμάτια, σπηλιές-λαζαρίνες το εθιμο)
Στον Ν. Καρδίτσας: Η πόλη της Καρδίτσας, Ρεντίνα. Τύρνα = Ελάτη, Γαρδίκι, Μέγδοβας, Σμόκοβο, Ραχωβίτσα = Μάραθος κλπ. (Αμέτρητα τα βλαχόφωνα χωριά της Πίνδου με σλαβικές ονομασίες, στο διαδίκτυο).
Στον Ν. Λαρίσσης τα χωριά : Αζωρος.Βερδικούσα,Δάμασι, Καρίτσα, Ελασόνα, Μελούνα, Τσαρίτσανη, λίμνη Κάρλα, κλπ Ούζο στον Τίρναβο, προτείνει η Μ. Γκουσιάρη –ΝΕΤ, οκ, ο δήμαρχος του Κιλελέρ κ. Κομίτσας
Φθιώτιδα: Ζητούνι (ζίτου = σιτάρι) η Λαμία.(2) Παύλιανη, Γαρδίκι, Μάζι, Γουλέμι, Ζέλι, Κόμα, Λιτοσέλο, Καμπιά κλπ
Ευρυτανία. Καρπενήσι, Γρανίτσα, Ζελενίτσα = Πρασιά, Βίνιανι, τα βουνά Γκιώνα, Βαρδούσια κλπ
Φωκίδα. Γραβιά, Δέσφινα, Αρτότινα. Σερνικάκι και προπαντός τα Σάλλωνα (Αμφισσα, πατρίδα του Δελμούζου,Καρούζου, Παπαλουκά) Στο Καρναβάλι των Σαλλώνων “το κηνύγι του χαμένου θησαυρού” και “τα στοιχειά της Χάρμενας και της Τέχολης” Γλέντι στην ταβέρνα ΣΑΛΛΩΝΑ- Ηλίας Μπότσιος.
Βοιωτία: Αράχωβα η ξακουστή, Δόμβραινα, Ζελίτσα, Κιβέρι, Λούτσι, Στροβίκι κλπ
Αιτωλοακαρνανία.: Μύτικας, Κατόνα, Ματαράγκα και προπάντων το Μπόχορ, το Αγρίνιο, εξού το όνομα Μποχώρης, το Βελούχι. κλπ Αρτα: Πέττας, το διάσημο Βουλγαρέλι (Δροσοπηγή), Ανω Καλεντίνι, Κομπότι, κλπ Θεσπρωτία : Δημάρι , Πράμαντα, Ηγουμενίτσα. Επισκεψη στα χωριά του Σουλίου, (από τα βουνά Ζαβρούχο και Μούρκα): Αβαρίνο, Σαμονίβα = μοναχικό χωράφι, κλπ
Ιωάννινα : Οι συνοικίες της πόλης Καλούτσιανη και Σιάραβα. Επίσκεψη στην Μότσιανη (Πωγιανή, πατρίδα του Προέδρου Παπούλια).Τιμητική μνεία στο Συράκο (σιρόκο = φαρδύ) Ψηλότερα το Παλιό Σέλι. (σέλο = χωριό, παρετυμολογία η βλαχοπροσπάθεια Σέλλι-Σελλοί = Ελληνες). Γκότιστα χωριό στο Μέτσοβο. Γράμμος. Βασιλίτσα πάνω στο Περιστέρι (Λάκμος). Τα γραφικά Ζαγοροχώρια στο Μιτσιγκέλι (στάση στο Ζαγόρι και Τσεπέλοβο), τα χωριά της Πέπελης (πέπελ = στάχτη) κι από εκεί στον Σμόλικα, στα χωριά της Κόνιτσας (αλογότοπος). Επικεντρωνόμαστε στο μεγαλύτερο, στο Κεράσοβο, όπου οι χωρικοί διηγούνται δύο παλιά έθιμα, Α ) “τα ρουσάλια” , κοινως ρουσαλίες, με ιδιαίτερο γνώρισμα τις πίτες που πηγαίνουν στην εκκλησία και Β) “η πιρπιρούνα”, το γνωστό “βάι ντουντουλέ”, στις ανομβρίες (Διαβάστε το “Κεράσοβο” 1985 του Κιτσάκη που ξεκινά ως εξης : «ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ, το 1953 του άλλαξαν το ιστορικό όνομα και το ονόμασαν
…ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. Όμως η αυθαίρετη αυτή μετονομασία αποδοκιμάστηκε έμπρακτα από το σύνολο των χωριανών μας και των κατοίκων της επαρχίας μας, γιατί στην συνείδηση όλου του κόσμου και στη καθημερινή προφορική κουβέντα του το χωριό μας είναι και παραμένει το ΚΕΡΑΣΟΒΟ. (Κεράκι …στην μονή της Ζίτσας.)
Γρεβενά : Γρεβενά (από το γκρέμπεν = κτένι και την παραγωγική κατάληξη-α, όπως Βοδενά, Βελλεσά κλπ), Δεσκάτη (ντ’σκα = σανίδι), Κοπρίβα (το σεισμόπληκτο Κνίδι), Σέλιτσα (Εράτυρα) , Καλλονή (Λούντσι), μονή της Ζάβορδας . SOS η Λάβδα με την τσουκνιδόπιτα. Tέλος πάντων… οι τυχεροί του θησαυρού χορεύουν τον «Ιζμπουρα» στην Βάλια Κάλντα, ενώ οι άτυχοι – απροβλημάτιστοι, το χορό του Ζαλόγγου ή την “Σόφκα” του Κιλκίς. Τη συμπάθεια μου Κοζανίτες (κόζια = δέρμα, προβιά) και λοιποί Θρακομακεδόνες. Για σας θα γράψει η «σουσουμπάμπα» και η κόρη της, η ειρήνη. (μύθος του Βορά)
(1) Σημείωση.
Βλ. “Τα χωριά της Ελλάδας το 1836” Δ. Λιθοξόου, στο ιντερνέτ. (2) Σημείωση.«… ΤΟ ΖΗΤΟΥΝΙ, λοιπόν, το ονόμασαν σε Λαμία….Ήταν τόσο άκομψο, που ο λαός μας παλιότερα έλεγε…-πες Λαμία, - κόλλα μία, και σου τράβαγε μια σφαλιάρα που έβλεπες τον Περικλή σαν μερακλή….Μάλιστα, όταν μετενόμασαν το Ζητούνι σε Λαμία, έδωσαν και την ονομασία του νομού…Φθιώτις…Νομός Φθιώτιδος, λες και ήξεραν οι ντόπιοι Ρωμιοί τι εστί Φθιώτις…Γι’ αυτό και επροτάθη να ονομασθει Νομός Ζητουνίου, αλλά τελικά πέρασε των καλαμαράδων της Αθήνας,,, Όμως έχει ο καιρός γυρίσματα….» Phorum.gr. ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΖΗΤΟΥΝΙ…Απρίλιος 24, 2009.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Κάθε άνθρωπος κι ο κάθε λαός έχει το “Προπατορικό Αμάρτημα του”. Όχι όμως για να υποφέρει. Το έχει για να ωριμάζει και να αυτοβελτιώνεται. Μονάχα ελεύθερος ο άνθρωπος και αγωνιζόμενος για το καλό και το δίκαιο, κατακτά την αρετή-παράδεισο. Απεναντίας, όποιος συμβιβάζεται, ποτέ δεν θα νοιώσει ευτυχισμένος. Δουλεία λοιπόν η ή αυτογνωσία και αξιοπρέπεια; ( «Να είσαι ο εαυτός σου.», είπε ο Νίτσε) Ο Μπαρπαμήτσος ήταν αγράμματος, δεν είχε διάθεση για φιλοσοφία, έβγαλε από τη νταλάκα τη φλογέρα του κι άρχισε να σφυρίζει το “Βαρκάρη του Βόλγα”: «Ολοι είμαστε αδέρφια,
Στα κρυφά, στα φανερά….»
Σπολάϊτι φίλοι μου.
Γ. ΝΤΑΝΗΣ Το άρθρο αφιερώνεται στον μεγάλο δάσκαλο ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΘΟΞΟΟΥ.
13 Φεβ 2012
12 Φεβ 2012
ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ
Ο ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΑΠΌ
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Συχνά οι ελληνόφωνοι εθνικιστές ελλείψει επιχειρημάτων κατηγορούν τους Μακεδόνες ακτιβιστές ότι ΔΕΝ σέβονται τον εθνοτικό αυτοπροσδιορισμό των Μακεδόνων που δηλώνουν Ελληνες στην Ελλάδα , Βούλγαροι στη Βουλγαρία , Σέρβοι στη Σερβία , Αλβανοί στην Αλβανία και στο Κόσσοβο.
και για αυτό τους ετεροπροσδιορίζουν ως εθνικά Μακεδόνες, άσχετα το τι δηλώνουν δημόσια ή σε ποιο κράτος ζούνε.
κατ΄ αρχή όπως όλοι γνωρίζουμε ο εθνοτικός αυτοπροσδιορισμός αποτελεί οικουμενικά εγγυημένη νόμιμη , δημοκρατική ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ
8 Φεβ 2012
3 Φεβ 2012
Αυτόχθονες/Γηγενείς/Ντόπιοι
Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων Λαών ως ένα επίτευγμα που πρέπει να βρει μιμητές και που θα εφαρμοστεί σε πνεύμα συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού:
Άρθρο 1
Οι αυτόχθονες λαοί θα έχουν πρόσβαση στην πλήρη συλλογική ή ατομική άσκηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, όπως αναγνωρίζονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Άρθρο 2
Οι αυτόχθονες λαοί και τα αυτόχθονα άτομα είναι ελεύθεροι και ίσοι με όλους τους άλλους λαούς και τα άλλα άτομα και έχουν το δικαίωμα να είναι απαλλαγμένοι από κάθε είδους διακρίσεις, κατά την άσκηση των δικαιωμάτων τους, και ειδικότερα αυτών που βασίζονται στην αυτόχθονη καταγωγή ή τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.
Άρθρο 3
Οι αυτόχθονες λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Με βάση αυτό το δικαίωμα, καθορίζουν το πολιτικό τους καθεστώς και επιδιώκουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική τους ανάπτυξη.
Άρθρο 4
Οι αυτόχθονες λαοί, ασκώντας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, έχουν το δικαίωμα στην αυτονομία και την αυτοδιοίκηση σε θέματα που σχετίζονται με τις εσωτερικές και τοπικές τους υποθέσεις, καθώς και σε τρόπους και μέσα για τη χρηματοδότηση των αυτόνομων θεσμών τους.
Άρθρο 5
Οι αυτόχθονες λαοί έχουν το δικαίωμα να διατηρούν και να ενισχύουν τους ξεχωριστούς πολιτικούς, νομικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς τους θεσμούς, διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμα της πλήρους συμμετοχής, εφόσον το επιλέξουν, στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ζωή του Κράτους.
Άρθρο 6
Κάθε αυτόχθονας έχει το δικαίωμα στην ιθαγένεια.
Άρθρο 7
1. Κάθε αυτόχθονας έχει το δικαίωμα στη ζωή, στη σωματική και ψυχική ακεραιότητα, στην ελευθερία και την ατομική ασφάλεια.
2. Οι αυτόχθονες λαοί έχουν το συλλογικό δικαίωμα να ζουν ελεύθερα, ειρηνικά και με ασφάλεια, ως ξεχωριστά άτομα και δεν θα υποβάλλονται σε οποιαδήποτε πράξη γενοκτονίας ή βίας, συμπεριλαμβανομένης της βίαιης απομάκρυνσης των παιδιών από μία ομάδα σε άλλη.
Περισσότερα εδώ
2 Φεβ 2012
The Great Lie/ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΜΑ – Chapter 11 – Part 3
By Petre Nakovski
Translated and edited by Risto Stefov
rstefov@hotmail.com
January 29, 2012
(πρώτο μέρος)
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Ευγενία άκουγε τόσο δυνατές φωνές. Όταν συνήλθε, και τα παλαμάκια και οι κραυγές υποχώρησαν, συνέχισε:
"Ζήτω αυτός και οι άλλοι. Μπορώ να τον δω και από εδώ. Κάθεται ήσυχα στην πρώτη σειρά ... και με κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια. Και εγώ από εδώ, τον κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια ... και ... θέλω να συνεχίσω να κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια τον σύντροφο Ζαχαριάδη. Θέλω να τον ρωτήσω για πολλά πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό όταν μεταφέρω τραυματίες νέους άνδρες και γυναίκες σε φορεία, σε κουβέρτες ή σε παλτά, όταν πεθαίνουν στα χέρια μου, όταν με ικετεύουν να τους βοηθήσω, όταν είναι διψασμένοι και πεινασμένοι, όταν δεν μπορούν να κινηθούν, επειδή τα πόδια τους είναι παγωμένα ή άσχημα τραυματισμένα. Εκείνες τις στιγμές λέω στον εαυτό μου "πότε θα έρθει η ημέρα όταν θα έχω την ευκαιρία να συναντήσω και να δω, όπως λέτε, τον αγαπητό μας και αγαπημένο Ζαχαριάδη, ώστε να μπορώ να ρωτήσω, αυτό το περίφημο, έξυπνο και γενναίο μεγάλο τέκνο μας, όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για τις πολλές μητέρες εκεί έξω, έξω από τα σύνορά μας, στα βουνά και στα πεδία των μαχών, που, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, αψηφούν τον πόλεμο, για να φέρουν νερό, ψωμί, τα πυρομαχικά και τις βόμβες ψηλά στα βουνά και στη συνέχεια να μεταφέρουν πίσω τους τραυματίες και τους ετοιμοθάνατους. "Μου συμβαίνει συχνά να σκεφτώ να ρωτήσω το μεγάλο τέκνο μας Ζαχαριάδη, εξ ονόματος όλων των μητέρων εκεί έξω, που κλαίγοντας, έθαψαν τους νεκρούς, ειδικά αυτούς που μόλις βγήκαν από την εφηβεία, νέοι άνδρες και γυναίκες, που χάνονται σε αυτόν τον πόλεμο, οι μητέρες που ενώ θάβουν το παΐδι κάποιου άλλου, λαμβάνουν άσχημα νέα από ψιθύρους ότι «το παιδί της, μόλις χάθηκε». Θα ήθελα να ρωτήσω τον αξιότιμο φιλοξενούμενο μας: «Ζαχαριάδη, γιατί πρέπει να κουβαλάμε τόσο μεγάλο φόβο, μέρα και νύχτα, για τα παιδιά μας, για τα σπίτια μας, για τις καλλιέργειες μας, για τα ζώα μας, για τους πιο κοντινούς και πιο αγαπημένους μας;" Μπροστά από μας και πίσω μας, αγαπητέ Ζαχαριάδη, βλέπουμε μόνο το πένθος, μόνο το φόβο, μόνο τον τρόμο και το σφίξιμο της καρδιάς μας, μόνο το κακό παντού γύρω μας.
Μήπως είπα κάτι κακό, κάτι λάθος;
Και εσύ Βέρα, εκεί κάτω, να σταματήσεις να μου δείχνεις τα δόντια σου και να σταματήσεις να μου κουνάς τα χέρια σου . Ξέχασα αυτό που μου έμαθες ... ορκίζομαι ... Τώρα, επιτρέψτε μου να πω τι έχω στην καρδιά μου ... επιτρέψτε ο πόνο μου να βγει, να ελαφρύνει το βάρος μου, επειδή αυτό είναι ό, τι οι γυναίκες μου είπαν ... μου είπαν, Ευγενία, μην γελοιοποιήσεις τον εαυτό σου όταν μιλήσεις μπροστά σε όλους εκείνους τους ανθρώπους στο συνέδριο, αλλά να πεις την αλήθεια, να πεις την αλήθεια και να ζητήσεις την αλήθεια ... Τα πάντα από εμάς και για μας ... Και, εδώ, εγώ, εδώ στο Κογκρέσο, με τις οδηγίες που μου έδωσαν οι γυναίκες, οι μητέρες και οι χήρες, θέλω να σας πω όλα όσα έχω μαζεμένα εδώ στην ψυχή μου και στην καρδιά μου, αλλά όχι στο μυαλό μου, γιατί δεν έχω μυαλό για σκέψη, όπως έχουν οι μεγάλοι εδώ ... Οι λέξεις μου έρχονται από την καρδιά και την ψυχή μου και από τον πόνο μου, την πίκρα και την αγωνία ...
Μήπως είπα κάτι κακό, κάτι λάθος; ...
Αν είπα κάτι που δεν είναι σωστό τότε παρακαλώ να μου το πείτε, θα σταματήσω να μιλώ ... Είπα κάτι λάθος ?..."
Η Ευγενία έκανε μια παύση. Υπήρχε απόλυτη σιωπή μέσα στην εκκλησία. Όλοι μείνανε με έκπληξη και φόβο, φαινόταν σαν να ήταν κυριευμένοι από φόβο ...
"Τι θέλω αγαπητέ Ζαχαριάδη;" Η φωνή της Ευγενίας διασχίζει την σιωπή σαν ένα μαχαίρι με τη δυνατή φωνή της σαν βρυχηθμός μέσα στην εκκλησία. «Θέλω τα κορίτσια και τα αγόρια μας να μεγαλώσουν, να γίνουν νύφες και γαμπροί, να αναλάβουν τις δουλειές μας, όταν θα έχουμε γεράσει. Τους διδάσκουμε για να μας ανακουφίσουν όταν γεράσουμε και εσείς τα παίρνετε μακριά, τα μετατρέπετε σε στρατιώτες, διδάσκοντάς τα να σκοτώνουν ... που να σε χτυπήσει κεραυνός και να σ’ αφήσει στον τόπο! ... Έτσι είπε ο Θεός, η όχι; Έτσι δεν είναι; Οι νεαρές γυναίκες μας πλαγιάζουν σε νοσοκομεία, ακρωτηριασμένες ... κάποιες χωρίς πόδια ή χέρια ... πώς θα χορέψουν το νυφιάτικο χορό; Και εμείς, όλοι τη ζωή τους, τις ετοιμάζαμε για νύφες ... Για νύφες αγαπητέ Ζαχαριάδη, για νύφες ... Και τώρα, τα αγόρια και τα κορίτσια μας έχουν γεράσει πρόωρα στα βουνά, και εσείς αγαπητέ Ζαχαριάδη, οι διοικητές που είναι εδώ, είστε υπερήφανοι επειδή τα παιδιά μας μετατράπηκαν σε στρατιώτες ή μαχητές, όπως τους αποκαλείτε, και εμείς εδώ πεθαίνουμε από φόβο ... μην παραλάβουμε κακές ειδήσεις, κάθε μέρα ...
Λέτε ότι τους έχετε μετατρέψει σε περήφανους μαχητές, οι οποίοι ξέρουν πώς να σκοτώνουν ... Αυτά λέει ο Θεός; Αυτό λέει; Ότι τα κορίτσια μας να ακρωτηριάζονται για όλη τους τη ζωή, αγαπητέ Ζαχαριάδη; Πώς θα δίνουν πλέον νερό στους γέροντες πατέρες τους και στους πεθερούς τους, πώς θα πάνε στη βρύση να φέρουν νερό; Πώς θα μεταφέρουν την πήλινη κανάτα με νερό, χωρίς πόδια και χέρια; Πώς θα ψήνουν και θα υφαίνουν ...;
Αυτοί οι νέοι, στην ακμή τους, τώρα στηρίζονται σε πατερίτσες για να περπατήσουν, πηγαίνετε στο Ελμπασάν ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα νοσοκομεία και θα τους δείτε ο ίδιος ... "
Η Βέρα ήταν έξω φρενών, κάτω, στην πρώτη σειρά, στράβωνε το πρόσωπό της, γούρλωνε τα μάτια της, έκανε χειρονομίες, πατούσε τις αρθρώσεις των δακτύλων της ... «Φτάνει πια», ψιθύρισε, "αρκετά, σκύλα, σταμάτα να μιλάς, σκάσε, σκάσε, που να σε κάνει ο Θεός μουγκή ... Θεέ μου, τι μου έκανες; Γιατί σε επέλεξα; Σκάσε σκύλα! ... »
Η Ευγενία σταμάτησε για μια στιγμή και απομάκρυνε το μαύρο τσεμπέρι της, αποκαλύπτοντας τα πολύ γκριζαρισμένα πλεγμένα μαλλιά της. Σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπο και το μέτωπό της, καταπίνονται με δυσκολία και με τον ίδιο τόνο της φωνής συνέχισε:
"Αγαπητέ Ζαχαριάδη, αυτός είναι ο λόγος που μαζέψατε τα μικρά παιδιά μας και τα στείλατε στις [Ανατολικής Ευρώπης] χώρες, έτσι ώστε να μπορέσετε να τα φέρετε πίσω; Να τα μετατρέψετε σε μαχητές, και αυτά; Έχουν μεγαλώσει μετά βίας [ηλικίες 2 έως 14] και τα πήρατε ... Που να σας πάρει ο διάβολος! "
Η Βέρα πετάχτηκε πάνω και φώναξε, «Φτάνει πια! Φτάνει πια! Κατέβα από το βήμα !..."
"Όχι, όχι Βέρα, αυτά δεν είναι τα λόγια των εχθρών μας ... Πριν από λίγες ημέρες επέστρεψαν στην Donovitsa τον γιο της , ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών ... Μαζέψατε τα παιδιά μας, τα στείλατε μακριά και τώρα τα φέρνετε πίσω, εδώ στην Πρέσπα, να τα μετατρέψετε σε στρατιώτες ... Και τι μας είχατε πει; Τι μάς είχατε υποσχεθεί, αγαπητέ Ζαχαριάδη;
Γιατί αγαπητέ Ζαχαριάδη;
Μήπως δεν μας ζητήσατε να δώσουμε τα πάντα για τον αγώνα; Σας εμπιστευτήκαμε και δώσαμε τα πάντα, ότι είχαμε. Όταν μας είπατε όλοι τα όπλα, όλοι πήραμε τα όπλα. Κάναμε ακριβώς όπως ζητήσατε. Τώρα τα χωριά μας είναι έρημα και τα σπίτια μας είναι άδεια, μόνο αράχνες ζουν εκεί και υφαίνουν τους ιστούς τους ...
Γιατί αγαπητέ Ζαχαριάδη;
Όταν μας ζητήθηκε να δώσουμε ό, τι είχαμε στον αγώνα, δώσαμε ό, τι είχαμε. Όταν είπατε ότι ο εχθρός δεν πρέπει να περάσει από Vicho κάναμε τα πάντα για να τον σταματήσουμε. Έχουμε σκάψει όλους τους λόφους και τα βουνά, από εδώ μέχρι εκεί και βαθιά στις τρύπες εμείς οι ίδιοι θαφτήκαμε. Έχουμε σκάψει τάφρους και bunkers με αυτά τα χέρια. Μας είπαν να το κάνουμε αυτό και κάναμε όπως ζητήσατε. Από βunker σε βunker, από τάφρο σε τάφρο, έχουμε σκάψει χωρίς να βγάλουμε ήχο. Ποιος έχει πλέον την δύναμη να εκδιώξει τους ανθρώπους μας, από εκεί; Ούτε ο εχθρός μας, ούτε καν πουλί μπορεί να πετάξει, απαρατήρητο. Μας είπαν να το κάνουμε αυτό και αυτό ακριβώς κάναμε.
Δυστυχώς, μας σπρώξατε στο σκοτάδι. Κοίτα, αγαπητέ Ζαχαριάδη, βλέπεις καμιά χαρούμενη γυναίκα; Τις βλέπεις να συνεχίζουν τις ευτυχισμένες ζωές τους, χαμογελώντας και φορώντας λευκά; ... Είμαστε όλες ντυμένες στα μαύρα.
Όταν πέσει η νύχτα τρέχουμε για να δούμε τα μικρά μας που κρύβονται στις φυλλωσιές του δάσους και στο ρυάκια. Στη συνέχεια, βήμα-βήμα, φορτωμένες με κορμούς και πέτρες στους ώμους μας, ανεβαίνουμε μέχρι το Lundzer, Bela Voda, Chuka, Lisets και άλλους λόφους ... Οι μητέρες έχασαν το γάλα τους, στέγνωσε, μειώθηκε, από τον πόνο και την εξάντληση, αλλά δεν έχουν χάσει το βηματισμό τους και την θέληση τους να πολεμήσουν για τον αγώνα ...
Όμως, σύντροφε Ζαχαριάδη, ζούμε σε συνεχή φόβο. Μεγάλο φόβο ότι, αν όχι σήμερα, τότε αύριο, μια νέα τραγωδία θα μας συμβεί. Είμαστε σε συνεχή φόβο ότι θα λάβουμε δυσάρεστα νέα για τα παιδιά μας, τους συζύγους, τα αδέλφια, τους φίλους και κάθε μέρα περισσότερο σκοτάδι πέφτει πάνω μας.
Μήπως είπα κάτι κακό; Πες μου, είπα κάτι λάθος;
Μου είπαν να κάνω μια ομιλία. Αλλά δεν ξέρω πώς να κάνω μια ομιλία. Μιλάω απευθείας από την ψυχή μου, αγαπητέ Ζαχαριάδη ... Και τώρα μας λέτε ότι η νίκη είναι κοντά; Κοντά για ποιον; Ποιος θα αφαιρέσει το σκοτάδι από εμάς; Λέτε ότι η νίκη είναι κοντά, αλλά όταν θα έρθει, θα υπάρχει κάποιος να γεννήσει, να κάνει ένα σπίτι, να ανάψει τη φωτιά; Οι φωτιές μας έχουν σβήσει, αγαπητέ μου Ζαχαριάδη ... Δεν είμαστε πια αυτό που ήμασταν και αυτό που θέλουμε δεν είναι πια εκεί για μας, όλα έχουν τελειώσει ... "
Η Ευγενία ένωσε τα χέρια της και τα ακούμπησε στο βήμα, τοποθέτησε τον κρόταφο της πάνω σε αυτά και άρχισε να κλαίει δυνατά. Υπήρχε σιωπή μέσα στην εκκλησία. Φάνηκε ότι ακόμα και οι άγγελοι και οι άγιοι, σιωπηλοί για αιώνες, σαν να ήταν έκπληκτοι και ταπεινοί μπροστά της ...
«Τι περισσότερο μπορώ να πω, αγαπητέ Ζαχαριάδη; ... Κάναμε ό, τι μας ζητήθηκε και τώρα θέλουμε να ξέρουμε, γιατί τόσα κακά μας συμβαίνουν; Σκοτάδι, αγαπητέ Ζαχαριάδη έχει πέσει πάνω μας, όσο εμείς περιμένουμε με αγωνία τη νίκη που, κάθε μέρα, μας υπόσχεσαι, αλλά η έρημη και τόσο κοντά νίκη για την οποία μιλάτε, την πληρώνουμε όλο και περισσότερο με τα παιδιά μας, με τα σπίτια και τα χωριά μας που καίγονται σύριζα και μας ωθεί ακόμη περισσότερο στην σκοτεινή άβυσσο ...
Λέτε ότι η νίκη είναι κοντά; ... Όμως, για ποίους είναι κοντά; Για εμάς; Ακόμη και οι τοίχοι των σπιτιών μας χάθηκαν, έχουν ισοπεδωθεί από τους εχθρούς μας ... Λέτε η νίκη είναι κοντά, αλλά θα υπάρξει κάποιος για να τη χαρεί, για να είναι ευτυχισμένος, για να ανοικοδομήσει, για να οργώσει, να σπείρει, να γεννήσει, για να τραγουδήσει ...; Σας ερωτώ, ε;;;! Σας ρωτώ ... δεν μπορώ παρά να κλαίω ... κλαίω, όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για όλες τις μητέρες, για όλες τις χήρες, για όλους τους τραυματίες και ακρωτηριασμένους και ... θέλω να κλάψω γι 'αυτό, αυτό,» Η Ευγενία άγγιξε το στήθος της , "εκεί που πονάει ... όπου σφίγγει, όπου πνίγει ... Τι άλλο μπορώ να πω; Επιτρέψτε μου να μιλήσω στους συντρόφους και να τους πω να φροντίσουν τα παιδιά μας εκεί ψηλά στο μέτωπο και να τους πουν ότι εμείς, οι μητέρες τους, τα σκεφτόμαστε, τα αγαπάμε και τα ικετεύουμε να προσέχουν πολύ ... παρακαλώ να προσέχουν πολύ ... ο Θεός και η Παναγία να σας προστατεύσει ... » Αυτά είναι όλα, από μένα, αυτά είναι όσα ήθελα να πω ...», κατέληξε, η Ευγενία.
Σιωπή αιωρούνταν πάνω της, καθώς η Ευγενία αισθάνθηκε λυπημένη και πνιγμένη από συναίσθημα. Τότε, εκείνη τη στιγμή, κάποιος από το πλήθος φώναξε ένα σύνθημα σε σχέση με τον αρχηγό και όλη η εκκλησία βρόντηξε και ζωντάνεψε ξανά.
Η Ευγενία κάλυψε το πρόσωπό της με τα χέρια της και ακούμπησε τους αγκώνες της στο βήμα και φάνηκε σαν να έκανε προσευχή. Έκλεγε με λυγμούς και με αναφιλητά και με τα αναφιλητά, οι ώμοι της έτρεμαν και το βήμα έτριξε κάτω από το μεγάλο πόνο της ... Στη συνέχεια, με προσοχή, έφυγε από το βήμα και κατέβηκε τα σκαλιά, τα οποία εμφανώς λύγισαν κάτω από το βάρος των κουρασμένων ποδιών της.
Ο Ζαχαριάδης σηκώθηκε. Γύρισε προς το πλήθος, σήκωσε τα χέρια του και έκανε νεύμα για να σταματήσουν. Στη συνέχεια, πάτησε επάνω στη σκηνή. Τα βήματά του ήταν αθόρυβα καθώς περπατούσε μέχρι τα σκαλοπάτια κατασκευασμένα από σκληρές σανίδες δρυός. Τα βήματα του ήταν αθόρυβα, όχι επειδή δεν είχαν ήχο, αλλά επειδή τα αυτιά όλων ήταν κωφά από τις δυνατές φωνές και ανάταση. Όλοι σηκώθηκαν, χτύπησαν τα χέρια τους και ορισμένοι φώναξαν κι άλλα συνθήματα. Μόνο η Ευγενία, σαν ένοχος για κάτι, ήσυχα, σχεδόν χωρίς να γίνει αντιληπτή, κάθισε στον πάγκο μακριά από τη Βέρα και ανασήκωσε και έσφιξε τους ώμους της. Τα δάκρυα, όπως τα μαργαριτάρια, κρεμόταν από τις μακριές μαύρες βλεφαρίδες της. Έχει τοποθετήσει το μαύρο τσεμπέρι της, πάνω στο κεφάλι της και καλύπτει το πρόσωπό της με τις τραχείς παλάμες της.
Ο ηγέτης βρισκόταν πίσω από το βήμα. Κοίταξε κοντά και μακριά, ψηλά πάνω από όλους και πολύ πίσω από το πλήθος. Ένα σχεδόν ορατό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του που έμοιαζε σαν να τέντωνε τα μισοκλεισμένα μάτια του. Η Βέρα αμέσως ανέβηκε στη σκηνή, στράφηκε προς το πλήθος και με όλη της τη δύναμη φώναξε: "Ζήτω ο μεγάλος ηγέτης μας, σοφός, γενναίος, άξιος και πολύ αγαπημένο από τον ελληνικό και σλαβομακεδονικό λαο τέκνο μας!»
Ολόκληρη η σειρά των άρθρων "Το μεγάλο ψέμα" (The Great Lie), στα αγγλικά, εδω
1 Φεβ 2012
ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ
Mε αφορμή τον έντονο ενδομακεδονικό διάλογο που αφορά τους Μακεδόνες και την θέση τους στο σύγχρονο κόσμο, από Μακεδόνες που ανήκουν σε διάφορα κόμματα, είναι ανένταχτοι, ή έχουν διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες ή απόψεις, απευθύνω έκκληση για έκφραση των απόψεων, με ξεκάθαρο και προσωπικό χαρακτήρα και ευθύνη, δίχως οποιεσδήποτε αδικαιολόγητες και ουδεμία σχέση έχουσες με το διάλογο αιχμές και κακόβουλους χαρακτηρισμούς, προσωπικού χαρακτήρα, όπως δυστυχώς συνέβη.
Οι υπάρχουσες διαφορετικές και προσωπικές απόψεις θα πρέπει να εκφρασθούν με δημοκρατικό τρόπο, ήπιο, κόσμιο, αλλά και ξεκάθαρο, ρητό και καθαρό, τεκμηριωμένο και μη αντιφατικό. Ετσι μόνο θα επιτευχθεί η επιθυμητή ακέραια καταγραφή τους με τυχόν τροποποίηση προσωπικών απόψεων και επακόλουθα μελλοντική σύνθεσή τους.
Εν προκείμενω όσο με αφορά, επιθυμώ απολύτως ΚΑΛΟΠΙΣΤΑ να συμμετάσχω σε ένα τέτοιο ενδομακεδονικό διάλογο, με τρόπο ήπιο μεν, ξεκάθαρο και αστρογγύλευτο δε. χωρίς οποιεσδήποτε προσωπικές αιχμές, αφού δεν θεωρώ ότι έχω οποιεσδήποτε προσωπικές διαφορές, με κανένα Μακεδόνα ακτιβιστή. Εχω μόνο προσωπικές, διακριτές απόψεις, τις οποίες επιθυμώ να τις σεβαστούν όλοι, άσχετα αν τις υιοθετούν. Οπως κάνω και εγώ. Οι οποίες σε ορισμένα είναι ΚΟΙΝΕΣ αλλά σε άλλα διαφορετικές. Για αυτό είναι και προσωπικές. Αυτονόητα, εννοώ διαφορετικό διάλογο, από ένα μακεδονικό-αντιμακεδονικό αντιπαραθετικό διάλογο, από την άλλη ως ανένταχτος, θεωρώ ότι η ανανέωση σε όποιο κόμμα ή φορέα γίνεται, είναι επιθυμητή και αναγκαία, με την ξεκάθαρη προϋπόθεση όμως ότι το νέο θα είναι καλύτερο από το παλιό. Με βάση αυτή την προϋπόθεση τάσσομαι κατά της πρότασης αλλαγής στο Ουράνιο Τόξο, αφού ουδεμία ορατή εναλλακτική ΚΑΛΥΤΕΡΗ λύση υπάρχει. Αυτονόητα, αυτό αποτελεί απόφαση των μελών του και μόνο. Οπως και θεωρώ τις νέες ηγεσίες σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. επακόλουθο της παραπέρα κοινωνικής συντηρητικοποίησης της κοινωνίας, εξαιτίας και της βαριάς κρίσης.
υ.γ οτιδήποτε έχει γραφεί από εμένα, αποτελεί προσωπική μου άποψη και κανενός τρίτου, άσχετα που αυτές εκφράζονται. όπως και οτιδήποτε επιθετικό και ξεκάθαρα υβριστικό και ψευδές, προσχηματικό ή μη, έχει γραφεί εναντίον μου προσωπικά. Επίσης αποτελεί προσωπική υποχρέωση μου σε αμυντική απάντηση, για διαδικτυακό εκ παραδρομής και ταχύτητος, συχνότατης παράλειψης προσωπικής υποσημείωσης. για διαδικτυακή ή μη συκοφαντία. Φιλικά, Μισίρκωφ
Οι υπάρχουσες διαφορετικές και προσωπικές απόψεις θα πρέπει να εκφρασθούν με δημοκρατικό τρόπο, ήπιο, κόσμιο, αλλά και ξεκάθαρο, ρητό και καθαρό, τεκμηριωμένο και μη αντιφατικό. Ετσι μόνο θα επιτευχθεί η επιθυμητή ακέραια καταγραφή τους με τυχόν τροποποίηση προσωπικών απόψεων και επακόλουθα μελλοντική σύνθεσή τους.
Εν προκείμενω όσο με αφορά, επιθυμώ απολύτως ΚΑΛΟΠΙΣΤΑ να συμμετάσχω σε ένα τέτοιο ενδομακεδονικό διάλογο, με τρόπο ήπιο μεν, ξεκάθαρο και αστρογγύλευτο δε. χωρίς οποιεσδήποτε προσωπικές αιχμές, αφού δεν θεωρώ ότι έχω οποιεσδήποτε προσωπικές διαφορές, με κανένα Μακεδόνα ακτιβιστή. Εχω μόνο προσωπικές, διακριτές απόψεις, τις οποίες επιθυμώ να τις σεβαστούν όλοι, άσχετα αν τις υιοθετούν. Οπως κάνω και εγώ. Οι οποίες σε ορισμένα είναι ΚΟΙΝΕΣ αλλά σε άλλα διαφορετικές. Για αυτό είναι και προσωπικές. Αυτονόητα, εννοώ διαφορετικό διάλογο, από ένα μακεδονικό-αντιμακεδονικό αντιπαραθετικό διάλογο, από την άλλη ως ανένταχτος, θεωρώ ότι η ανανέωση σε όποιο κόμμα ή φορέα γίνεται, είναι επιθυμητή και αναγκαία, με την ξεκάθαρη προϋπόθεση όμως ότι το νέο θα είναι καλύτερο από το παλιό. Με βάση αυτή την προϋπόθεση τάσσομαι κατά της πρότασης αλλαγής στο Ουράνιο Τόξο, αφού ουδεμία ορατή εναλλακτική ΚΑΛΥΤΕΡΗ λύση υπάρχει. Αυτονόητα, αυτό αποτελεί απόφαση των μελών του και μόνο. Οπως και θεωρώ τις νέες ηγεσίες σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. επακόλουθο της παραπέρα κοινωνικής συντηρητικοποίησης της κοινωνίας, εξαιτίας και της βαριάς κρίσης.
υ.γ οτιδήποτε έχει γραφεί από εμένα, αποτελεί προσωπική μου άποψη και κανενός τρίτου, άσχετα που αυτές εκφράζονται. όπως και οτιδήποτε επιθετικό και ξεκάθαρα υβριστικό και ψευδές, προσχηματικό ή μη, έχει γραφεί εναντίον μου προσωπικά. Επίσης αποτελεί προσωπική υποχρέωση μου σε αμυντική απάντηση, για διαδικτυακό εκ παραδρομής και ταχύτητος, συχνότατης παράλειψης προσωπικής υποσημείωσης. για διαδικτυακή ή μη συκοφαντία. Φιλικά, Μισίρκωφ
30 Ιαν 2012
25 Ιαν 2012
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΙ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε
Απόσπασμα απο το βιβλίο «Αιγαιάτικες Καταιγίδες» του Βάγγελ Αγιάνοφσκι (Σκόπια, 1975)
----------------------------------------------------------------
Το Περιφερειακό Συμβούλιο του Κ.Κ.Ε της επαρχίας της Έδεσσας πήρε πραγματική ηγετική μορφή, για τις επαναστατικές επιδιώξεις του λαού αυτού του τόπου. Οι επιτυχημένες δράσεις του ήταν παράδειγμα για τους εργάτες στις άλλες πόλεις στην Αιγιακή Μακεδονία.
Ακριβώς αυτή τη περίοδο, το συμβούλιο του Κ.Κ.Ε έδωσε μια διαταγή στο ΠΣ, η οποία αν γινόταν αποδεκτή και πραγματοποιούνταν, θα άφηνε αρκετά δυσάρεστες συνέπειες για την οργάνωση, στην Έδεσσα. Πρόκειται για το εξής γεγονός:
Στης 25 Σεπτεμβρίου του 1932 κηρύχτηκαν βουλευτικές εκλογές. Το ΠΚ του Κ.Κ.Ε της Έδεσσα αποφάσισε να συμμετάσχει στις εκλογές και στο ψηφοδέλτιο της πρότεινε για επικεφαλής τον Τρύφων Χατζηγιάνοβ, ο οποίος ακόμα βρισκόταν στην εξορία σε νησιά του Αιγαίου.
Αυτή την απόφαση το ΠΚ τη πήρε λόγω ότι ο Χατζηγιάνοβ ήταν ο καλύτερος κομουνιστής από τα μέρη αυτά. Αυτός είχε μεγάλο κύρος και σεβασμό, στους εργάτες και στους κατοίκους της Έδεσσας.
Για εκπρόσωπο στην εκλογική επιτροπή εκ μέρους του ΕΣ του Κ.Κ.Ε επιλέχτηκε ο Γιώργη Μάντσεβ, λόγω της υποψηφιότητας του Χατζηγιάνοβ, και πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στο κινηματογράφο “Βέρμιον“. Παρόμοιες εκδηλώσεις έγιναν και σε άλλες περιοχές της πόλης και σε ορισμένα χωριά.
Το εκλογικό γραφείο βρισκόταν στο καφέ του Βάνι Σίρκα, στη πλατεία κοντά στην εκκλησία. Όλα ήταν έτοιμα για τις εκλογές. Στους τοίχους κολλήθηκαν άφησες, είχαν γραφτεί τα συνθήματα και σε κατάλληλο μέρος είχε τοποθετηθεί φωτογραφία του Χατζηγιάνοβ.
Οι εκλογικές λίστες των κομουνιστών τυπώνονταν στην Θεσσαλονίκη. Άδεια για αυτό έδινε το ΝΑ του Κ.Κ.Ε, διότι, λόγω χαμηλών τιμών, τύπωνε σε ένα συγκεκριμένο τυπογραφείο στη Θεσσαλονίκη.
Αν και πλησίαζε η μέρα των εκλογών, τα έντυπα και τα ψηφοδέλτια, δεν είχαν σταλεί στην Έδεσσα. Η εκλογική επιτροπή ανησύχησε και για να σιγουρευτεί, έστειλε δικό της άνθρωπο να διαπραγματευτεί στο Ν. Συμβούλιο και αυτοπροσώπως να φέρει την ύλη. Αυτή τη δουλειά ανέλαβε ο Τάσο Αγιάνοφσκι, γραμματέας της πανελλαδικής ένωσης και αυτός αμέσως ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη. Στης 17 Σεπτεμβρίου ενημερώθηκε ότι τυπώθηκαν τα φυλλάδια και οι λίστες και ότι θα στέλνονταν στην Έδεσσα. Όταν την επόμενη μέρα το μεσημέρι, ζήτησε ο ίδιος να πάρει την ύλη μαζί του, ενημερώθηκε ότι όλα στάλθηκαν με το τρένο. Του πρότειναν αμέσως να ταξιδέψει στην Έδεσσα και με την απόδειξη της φορτωτικής που του έδωσαν, να παραλάβει τα κιβώτια με την εκλογική ύλη.
Όταν ο Τάσο Αγιάνοφσκι έφτασε με τα πακέτα, οι παρόντες χάρηκαν. Αμέσως, άρχισαν να τα ανοίγουν, αλλά η χαρά γρήγορα έσβησε. Στο πρώτο κιβώτιο, ο Γιώργη Μάντσεβ, ο διευθύνων της εκλογικής επιτροπής, ανακάλυψε ότι τα ψηφοδέλτια, αντί για το όνομα του προτεινόμενου Τρύφων Χατζηγιάνοβ, έγραφε δυο διαφορετικά ονόματα. Στην αρχή σκέφτηκε ότι έχει γίνει λάθος και αλλάχτηκαν τα πακέτα, όταν όμως ανοίχτηκαν και τα άλλα κιβώτια, ήταν ξεκάθαρο ότι κάποιος προσπαθούσε η κομματική οργάνωση της Έδεσσας να κατέβει στις εκλογές με άλλα πρόσωπα και όχι με εκείνο που είχε επιλεχτεί.
Η πράξη αυτή του ΝΑ, γρήγορα συμπληρώθηκε με νέα πονηριά, γεγονός που εξαγρίωσε ακόμα περισσότερο τους κομουνιστές στην Έδεσσα. Στην εφημερίδα του κεντρικού συμβουλίου του Κ.Κ.Ε “Ριζοσπάστης”, είχε δημοσιευτεί «δήλωση» του Τρύφων Χατζηγιάνοβ, με την οποία ακύρωνε τη συμμετοχή του ως υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές. Στην διοίκηση στην αρχή δημιουργήθηκε μια σύγχυση, στη συνέχεια έγινε διαμαρτυρία στις γραμμές της κομματικής οργάνωσης της Έδεσσας. Υπό την πρόταση του Γιώργη Μάντσεβ, συγκάλεσαν σύσκεψη του Περιφερειακού Συμβουλίου όπου συμμετείχαν τα μέλη της προεκλογικής επιτροπής, η διοίκηση της ΟΚΝΕ και η Πανελλαδική Ένωση. Συζητήθηκε η νέα κατάσταση και έγινε προσπάθεια να κατανοηθεί η παράλογη πράξη του νομαρχιακού συμβουλίου του Κ.Κ.Ε.
Αυτή η πράξη πλαστογράφησης και κοροϊδίας είχε μόνο μια εξήγηση: η επαρχιακή επιτροπή και ορισμένα μέλη στη διοίκηση, φοβόντουσαν την μεγάλη διασημότητα του Μακεδόνα επαναστάτη – κομουνιστή Χατζηγιάνοβ- και με κάθε κόστος προσπαθούσαν να εμποδίσουν την υποψηφιότητα του, βάζοντας στη θέση του άλλους δύο, που αυτοί συμπαθούσαν. Στην συνεδρίαση πάρθηκε απόφαση τα ψηφοδέλτια όπου ήταν τα ονόματα των Απόστολου Γκρίζου και Βερβέρη να καταστραφούν και να τυπωθούν άλλα με το όνομα του Τρύφων Χατζηγιάνοβ.
Ο Γκρίζος και ο Βερβέρης, σαν μέλη του Κ.Κ.Ε, για τους κομουνιστές της Έδεσσας ήταν άγνωστα πρόσωπα. Σχετικά με αυτό το γεγονός, το ΕΣ του Κ.Κ.Ε της Έδεσσας διαμαρτυρήθηκε στο ΝΣ για τις αυθαίρετες αλλαγές στα ψηφοδέλτια. Όμως η πραγματοποίηση της νέας απόφασης του ΕΣ συνάντησε δυσκολίες: οι πόροι για εκτύπωση είχαν ξοδευτεί από το ΝΑ, έτσι το κομματικό ταμείο ήταν άδειο. Για να τυπωθούν άλλα ψηφοδέλτια χρειαζόταν πολλά λεφτά τα οποία η οργάνωση εκείνη την στιγμή δεν τα είχε. Έγινε πρόταση να αρχίσει διαδικασία να μαζευτούν λεφτά από τους κομουνιστές, εργάτες και οπαδούς. Σύμφωνα με κάποιο προϋπολογισμό, θα χρειαζόντουσαν 4.000 δραχμές. Την αβεβαιότητα και τις στεναχώριες τις διέκοψε ο Γιώργη Μάντσεβ. Έφερε μερικά κιλίμια αξίας από το σπίτι της μάνας του, που πουλήθηκαν προς 3.000 δραχμές. Το υπόλοιπο ποσό συγκεντρώθηκε από τη γενναιοδωρία που έδηξαν πολλοί κομουνιστές, οι οποίοι αν και ήταν φτωχοί, πωλούσαν ότι είχε αξία μέσα στα σπίτια τους. Το ίδιο βράδυ ο Γιώργη Μάντσεβ και ο Τάσο Αγιάνοφσκι έφυγαν για τη Θεσσαλονίκη, όπου σε ένα ιδιωτικό τυπογραφείο, κρυφά από το ΝΑ του Κ.Κ.Ε, τύπωσαν την απαραίτητη ύλη. Στης 20 Σεπτεμβρίου γύρισαν στην Έδεσσα, όπου μοιράστηκαν τα φυλλάδια, στη πόλη και στη γύρο περιοχή.
Στις εκλογές η κομματική οργάνωση της Έδεσσας είχε καλά αποτελέσματα. Σύμφωνα με την πρόβλεψη της εκλογικής επιτροπής, αν εγκαίρως είχαν την ύλη της προπαγάνδας και διαφήμισης και δεν υπήρχε το μπέρδεμα που είχε γίνει, ο υποψήφιος του Κ.Κ.Ε για την Έδεσσα, ο Τρύφων Χατζηγιάνοβ, είχε καλές πιθανότητες να εκλεγεί βουλευτής.
Μετά τις εκλογές, το ΕΣ του Κ.Κ.Ε για πολύ καιρό, διαφωνούσε με το ΝΑ για το γεγονός αυτό. Αλλά το Ν. Συμβούλιο, όχι μόνο δεν παραδέχτηκε το φταίξιμο του, αλλά κατηγόρησε την κομματική οργάνωση της Έδεσσας για αυθαιρεσία και ανυπακοή.
Σχόλιο: Το παραπάνω δημοσίευμα από το βιβλίο του Εδεσσαίου Βαγγελ Αγιανοβσκι (Αιγαιατικες καταιγίδες), αναρτήθηκε με αφορμή ανάρτηση (και σχολιασμό) σε μακεδονικό blog το οποίο υπερασπίζεται με σθένος τις αριστερές πολιτικο-ιδεολογικές απόψεις μερικών Μακεδόνων, αλλά συγχρόνως κάνουν το τεράστιο λάθος να συμπεριλαμβάνουν στους ομοϊδεάτες τους ΟΛΟΥΣ όσοι δηλώνουν Μακεδόνες.
Δυστυχώς, γι’ αυτούς, η ελληνική Αριστερά ουδέποτε υπήρξε υποστηρικτική για τους Μακεδόνες και την επιθυμία τους να ζουν ελεύθεροι, ισότιμα μέλη στην ελληνική κοινωνία, με ισονομία που θα τους εξασφάλιζε ιση μεταχείριση, άνευ διακρίσεων, από τους θεσμούς του ελληνικού Κράτους.
Τα παραδείγματα είναι πολλά! Η ελληνική Αριστερά ανέκαθεν υπήρξε προδοτική και αγνώμων προς τους Μακεδόνες: υποσχόμενη να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των Μακεδόνων ως εθνική κοινότητα στην Ελλάδα, τους έβαλε να αγωνίζονται με πάθος για τις πολιτικές ιδεολογίες της, (που φυσικά είχαν ελάχιστη απήχηση στον ελληνικό λαό και στους ίδιους τους Μακεδόνες, όπως φάνηκε), με την ελπίδα ότι αυτή θα εξασφάλιζε την ποθητή ελευθερία που οι ίδιοι προσδοκούσαν. Έτσι, επί Μεταξά, χιλιάδες Μακεδόνες οδηγήθηκαν στην εξορία, στις φυλακίσεις, στο θάνατο. Το ίδιο έγινε την εποχή του εμφυλίου πολέμου, όπου είναι ολοφάνερο ότι το ΚΚΕ χρησιμοποίησε τους Μακεδόνες αγωνιστές για να κερδίσει την εξουσία με τα όπλα, και όταν δεν τα κατάφερε, «έδωσε» πρώτους απ’ όλους, τους Μακεδόνες.
Το ΚΚΕ από τότε ακόμα, αρνείται τους Μακεδόνες συντρόφους του αλλά γενικά όλο το Μακεδονικό έθνος. Ανέκαθεν η ελληνική Αριστερά υπήρξε εθνικιστική και προσηλωμένη μόνο στα ειδικά ελληνικά της συμφέροντα.
Και δεν είναι φυσικά μόνο το ΚΚΕ! Τι να πει κανείς για όλα τα αριστερά κόμματα. Για να μην πιάσουμε στο στόμα μας το σοσιαλιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Οι Μακεδόνες στην Ελλάδα που θέλουν να διεκδικήσουν τα δημοκρατικά εθνικά τους δικαιώματα, δεν μπορούν να μπαίνουν σε λογικές πολιτικο-ιδεολογικές του τύπου: είμαστε αριστεροί και όσοι δεν συμφωνούν μαζί μας, είναι εθνικιστές, άρα δεν μπορεί να είναι Μακεδόνες ακτιβιστές...(και κάνουν ζημιά!!!! Τι, πιο φασιστικό απο αυτή τη δήλωση?)
Όσοι Μακεδόνες βάζουν την προσωπική τους ιδεολογική πολιτική κομματική ταυτότητα πάνω από των αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και της ατομικές και συλλογικές ελευθερίες των Μακεδόνων, μπορούν να αντιπροσωπεύουν μόνο τον εαυτό τους (και το κόμμα τους) και ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον.
Άρα, δηλώσεις τύπου «διαχωρίζουμε τη θέση μας απο τον τάδε, γιατί μας εκθέτουν ως Μακεδόνες» είναι περιττές και εκθέτουν μόνο αυτούς που τις κάνουν.
----------------------------------------------------------------
Το Περιφερειακό Συμβούλιο του Κ.Κ.Ε της επαρχίας της Έδεσσας πήρε πραγματική ηγετική μορφή, για τις επαναστατικές επιδιώξεις του λαού αυτού του τόπου. Οι επιτυχημένες δράσεις του ήταν παράδειγμα για τους εργάτες στις άλλες πόλεις στην Αιγιακή Μακεδονία.
Ακριβώς αυτή τη περίοδο, το συμβούλιο του Κ.Κ.Ε έδωσε μια διαταγή στο ΠΣ, η οποία αν γινόταν αποδεκτή και πραγματοποιούνταν, θα άφηνε αρκετά δυσάρεστες συνέπειες για την οργάνωση, στην Έδεσσα. Πρόκειται για το εξής γεγονός:
Στης 25 Σεπτεμβρίου του 1932 κηρύχτηκαν βουλευτικές εκλογές. Το ΠΚ του Κ.Κ.Ε της Έδεσσα αποφάσισε να συμμετάσχει στις εκλογές και στο ψηφοδέλτιο της πρότεινε για επικεφαλής τον Τρύφων Χατζηγιάνοβ, ο οποίος ακόμα βρισκόταν στην εξορία σε νησιά του Αιγαίου.
Αυτή την απόφαση το ΠΚ τη πήρε λόγω ότι ο Χατζηγιάνοβ ήταν ο καλύτερος κομουνιστής από τα μέρη αυτά. Αυτός είχε μεγάλο κύρος και σεβασμό, στους εργάτες και στους κατοίκους της Έδεσσας.
Για εκπρόσωπο στην εκλογική επιτροπή εκ μέρους του ΕΣ του Κ.Κ.Ε επιλέχτηκε ο Γιώργη Μάντσεβ, λόγω της υποψηφιότητας του Χατζηγιάνοβ, και πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στο κινηματογράφο “Βέρμιον“. Παρόμοιες εκδηλώσεις έγιναν και σε άλλες περιοχές της πόλης και σε ορισμένα χωριά.
Το εκλογικό γραφείο βρισκόταν στο καφέ του Βάνι Σίρκα, στη πλατεία κοντά στην εκκλησία. Όλα ήταν έτοιμα για τις εκλογές. Στους τοίχους κολλήθηκαν άφησες, είχαν γραφτεί τα συνθήματα και σε κατάλληλο μέρος είχε τοποθετηθεί φωτογραφία του Χατζηγιάνοβ.
Οι εκλογικές λίστες των κομουνιστών τυπώνονταν στην Θεσσαλονίκη. Άδεια για αυτό έδινε το ΝΑ του Κ.Κ.Ε, διότι, λόγω χαμηλών τιμών, τύπωνε σε ένα συγκεκριμένο τυπογραφείο στη Θεσσαλονίκη.
Αν και πλησίαζε η μέρα των εκλογών, τα έντυπα και τα ψηφοδέλτια, δεν είχαν σταλεί στην Έδεσσα. Η εκλογική επιτροπή ανησύχησε και για να σιγουρευτεί, έστειλε δικό της άνθρωπο να διαπραγματευτεί στο Ν. Συμβούλιο και αυτοπροσώπως να φέρει την ύλη. Αυτή τη δουλειά ανέλαβε ο Τάσο Αγιάνοφσκι, γραμματέας της πανελλαδικής ένωσης και αυτός αμέσως ξεκίνησε για τη Θεσσαλονίκη. Στης 17 Σεπτεμβρίου ενημερώθηκε ότι τυπώθηκαν τα φυλλάδια και οι λίστες και ότι θα στέλνονταν στην Έδεσσα. Όταν την επόμενη μέρα το μεσημέρι, ζήτησε ο ίδιος να πάρει την ύλη μαζί του, ενημερώθηκε ότι όλα στάλθηκαν με το τρένο. Του πρότειναν αμέσως να ταξιδέψει στην Έδεσσα και με την απόδειξη της φορτωτικής που του έδωσαν, να παραλάβει τα κιβώτια με την εκλογική ύλη.
Όταν ο Τάσο Αγιάνοφσκι έφτασε με τα πακέτα, οι παρόντες χάρηκαν. Αμέσως, άρχισαν να τα ανοίγουν, αλλά η χαρά γρήγορα έσβησε. Στο πρώτο κιβώτιο, ο Γιώργη Μάντσεβ, ο διευθύνων της εκλογικής επιτροπής, ανακάλυψε ότι τα ψηφοδέλτια, αντί για το όνομα του προτεινόμενου Τρύφων Χατζηγιάνοβ, έγραφε δυο διαφορετικά ονόματα. Στην αρχή σκέφτηκε ότι έχει γίνει λάθος και αλλάχτηκαν τα πακέτα, όταν όμως ανοίχτηκαν και τα άλλα κιβώτια, ήταν ξεκάθαρο ότι κάποιος προσπαθούσε η κομματική οργάνωση της Έδεσσας να κατέβει στις εκλογές με άλλα πρόσωπα και όχι με εκείνο που είχε επιλεχτεί.
Η πράξη αυτή του ΝΑ, γρήγορα συμπληρώθηκε με νέα πονηριά, γεγονός που εξαγρίωσε ακόμα περισσότερο τους κομουνιστές στην Έδεσσα. Στην εφημερίδα του κεντρικού συμβουλίου του Κ.Κ.Ε “Ριζοσπάστης”, είχε δημοσιευτεί «δήλωση» του Τρύφων Χατζηγιάνοβ, με την οποία ακύρωνε τη συμμετοχή του ως υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές. Στην διοίκηση στην αρχή δημιουργήθηκε μια σύγχυση, στη συνέχεια έγινε διαμαρτυρία στις γραμμές της κομματικής οργάνωσης της Έδεσσας. Υπό την πρόταση του Γιώργη Μάντσεβ, συγκάλεσαν σύσκεψη του Περιφερειακού Συμβουλίου όπου συμμετείχαν τα μέλη της προεκλογικής επιτροπής, η διοίκηση της ΟΚΝΕ και η Πανελλαδική Ένωση. Συζητήθηκε η νέα κατάσταση και έγινε προσπάθεια να κατανοηθεί η παράλογη πράξη του νομαρχιακού συμβουλίου του Κ.Κ.Ε.
Αυτή η πράξη πλαστογράφησης και κοροϊδίας είχε μόνο μια εξήγηση: η επαρχιακή επιτροπή και ορισμένα μέλη στη διοίκηση, φοβόντουσαν την μεγάλη διασημότητα του Μακεδόνα επαναστάτη – κομουνιστή Χατζηγιάνοβ- και με κάθε κόστος προσπαθούσαν να εμποδίσουν την υποψηφιότητα του, βάζοντας στη θέση του άλλους δύο, που αυτοί συμπαθούσαν. Στην συνεδρίαση πάρθηκε απόφαση τα ψηφοδέλτια όπου ήταν τα ονόματα των Απόστολου Γκρίζου και Βερβέρη να καταστραφούν και να τυπωθούν άλλα με το όνομα του Τρύφων Χατζηγιάνοβ.
Ο Γκρίζος και ο Βερβέρης, σαν μέλη του Κ.Κ.Ε, για τους κομουνιστές της Έδεσσας ήταν άγνωστα πρόσωπα. Σχετικά με αυτό το γεγονός, το ΕΣ του Κ.Κ.Ε της Έδεσσας διαμαρτυρήθηκε στο ΝΣ για τις αυθαίρετες αλλαγές στα ψηφοδέλτια. Όμως η πραγματοποίηση της νέας απόφασης του ΕΣ συνάντησε δυσκολίες: οι πόροι για εκτύπωση είχαν ξοδευτεί από το ΝΑ, έτσι το κομματικό ταμείο ήταν άδειο. Για να τυπωθούν άλλα ψηφοδέλτια χρειαζόταν πολλά λεφτά τα οποία η οργάνωση εκείνη την στιγμή δεν τα είχε. Έγινε πρόταση να αρχίσει διαδικασία να μαζευτούν λεφτά από τους κομουνιστές, εργάτες και οπαδούς. Σύμφωνα με κάποιο προϋπολογισμό, θα χρειαζόντουσαν 4.000 δραχμές. Την αβεβαιότητα και τις στεναχώριες τις διέκοψε ο Γιώργη Μάντσεβ. Έφερε μερικά κιλίμια αξίας από το σπίτι της μάνας του, που πουλήθηκαν προς 3.000 δραχμές. Το υπόλοιπο ποσό συγκεντρώθηκε από τη γενναιοδωρία που έδηξαν πολλοί κομουνιστές, οι οποίοι αν και ήταν φτωχοί, πωλούσαν ότι είχε αξία μέσα στα σπίτια τους. Το ίδιο βράδυ ο Γιώργη Μάντσεβ και ο Τάσο Αγιάνοφσκι έφυγαν για τη Θεσσαλονίκη, όπου σε ένα ιδιωτικό τυπογραφείο, κρυφά από το ΝΑ του Κ.Κ.Ε, τύπωσαν την απαραίτητη ύλη. Στης 20 Σεπτεμβρίου γύρισαν στην Έδεσσα, όπου μοιράστηκαν τα φυλλάδια, στη πόλη και στη γύρο περιοχή.
Στις εκλογές η κομματική οργάνωση της Έδεσσας είχε καλά αποτελέσματα. Σύμφωνα με την πρόβλεψη της εκλογικής επιτροπής, αν εγκαίρως είχαν την ύλη της προπαγάνδας και διαφήμισης και δεν υπήρχε το μπέρδεμα που είχε γίνει, ο υποψήφιος του Κ.Κ.Ε για την Έδεσσα, ο Τρύφων Χατζηγιάνοβ, είχε καλές πιθανότητες να εκλεγεί βουλευτής.
Μετά τις εκλογές, το ΕΣ του Κ.Κ.Ε για πολύ καιρό, διαφωνούσε με το ΝΑ για το γεγονός αυτό. Αλλά το Ν. Συμβούλιο, όχι μόνο δεν παραδέχτηκε το φταίξιμο του, αλλά κατηγόρησε την κομματική οργάνωση της Έδεσσας για αυθαιρεσία και ανυπακοή.
Σχόλιο: Το παραπάνω δημοσίευμα από το βιβλίο του Εδεσσαίου Βαγγελ Αγιανοβσκι (Αιγαιατικες καταιγίδες), αναρτήθηκε με αφορμή ανάρτηση (και σχολιασμό) σε μακεδονικό blog το οποίο υπερασπίζεται με σθένος τις αριστερές πολιτικο-ιδεολογικές απόψεις μερικών Μακεδόνων, αλλά συγχρόνως κάνουν το τεράστιο λάθος να συμπεριλαμβάνουν στους ομοϊδεάτες τους ΟΛΟΥΣ όσοι δηλώνουν Μακεδόνες.
Δυστυχώς, γι’ αυτούς, η ελληνική Αριστερά ουδέποτε υπήρξε υποστηρικτική για τους Μακεδόνες και την επιθυμία τους να ζουν ελεύθεροι, ισότιμα μέλη στην ελληνική κοινωνία, με ισονομία που θα τους εξασφάλιζε ιση μεταχείριση, άνευ διακρίσεων, από τους θεσμούς του ελληνικού Κράτους.
Τα παραδείγματα είναι πολλά! Η ελληνική Αριστερά ανέκαθεν υπήρξε προδοτική και αγνώμων προς τους Μακεδόνες: υποσχόμενη να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των Μακεδόνων ως εθνική κοινότητα στην Ελλάδα, τους έβαλε να αγωνίζονται με πάθος για τις πολιτικές ιδεολογίες της, (που φυσικά είχαν ελάχιστη απήχηση στον ελληνικό λαό και στους ίδιους τους Μακεδόνες, όπως φάνηκε), με την ελπίδα ότι αυτή θα εξασφάλιζε την ποθητή ελευθερία που οι ίδιοι προσδοκούσαν. Έτσι, επί Μεταξά, χιλιάδες Μακεδόνες οδηγήθηκαν στην εξορία, στις φυλακίσεις, στο θάνατο. Το ίδιο έγινε την εποχή του εμφυλίου πολέμου, όπου είναι ολοφάνερο ότι το ΚΚΕ χρησιμοποίησε τους Μακεδόνες αγωνιστές για να κερδίσει την εξουσία με τα όπλα, και όταν δεν τα κατάφερε, «έδωσε» πρώτους απ’ όλους, τους Μακεδόνες.
Το ΚΚΕ από τότε ακόμα, αρνείται τους Μακεδόνες συντρόφους του αλλά γενικά όλο το Μακεδονικό έθνος. Ανέκαθεν η ελληνική Αριστερά υπήρξε εθνικιστική και προσηλωμένη μόνο στα ειδικά ελληνικά της συμφέροντα.
Και δεν είναι φυσικά μόνο το ΚΚΕ! Τι να πει κανείς για όλα τα αριστερά κόμματα. Για να μην πιάσουμε στο στόμα μας το σοσιαλιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Οι Μακεδόνες στην Ελλάδα που θέλουν να διεκδικήσουν τα δημοκρατικά εθνικά τους δικαιώματα, δεν μπορούν να μπαίνουν σε λογικές πολιτικο-ιδεολογικές του τύπου: είμαστε αριστεροί και όσοι δεν συμφωνούν μαζί μας, είναι εθνικιστές, άρα δεν μπορεί να είναι Μακεδόνες ακτιβιστές...(και κάνουν ζημιά!!!! Τι, πιο φασιστικό απο αυτή τη δήλωση?)
Όσοι Μακεδόνες βάζουν την προσωπική τους ιδεολογική πολιτική κομματική ταυτότητα πάνω από των αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και της ατομικές και συλλογικές ελευθερίες των Μακεδόνων, μπορούν να αντιπροσωπεύουν μόνο τον εαυτό τους (και το κόμμα τους) και ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον.
Άρα, δηλώσεις τύπου «διαχωρίζουμε τη θέση μας απο τον τάδε, γιατί μας εκθέτουν ως Μακεδόνες» είναι περιττές και εκθέτουν μόνο αυτούς που τις κάνουν.
23 Ιαν 2012
22 Ιαν 2012
Γκρούεφσκι: Η Ελλάδα αγοράζει χρόνο και δεν θέλει λύση…
Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012
Γκρούεφσκι: Η Ελλάδα αγοράζει χρόνο και δεν θέλει λύση…
Ο τελευταίος γύρος των συνομιλιών για την αντιμετώπιση του προβλήματος με το όνομα, το οποίο (πρόβλημα) επιβλήθηκε από την Ελλάδα, πριν από 15-20 χρόνια, επιβεβαίωσε ουσιαστικά, προηγούμενες υποθέσεις μου, ότι η Αθήνα θα προσπαθήσει μόνον να αγοράσει χρόνο για να παίξει αυτό το παιχνίδι «games play», όπως θέλει να το παρουσιάσει, προσποιώντας ότι κάνει μεγάλες προσπάθειες για την επίλυση του προβλήματος, ενώ μας παρουσιάζουν δύσκολους και ανένδοτους, ότι δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημα», δήλωσε ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι. «Από τις πληροφορίες που έλαβα, ήταν σαφές ότι ο διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, ήθελε να έρθει στα Σκόπια και στην Αθήνα, το Φεβρουάριο. Πρόσφερε ακόμη και δύο ημερομηνίες, νομίζω ότι η μία ήταν στις 4 Φεβρουαρίου και η άλλη στις 15 Φεβρουαρίου, αλλά η άλλη πλευρά δεν απάντησε. Εδώ, δημόσια, κάνουμε γνωστό, ότι είμαστε έτοιμοι και στις 4 και στις 15 Φεβρουαρίου να τον υποδεχθούμε, ή οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία που θα καθοριστεί από αυτόν και την Ελλάδα. Μένει να δούμε αν η Ελλάδα θα αποδεχθεί, διότι πρέπει να έρθει και στις δύο χώρες. Είναι η συνήθης πρακτική του. Δεν μπορώ, ωστόσο, να μιλήσω για πολιτική εκμετάλλευση τόσο για τις ημερομηνίες όσο και αν πρώτα πάει στην Αθήνα ή έρθει στα Σκόπια», είπε ο Μακεδόνας Πρωθυπουργός, ο οποίος δεν θα παραλείψει να τονίσει ότι εκφράζει τη λύπη του ότι «η Ελλάδα προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να αγοράσει χρόνο».
Στη συνέχεια θα δηλώσει ότι η Ελλάδα ακολουθεί ριζοσπαστικές θέσεις:
«Είδαμε ότι η Ελλάδα παρουσιάζεται με τις πιο ριζοσπαστικές θέσεις που αποτρέπουν οποιονδήποτε στη Μακεδονία να φθάσει σε λύση. Λυπούμαστε ότι αυτό είναι ένα ακόμη γεγονός που πρέπει να δει η διεθνής κοινότητα και να μην κάνει τα στραβά μάτια. Ωστόσο, μένει να δούμε τι θα προκύψει την επόμενη περίοδο.
Ελπίζω ότι με την πάροδο του χρόνου η Ελλάδα θα χάσει την υποστήριξη που έχει από τη διεθνή κοινότητα, που δεν θα βρίσκεται πάντα στην πλευρά της, με την αγορά χρόνου που επιδιώκει», δήλωσε ο Γκρούεφσκι.
Αναφερόμενος στις ελληνικές κατηγορίες για το Καρναβάλι της Βέβτσανης, ο Γκρούεφσκι το χαρακτήρισε ως ελληνική παρωδία, η οποία δεν είναι δικαιολογία για αναβολή των συνομιλιών.
«Θα υπενθυμίσω ότι η Μακεδονία έχει μια σαφή απόφαση από το Διεθνές Δικαστήριο, ότι η Ελλάδα ως κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ έχει παραπλανήσει ολόκληρο Οργανισμό, ο οποίος αποδέχτηκε βρισκόμενος σε κατάσταση σύγχυσης τις ελληνικές θέσεις, οι οποίες αποδείχθηκαν από το Διεθνές Δικαστήριο ως παράνομες ενέργειες, είπε ο Γκρούεφσκι.
Κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις του Αμερικανού βοηθού Γραμματέα, Φίλιπ Ρίκερ, ότι χρειάζεται περισσότερο θάρρος για να επιλυθεί το πρόβλημα του ονόματος, είπε: «Φυσικά και χρειάζεται να έχουμε περισσότερο θάρρος, αλλά και τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να έχουν το θάρρος να αποδεχθούν την ετυμηγορία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης».
Περισσότερα εδώ
Γκρούεφσκι: Η Ελλάδα αγοράζει χρόνο και δεν θέλει λύση…
Ο τελευταίος γύρος των συνομιλιών για την αντιμετώπιση του προβλήματος με το όνομα, το οποίο (πρόβλημα) επιβλήθηκε από την Ελλάδα, πριν από 15-20 χρόνια, επιβεβαίωσε ουσιαστικά, προηγούμενες υποθέσεις μου, ότι η Αθήνα θα προσπαθήσει μόνον να αγοράσει χρόνο για να παίξει αυτό το παιχνίδι «games play», όπως θέλει να το παρουσιάσει, προσποιώντας ότι κάνει μεγάλες προσπάθειες για την επίλυση του προβλήματος, ενώ μας παρουσιάζουν δύσκολους και ανένδοτους, ότι δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημα», δήλωσε ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι. «Από τις πληροφορίες που έλαβα, ήταν σαφές ότι ο διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, ήθελε να έρθει στα Σκόπια και στην Αθήνα, το Φεβρουάριο. Πρόσφερε ακόμη και δύο ημερομηνίες, νομίζω ότι η μία ήταν στις 4 Φεβρουαρίου και η άλλη στις 15 Φεβρουαρίου, αλλά η άλλη πλευρά δεν απάντησε. Εδώ, δημόσια, κάνουμε γνωστό, ότι είμαστε έτοιμοι και στις 4 και στις 15 Φεβρουαρίου να τον υποδεχθούμε, ή οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία που θα καθοριστεί από αυτόν και την Ελλάδα. Μένει να δούμε αν η Ελλάδα θα αποδεχθεί, διότι πρέπει να έρθει και στις δύο χώρες. Είναι η συνήθης πρακτική του. Δεν μπορώ, ωστόσο, να μιλήσω για πολιτική εκμετάλλευση τόσο για τις ημερομηνίες όσο και αν πρώτα πάει στην Αθήνα ή έρθει στα Σκόπια», είπε ο Μακεδόνας Πρωθυπουργός, ο οποίος δεν θα παραλείψει να τονίσει ότι εκφράζει τη λύπη του ότι «η Ελλάδα προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να αγοράσει χρόνο».
Στη συνέχεια θα δηλώσει ότι η Ελλάδα ακολουθεί ριζοσπαστικές θέσεις:
«Είδαμε ότι η Ελλάδα παρουσιάζεται με τις πιο ριζοσπαστικές θέσεις που αποτρέπουν οποιονδήποτε στη Μακεδονία να φθάσει σε λύση. Λυπούμαστε ότι αυτό είναι ένα ακόμη γεγονός που πρέπει να δει η διεθνής κοινότητα και να μην κάνει τα στραβά μάτια. Ωστόσο, μένει να δούμε τι θα προκύψει την επόμενη περίοδο.
Ελπίζω ότι με την πάροδο του χρόνου η Ελλάδα θα χάσει την υποστήριξη που έχει από τη διεθνή κοινότητα, που δεν θα βρίσκεται πάντα στην πλευρά της, με την αγορά χρόνου που επιδιώκει», δήλωσε ο Γκρούεφσκι.
Αναφερόμενος στις ελληνικές κατηγορίες για το Καρναβάλι της Βέβτσανης, ο Γκρούεφσκι το χαρακτήρισε ως ελληνική παρωδία, η οποία δεν είναι δικαιολογία για αναβολή των συνομιλιών.
«Θα υπενθυμίσω ότι η Μακεδονία έχει μια σαφή απόφαση από το Διεθνές Δικαστήριο, ότι η Ελλάδα ως κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ έχει παραπλανήσει ολόκληρο Οργανισμό, ο οποίος αποδέχτηκε βρισκόμενος σε κατάσταση σύγχυσης τις ελληνικές θέσεις, οι οποίες αποδείχθηκαν από το Διεθνές Δικαστήριο ως παράνομες ενέργειες, είπε ο Γκρούεφσκι.
Κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις του Αμερικανού βοηθού Γραμματέα, Φίλιπ Ρίκερ, ότι χρειάζεται περισσότερο θάρρος για να επιλυθεί το πρόβλημα του ονόματος, είπε: «Φυσικά και χρειάζεται να έχουμε περισσότερο θάρρος, αλλά και τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να έχουν το θάρρος να αποδεχθούν την ετυμηγορία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης».
Περισσότερα εδώ
16 Ιαν 2012
10 Ιαν 2012
9 Ιαν 2012
TAS TV Press - ΕΘΙΜΟ ΤΖΑΜΑΡΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΝΙΣΣΑ ΠΕΛΛΑΣ
TAS TV Press - ΕΘΙΜΟ ΤΖΑΜΑΡΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΝΙΣΣΑ ΠΕΛΛΑΣ
Όπως κάθε χρόνο και φέτος μετά τον Αγιασμό των υδάτων στην Άρνισσα πραγματοποιείται το έθιμο από τον Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο Νέων Άρνισσας (Μ.Ε.Σ.Ν.Α.).
Όπως κάθε χρόνο και φέτος μετά τον Αγιασμό των υδάτων στην Άρνισσα πραγματοποιείται το έθιμο από τον Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο Νέων Άρνισσας (Μ.Ε.Σ.Ν.Α.).
8 Ιαν 2012
30 Δεκ 2011
25 Δεκ 2011
23 Δεκ 2011
20 Δεκ 2011
Το πρόβλημα με το όνομα!
Το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα με τη Μακεδονία δεν είναι για το όνομα του κράτους αλλά για το όνομα του μακεδονικού έθνους. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο διαπραγματεύσεων!
8 Δεκ 2011
Τι απέγιναν τόσοι Σλάβοι;
Εκβυζαντινίστηκαν, δεν εξελληνίστηκαν οι λαοί, που εποίκισαν τον ελλαδικό χώρο το μεσαίωνα
του Γιάννη Λάζαρη
Από τον στ΄αιώνα κι ύστερα, κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν πολλοί σλάβοι στον ελλαδικό χώρο. Από την Πελοπόννησο, πέρασαν στα νησιά τού Αιγαίου κι έφτασαν ως την Κρήτη αλλάζοντας την εθνογραφική σύνθεση τού πληθυσμού. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός λέει, πως «εσλαυώθη πάσα η χώρα.» Αιώνες αργότερα στο χώρο εγκαταστάθηκαν κι άλλοι επήλυδες, κυρίως αρβανίτες, βλάχοι κ.ά..
Θα ρωτήσει όμως κάποιος: Ενώ ακόμα κι ως σήμερα, οι βλάχοι κυρίως κι οι αρβανίτες σε πολλές περιοχές ξεχωρίζουν από τον άλλο πληθυσμό από τα ήθη και έθιμα κι ιδιαίτερα από τη γλώσσα τους, οι σλάβοι εξαφανίστηκαν; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι δύσκολη. Θα υπενθυμίσω πρώτα, πως σ΄ όλη την Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες σλάβικα τοπωνύμια. Στη νεοελληνική γλώσσα υπάρχουν επίσης σλάβικες λέξεις. Θα εξετάσουμε λοιπόν το ζήτημα χωρίς εθνικιστικές παρωπίδες. Η μισαλλοδοξία κι ο σωβινισμός δεν έχουν θέση στην ιστορική έρευνα.
Εισβολές, πόλεμοι, επιδημίες, πειρατεία, διώξεις
Όταν λέμε «το ελληνικό έθνος δια μέσου των αιώνων» είναι λάθος. Η έννοια τού «ελληνικού έθνους» δεν υπήρχε πριν τον ιη΄αιώνα. Ο μύθος τής δήθεν φυλετικής συγγένειας με τους αρχαίους έλληνες των διαφόρων λαών (σλάβων, αλβανών, βλάχων, βορειοαφρικανών, αρμενίων, τούρκων κ.ά), που επί μιάμιση χιλιετία είχαν επανειλημμένα εποικίσει τον ελλαδικό χώρο, άρχισε να πλάθεται μόλις στις αρχές τού ιθ΄αιώνα, ενώ από την τρίτη δεκαετία του και μετά, αποτέλεσε την αιχμή τού δόρατος των εθνοποιητικών μηχανισμών τού νεοσυσταθέντος χριστιανικού κρατιδίου διδασκόμενος ως ιστορική δήθεν αλήθεια στα σχολεία.
Ήταν πολλές οι καταστροφές στον ελλαδικό χώρο όλους αυτούς τούς αιώνες. Εκτός από τις εισβολές, τούς πολέμους και τις βυζαντινές διώξεις, αντιμετώπιζαν τεράστια προβλήματα επιβίωσης από την πειρατεία (ολόκληρα νησία και παράλιες -και όχι μόνον- περιοχές είχαν μείνει για αιώνες έρημες), αλλά κυρίως από τις επιδημίες, ειδικά τής πανώλης, που είχε επανειλημμένα αποδεκατίσει τούς πληθυσμούς.
Δεν υπάρχουν φυλετικά καθαροί λαοί
Κανένας λαός δεν είναι καθαρόαιμος. Από το μεσαίωνα κι έπειτα, με τις μεταναστεύσεις των λαών στην Ευρώπη και Μεσόγειο, έγιναν πολλές εθνογραφικές αλλαγές. Όμως και στα αρχαία χρόνια είχε γίνει το ίδιο. Οι έλληνες, από τα χρόνια τού Μ. Αλεξάνδρου κι ύστερα, κατά χιλιάδες μετανάστευσαν στην Ανατολή και ανακατώθηκαν με τούς ντόπιους. Και πριν ακόμα, στα χρόνια τής περσικής αυτοκρατορίας, είχαν γίνει σημαντικές μετατοπίσεις πληθυσμών στην Ανατολή και ανακάτεμα λαών. Κι ακόμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως στην αρχαία Ελλάδα έγιναν χιλιάδες απελευθερώσεις δούλων, πού προέρχονταν από την Ανατολή και Μεσόγειο, που ήταν «βάρβαροι», καθώς και πολλές επιγαμίες με ξένους. Συνακόλουθα, από τον ε΄αιώνα κι ύστερα, ο πληθυσμός τής αρχαίας Ελλάδας δεν ήταν καθαρόαιμος. Στην ελληνιστική εποχή και στη ρωμαϊκή, στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν πολλοί ξένοι (ρωμαίοι, ανατολίτες κ.ά.. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Το DNA των ελληναράδων).
Το ότι στον ελλαδικό χώρο επικράτησε η ελληνική γλώσσα -η κοινή, όχι η αρχαία- αυτό οφειλόταν στο ότι ήταν η γλώσσα των εμποροβιοτεχνικών και πολιτιστικών κέντρων, όχι μόνο τής Ελλάδας, αλλά και τής Ανατολής. Οι ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να επιβάλουν τη γλώσσα τους στην Ανατολή και η άρχουσα τάξη τού Βυζαντίου αναγκάστηκε να καθιερώσει σαν επίσημη γλώσσα την ελληνική, ενώ πριν ήταν η λατινική. Δεν είναι λοιπόν η γλώσσα το αποφασιστικό γνώρισμα τής φυλετικής καταγωγής ενός λαού, αλλά άλλοι παράγοντες.
Δεν εξελληνίστηκαν, εκβυζαντινίστηκαν
Θεωρητικοί τής Ρωμιοσύνης προπαγανδίζουν, ότι όλοι αυτοί οι λαοί, που ήρθαν στον ελλαδικό χώρο το Μεσαίωνα, εξελληνίστηκαν. Πρόκειται περί ιστορικού ψεύδους. Οι λαοί αυτοί, αργά ή γρήγορα εκβυζαντινίστηκαν ή σωστότερα, εκρωμαΐστηκαν, δηλαδή πήραν τη θρησκεία (χριστιανισμό) άν δεν ήταν ήδη χριστιανοί και -παράλληλα με τη μητρική τους- την επίσημη γλώσσα τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (που από τον ζ΄ αιώνα κι ύστερα ήταν η ελληνική). Δεν εξελληνίστηκαν, καθ΄ ότι δεν υπήρχαν στοιχεία τού ελληνικού πολιτισμού (παιδεία, αθλητισμός κ.λπ.) στο Βυζάντιο. Ακόμα κι ως λέξη, ο έλληνας ήταν υπό διωγμό όλο τον βυζαντινό μεσαίωνα.
Το ότι ήταν υποχρεωμένοι να μάθουν τα ελληνικά, δεν σημαίνει, ότι είχαν καμμία άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες, όπως κι αν πάει τώρα κάποιος στην Αμερική, θα μάθει τα αγγλικά χωρίς να είναι απαραίτητα αγγλικής καταγωγής ούτε αυτός ούτε κι οι άλλοι, που ήδη βρίσκονται εκεί και μιλάνε αγγλικά.
Συνέχεια εδώ
του Γιάννη Λάζαρη
Από τον στ΄αιώνα κι ύστερα, κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν πολλοί σλάβοι στον ελλαδικό χώρο. Από την Πελοπόννησο, πέρασαν στα νησιά τού Αιγαίου κι έφτασαν ως την Κρήτη αλλάζοντας την εθνογραφική σύνθεση τού πληθυσμού. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός λέει, πως «εσλαυώθη πάσα η χώρα.» Αιώνες αργότερα στο χώρο εγκαταστάθηκαν κι άλλοι επήλυδες, κυρίως αρβανίτες, βλάχοι κ.ά..
Θα ρωτήσει όμως κάποιος: Ενώ ακόμα κι ως σήμερα, οι βλάχοι κυρίως κι οι αρβανίτες σε πολλές περιοχές ξεχωρίζουν από τον άλλο πληθυσμό από τα ήθη και έθιμα κι ιδιαίτερα από τη γλώσσα τους, οι σλάβοι εξαφανίστηκαν; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι δύσκολη. Θα υπενθυμίσω πρώτα, πως σ΄ όλη την Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες σλάβικα τοπωνύμια. Στη νεοελληνική γλώσσα υπάρχουν επίσης σλάβικες λέξεις. Θα εξετάσουμε λοιπόν το ζήτημα χωρίς εθνικιστικές παρωπίδες. Η μισαλλοδοξία κι ο σωβινισμός δεν έχουν θέση στην ιστορική έρευνα.
Εισβολές, πόλεμοι, επιδημίες, πειρατεία, διώξεις
Όταν λέμε «το ελληνικό έθνος δια μέσου των αιώνων» είναι λάθος. Η έννοια τού «ελληνικού έθνους» δεν υπήρχε πριν τον ιη΄αιώνα. Ο μύθος τής δήθεν φυλετικής συγγένειας με τους αρχαίους έλληνες των διαφόρων λαών (σλάβων, αλβανών, βλάχων, βορειοαφρικανών, αρμενίων, τούρκων κ.ά), που επί μιάμιση χιλιετία είχαν επανειλημμένα εποικίσει τον ελλαδικό χώρο, άρχισε να πλάθεται μόλις στις αρχές τού ιθ΄αιώνα, ενώ από την τρίτη δεκαετία του και μετά, αποτέλεσε την αιχμή τού δόρατος των εθνοποιητικών μηχανισμών τού νεοσυσταθέντος χριστιανικού κρατιδίου διδασκόμενος ως ιστορική δήθεν αλήθεια στα σχολεία.
Ήταν πολλές οι καταστροφές στον ελλαδικό χώρο όλους αυτούς τούς αιώνες. Εκτός από τις εισβολές, τούς πολέμους και τις βυζαντινές διώξεις, αντιμετώπιζαν τεράστια προβλήματα επιβίωσης από την πειρατεία (ολόκληρα νησία και παράλιες -και όχι μόνον- περιοχές είχαν μείνει για αιώνες έρημες), αλλά κυρίως από τις επιδημίες, ειδικά τής πανώλης, που είχε επανειλημμένα αποδεκατίσει τούς πληθυσμούς.
Δεν υπάρχουν φυλετικά καθαροί λαοί
Κανένας λαός δεν είναι καθαρόαιμος. Από το μεσαίωνα κι έπειτα, με τις μεταναστεύσεις των λαών στην Ευρώπη και Μεσόγειο, έγιναν πολλές εθνογραφικές αλλαγές. Όμως και στα αρχαία χρόνια είχε γίνει το ίδιο. Οι έλληνες, από τα χρόνια τού Μ. Αλεξάνδρου κι ύστερα, κατά χιλιάδες μετανάστευσαν στην Ανατολή και ανακατώθηκαν με τούς ντόπιους. Και πριν ακόμα, στα χρόνια τής περσικής αυτοκρατορίας, είχαν γίνει σημαντικές μετατοπίσεις πληθυσμών στην Ανατολή και ανακάτεμα λαών. Κι ακόμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως στην αρχαία Ελλάδα έγιναν χιλιάδες απελευθερώσεις δούλων, πού προέρχονταν από την Ανατολή και Μεσόγειο, που ήταν «βάρβαροι», καθώς και πολλές επιγαμίες με ξένους. Συνακόλουθα, από τον ε΄αιώνα κι ύστερα, ο πληθυσμός τής αρχαίας Ελλάδας δεν ήταν καθαρόαιμος. Στην ελληνιστική εποχή και στη ρωμαϊκή, στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν πολλοί ξένοι (ρωμαίοι, ανατολίτες κ.ά.. Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Το DNA των ελληναράδων).
Το ότι στον ελλαδικό χώρο επικράτησε η ελληνική γλώσσα -η κοινή, όχι η αρχαία- αυτό οφειλόταν στο ότι ήταν η γλώσσα των εμποροβιοτεχνικών και πολιτιστικών κέντρων, όχι μόνο τής Ελλάδας, αλλά και τής Ανατολής. Οι ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να επιβάλουν τη γλώσσα τους στην Ανατολή και η άρχουσα τάξη τού Βυζαντίου αναγκάστηκε να καθιερώσει σαν επίσημη γλώσσα την ελληνική, ενώ πριν ήταν η λατινική. Δεν είναι λοιπόν η γλώσσα το αποφασιστικό γνώρισμα τής φυλετικής καταγωγής ενός λαού, αλλά άλλοι παράγοντες.
Δεν εξελληνίστηκαν, εκβυζαντινίστηκαν
Θεωρητικοί τής Ρωμιοσύνης προπαγανδίζουν, ότι όλοι αυτοί οι λαοί, που ήρθαν στον ελλαδικό χώρο το Μεσαίωνα, εξελληνίστηκαν. Πρόκειται περί ιστορικού ψεύδους. Οι λαοί αυτοί, αργά ή γρήγορα εκβυζαντινίστηκαν ή σωστότερα, εκρωμαΐστηκαν, δηλαδή πήραν τη θρησκεία (χριστιανισμό) άν δεν ήταν ήδη χριστιανοί και -παράλληλα με τη μητρική τους- την επίσημη γλώσσα τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (που από τον ζ΄ αιώνα κι ύστερα ήταν η ελληνική). Δεν εξελληνίστηκαν, καθ΄ ότι δεν υπήρχαν στοιχεία τού ελληνικού πολιτισμού (παιδεία, αθλητισμός κ.λπ.) στο Βυζάντιο. Ακόμα κι ως λέξη, ο έλληνας ήταν υπό διωγμό όλο τον βυζαντινό μεσαίωνα.
Το ότι ήταν υποχρεωμένοι να μάθουν τα ελληνικά, δεν σημαίνει, ότι είχαν καμμία άμεση φυλετική σχέση με τούς αρχαίους έλληνες, όπως κι αν πάει τώρα κάποιος στην Αμερική, θα μάθει τα αγγλικά χωρίς να είναι απαραίτητα αγγλικής καταγωγής ούτε αυτός ούτε κι οι άλλοι, που ήδη βρίσκονται εκεί και μιλάνε αγγλικά.
Συνέχεια εδώ
5 Δεκ 2011
Περίληψη της Απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου
(Απο το blog http://www.elawyer.blogspot.com/ )
Στο διαδικτυακό τόπο του Διεθνούς Δικαστηρίου έχει αναρτηθεί μια Περίληψη της απόφασης
Μετάφραση στα Ελληνικά:
Περίληψη 2011/6
5 Δεκεμβρίου 2011
Εφαρμογή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995 (η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας εναντίον της Ελλάδας)
Περίληψη της Απόφασης της 5ης Δεκεμβρίου 2011
I. Υπόβαθρο πραγματικών περιστατικών στην υπόθεση (παρ. 15-22)
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι την 17η Νοεμρβίου 2008, η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (εφεξής: η "Προσφεύγουσα") υπέβαλε στην Γραμματεία του Δικαστηρίου μια Προσφυγή για την έναρξη διαδικασιών εναντίον της Ελληνικής Δημοκρατίας (εφεξής: "η καθ ης η προσφυγή") αναφορικά με την διαφορά που αφορούσε την ερμηνεία και εφαρμογή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτέμβρη 1995 (εφεξής: η "Ενδιάμεση Συμφωνία"). Ιδίως, η Προσφεύγουσα επιχειρείνα αποδείξει ότι η Καθ ης η προσφυγή, υποβάλλοντας ένσταση για την εισδοχή της Προσφεύγουσας στο ΝΑΤΟ, παραβίασε το Άρθρο 11 παράγραφος 1 της εν λόγω Συμφωνίας, το οποίο προβλέπει τα εξής:
"Με τη θέση σε ισχύ της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην αίτηση εισδοχής ή στη συμμετοχή του Δευτέρου Συμβαλλόμενου Μέρους ως μέλους σε διεθνείς, πολυημερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς στους οποίους το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος είναι μέλος. Το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος, εν τούτοις, διατηρεί το δικαίωμα να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε συμμετοχή από τις προαναφερθείσες εάν, και στο μέτρο που, το Δεύτερο Συμβαλλόμενο Μέρος πρόκειται να αναφέρεται σε τέτοιους οργανισμούς ή θεσμούς διαφορετικά από ό,τι στην παράγραφο 2 της αποφάσεως 817 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών"
Στην παράγραφο 2 του ψηφίσματος 817, το Συμβούλιο Ασφαλείας συνέστησε στην προσφεύγουσα κατά την συμμετοχή της ως μέλος στα Ηνωμένα Έθνη να "αναφέρεται προσωρινώς για όλους τους λόγους στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών ως "η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την διαφορά που έχει ανακύψει σχετικά με το όνομα".
Κατά την περίοδο που ακολούθησε την θέσπιση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, η Προσφεύγουσα απέκτησε την ιδιότητα μέλους σε διεθνείς οργανισμούς στους οποίους η Καθ' ης ήταν ήδη μέλος. Με πρόσκληση του Οργανισμού Βορειατλαντικής Συνθήκης, η Προσφεύγουσα συμμετείχε το 1995 στην Συνεργασία του οργανισμού για την Ειρήνη (ένα πρόγραμμα που προωθεί την συνεργασία ανάμεσα στις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ) και, το 1999, στο Σχέδιο Δράσης Συμμετοχής (το οποίο επιβοηθά τα επίδοξα μέλη του ΝΑΤΟ). Η υποψηφιότητα της Προσφεύγουσας για το ΝΑΤΟ εξετάστηκε σε μια συνάντηση των κρατών μελών του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (εφεξής: η "Σύνοδος του Βουκουρεστίου") στις 2 και 3 Απριλίου 2008, αλλά η Προσφεύγουσα δεν έλαβε πρόσκληση για την έναρξη των συνομιλιών για την εισδοχή στον οργανισμό. Το δελτίο τύπου που εκδόθηκε στο τέλος της Συνόδου ανέφερε ότι η πρόσκληση θα περιλάβει την Προσφεύγουσα "όταν βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα του ονόματος".
Η συνέχεια εδώ
Στο διαδικτυακό τόπο του Διεθνούς Δικαστηρίου έχει αναρτηθεί μια Περίληψη της απόφασης
Μετάφραση στα Ελληνικά:
Περίληψη 2011/6
5 Δεκεμβρίου 2011
Περίληψη της Απόφασης της 5ης Δεκεμβρίου 2011
I. Υπόβαθρο πραγματικών περιστατικών στην υπόθεση (παρ. 15-22)
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι την 17η Νοεμρβίου 2008, η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (εφεξής: η "Προσφεύγουσα") υπέβαλε στην Γραμματεία του Δικαστηρίου μια Προσφυγή για την έναρξη διαδικασιών εναντίον της Ελληνικής Δημοκρατίας (εφεξής: "η καθ ης η προσφυγή") αναφορικά με την διαφορά που αφορούσε την ερμηνεία και εφαρμογή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτέμβρη 1995 (εφεξής: η "Ενδιάμεση Συμφωνία"). Ιδίως, η Προσφεύγουσα επιχειρείνα αποδείξει ότι η Καθ ης η προσφυγή, υποβάλλοντας ένσταση για την εισδοχή της Προσφεύγουσας στο ΝΑΤΟ, παραβίασε το Άρθρο 11 παράγραφος 1 της εν λόγω Συμφωνίας, το οποίο προβλέπει τα εξής:
"Με τη θέση σε ισχύ της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην αίτηση εισδοχής ή στη συμμετοχή του Δευτέρου Συμβαλλόμενου Μέρους ως μέλους σε διεθνείς, πολυημερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς στους οποίους το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος είναι μέλος. Το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος, εν τούτοις, διατηρεί το δικαίωμα να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε συμμετοχή από τις προαναφερθείσες εάν, και στο μέτρο που, το Δεύτερο Συμβαλλόμενο Μέρος πρόκειται να αναφέρεται σε τέτοιους οργανισμούς ή θεσμούς διαφορετικά από ό,τι στην παράγραφο 2 της αποφάσεως 817 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών"
Στην παράγραφο 2 του ψηφίσματος 817, το Συμβούλιο Ασφαλείας συνέστησε στην προσφεύγουσα κατά την συμμετοχή της ως μέλος στα Ηνωμένα Έθνη να "αναφέρεται προσωρινώς για όλους τους λόγους στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών ως "η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την διαφορά που έχει ανακύψει σχετικά με το όνομα".
Κατά την περίοδο που ακολούθησε την θέσπιση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, η Προσφεύγουσα απέκτησε την ιδιότητα μέλους σε διεθνείς οργανισμούς στους οποίους η Καθ' ης ήταν ήδη μέλος. Με πρόσκληση του Οργανισμού Βορειατλαντικής Συνθήκης, η Προσφεύγουσα συμμετείχε το 1995 στην Συνεργασία του οργανισμού για την Ειρήνη (ένα πρόγραμμα που προωθεί την συνεργασία ανάμεσα στις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ) και, το 1999, στο Σχέδιο Δράσης Συμμετοχής (το οποίο επιβοηθά τα επίδοξα μέλη του ΝΑΤΟ). Η υποψηφιότητα της Προσφεύγουσας για το ΝΑΤΟ εξετάστηκε σε μια συνάντηση των κρατών μελών του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (εφεξής: η "Σύνοδος του Βουκουρεστίου") στις 2 και 3 Απριλίου 2008, αλλά η Προσφεύγουσα δεν έλαβε πρόσκληση για την έναρξη των συνομιλιών για την εισδοχή στον οργανισμό. Το δελτίο τύπου που εκδόθηκε στο τέλος της Συνόδου ανέφερε ότι η πρόσκληση θα περιλάβει την Προσφεύγουσα "όταν βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα του ονόματος".
Η συνέχεια εδώ
30 Νοε 2011
Ποιος απελευθερώθηκε το 1912;
Posted on November 28, 2011 by nomadicuniversality
του Άκη Γαβριηλίδη
Τη χρονιά που έρχεται, η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να γιορτάσει τα «εκατό χρόνια από την απελευθέρωσή της».
Για την ακρίβεια, αυτοί που προς το παρόν ετοιμάζονται να τα γιορτάσουν είναι οι επίσημοι και οι αρχές της πόλης, καθώς και οι επαγγελματίες του είδους (υπεύθυνοι πρακτορείων, διοργανωτές εκθέσεων/ συνεδρίων κ.ο.κ.). Ως προς το θέμα μάλιστα αυτό, προέκυψε ήδη μία διαφωνία: ποιες αρχές είναι οι αρμόδιες για τον εορτασμό; Ο δήμος της Θεσσαλονίκης, ή μήπως το σύνολο των τοπικών αρχών του ευρύτερου οικιστικού συγκροτήματος[1];
Πριν όμως τη διαφωνία αυτή, νομίζω ότι υπάρχει ένα βασικότερο ερώτημα που καλό θα ήταν να τεθεί και να συζητηθεί στο δημόσιο χώρο: με ποια ακριβώς έννοια χρησιμοποιείται εδώ ο όρος «απελευθέρωση»;
Περισσότερα εδώ
του Άκη Γαβριηλίδη
Τη χρονιά που έρχεται, η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να γιορτάσει τα «εκατό χρόνια από την απελευθέρωσή της».
Για την ακρίβεια, αυτοί που προς το παρόν ετοιμάζονται να τα γιορτάσουν είναι οι επίσημοι και οι αρχές της πόλης, καθώς και οι επαγγελματίες του είδους (υπεύθυνοι πρακτορείων, διοργανωτές εκθέσεων/ συνεδρίων κ.ο.κ.). Ως προς το θέμα μάλιστα αυτό, προέκυψε ήδη μία διαφωνία: ποιες αρχές είναι οι αρμόδιες για τον εορτασμό; Ο δήμος της Θεσσαλονίκης, ή μήπως το σύνολο των τοπικών αρχών του ευρύτερου οικιστικού συγκροτήματος[1];
Πριν όμως τη διαφωνία αυτή, νομίζω ότι υπάρχει ένα βασικότερο ερώτημα που καλό θα ήταν να τεθεί και να συζητηθεί στο δημόσιο χώρο: με ποια ακριβώς έννοια χρησιμοποιείται εδώ ο όρος «απελευθέρωση»;
Περισσότερα εδώ
23 Νοε 2011
Οι Μακεδονο-ρωμαϊκοί Πόλεμοι: πράξη δεύτερη
Της C. Benjamin Tracy, B.A., Αγγλικά και Λατινικά, M.S. Ed.
Η δεύτερη πράξη στο θέατρο του πολέμου μεταξύ της Μακεδονίας και της Ρώμης (197 - 148 π.Χ.) αποκαλύπτει μια πλούσια ιστορία αρχαίων διμερών και τριμερών διαπραγματεύσεων, πολιτικής ίντριγκας και στρατιωτικών συμμαχιών, για να μην αναφέρουμε προδοσία και διαίρεση. Η δεκαετίες μετά τον Φίλιππο E’ - την εποχή των Μακεδόνων βασιλέων Περσέα (178 - 168 π.Χ.) και Ανδρίσκου η «Φιλίππου ΣΤ‘» (150 - 148 π.Χ.)-περιλαμβάνει δύο Mακεδονο-Ρωμαϊκές επαναστάσεις. Η μία με αποτέλεσμα την ρωμαϊκή κατάκτηση και κατάτμηση της Μακεδονίας σε τέσσερις επαρχίες το 168 π.Χ. Η δεύτερη οδήγησε σε μια Μακεδονική εξέγερση που νίκησε τον ρωμαϊκό στρατό, ένωσε προσωρινά τις τέσσερις επαρχίες, και επέκτεινε την κυριαρχία της Μακεδονίας, συμπεριλαμβάνοντας την Θεσσαλία, το 149 π.Χ.Η Ρώμη είχε αναγκαστεί να αναγνωρίσει την Μακεδονία ως κυρίαρχο έθνος με σημαντική δύναμη. Για το λόγο αυτό η Σύγκλητος και ο Λαός της Ρώμης (SPQR), ετοιμάστηκαν να ματαιώσουν μια μακεδονική και μια καρχηδονική αναβίωση/ συμμαχία, με την έγκριση ενός νέου στρατού και την εκλογή νέου πραιτοριανού. Το όνομα του πραιτοριανού ήταν Quintus Caecilius Metellus, και οι διαταγές του ήταν να συντρίψει γρήγορα κάθε αντίσταση.
Ένα χρόνο αργότερα ο :Quintus Metellus νίκησε τον Ανδρίσκο στην Πύδνα, ακριβώς εκεί όπου ο βασιλιάς Περσέας είχε ηττηθεί στη μάχη της Πύδνας είκοσι χρόνια νωρίτερα. Γι αυτήν την νίκη ο Metellus βραβεύτηκε από τη Γερουσία με τον τίτλο του Μacedonicus, κι ως εκ τούτου τελειώνει η μακεδονική ανεξαρτησία, με την προσάρτηση του έθνους και την ίδρυση της πρώτης Ρωμαϊκής ανατολικής επαρχίας. Η Ρώμη εξασφάλισε και πάλι τον έλεγχο της Μακεδονίας και τη χώρισε σε τέσσερις δημοκρατίες, αναθέτοντας Ρωμαίο κυβερνήτη σε κάθε μια.
Εν τω μεταξύ, η Καρχηδόνα, αμέσως μετά, καταστράφηκε, επιτρέποντας στη Ρώμη να μεταφερθεί στο κενό εξουσίας στην Ελλάδα, κάτι το οποίο ο Φίλιππος E’ είχε προβλέψει τριάντα χρόνια νωρίτερα. Η Ρώμη απέκτησε τον έλεγχο από το εσωτερικό και απορρόφησε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Και ο Φίλιππος είχε προειδοποιήσει τους Έλληνες για τον τρόπο λειτουργίας της Ρώμης: κρατούσε αντίπαλες φατρίες σε πόλεμο μεταξύ τους μέχρι την ώρα της πλήρης υποταγής όλων, σε αυτήν.
Πριν από τον Δεύτερο Μακεδονο-ρωμαϊκό Πόλεμο, οι Έλληνες και οι σύμμαχοί τους είχαν προσφύγει στη Ρώμη για στρατιωτική υποστήριξη εναντίον του Φιλίππου. Ρωμαίοι πρεσβευτές είχαν φθάσει στον Φίλιππο υποστηρίζοντας σε αυτόν ότι η παρουσία τους στις πόλεις-κράτη δεν ήταν κατοχή, αλλά αμυντική απάντηση εναντίον της στρατιωτικής προέλαση των Μακεδόνων. Ο Φίλιππος είχε απορρίψει το επιχείρημά τους, αντιλαμβανόμενος τα πραγματικά κίνητρα τους: την υποταγή της Ανατολής. Αμέτρητες διαιτησίες και αντιπροσωπείες μεταξύ του Φιλίππου και των Ελλήνων άρχισαν, στη συνέχεια, ο πρώτος πείθοντας τους δεύτερους για τα κίνητρα της Ρώμης. Προφητικά, οι Μακεδόνες απεσταλμένοι, κατά τη διάρκεια μιας σύσκεψης στο Παναιτωλικό Συνέδριο, προειδοποίησαν τους Έλληνες εκπροσώπους για τους πραγματικούς στόχους της Ρώμης: αφήνοντας τις «λεγεώνες τους να εγκατασταθούν σε αυτά τα μέρη θα έχετε τον ζυγό τους στους ώμους σας. Τότε θα είναι πολύ αργά και όλα μάταια για να ζητήσετε τον Φίλιππο ως σύμμαχό σας, όταν θα έχετε τους Ρωμαίους ως άρχοντες σας» (Λίβιος, Ab Urbe condita 31.29). Οι Μακεδόνες απεσταλμένοι θύμισαν στους Έλληνες την κατάληψη των Συρακουσών από την Ρώμη που έγινε με το πρόσχημα της αποκατάστασης της ελευθερίας από την καταπίεση των Καρχηδονίων .
Ωστόσο αιώνες δυσπιστίας, αντιπαλότητας και ένοπλου αγώνα μεταξύ της Μακεδονικής αυτοκρατορίας και τις Ελληνικές πόλεις-κράτη παρότρυναν τους δεύτερους και τους συμμάχους τους να επιδιώξουν διμερείς σχέσεις με τη Ρώμη, αντί με τους Μακεδόνες. Οι πολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες στη συνέχεια ενισχύθηκαν μεταξύ των συνασπισμών της Ελλάδας, τους σύμμαχους της Περγάμου και της Ρόδου, και τη Γερουσία και το Λαό της Ρώμης, ενάντια στις δυνάμεις της Μακεδονίας. Έτσι άρχισε η είσοδος της Ρώμης στην Ανατολή, το καλοκαίρι του 200 π.Χ.
Ποτέ πριν οι Μακεδόνες, οι Ελληνικές πόλεις-κράτη ή οι σύμμαχοι τους στα ανατολικά του Αιγαίου, είχαν δει μια τέτοια δύναμη, όπως αυτή του ρωμαϊκού στρατού: ξένα όπλα, όπως το κοφτερό σαν ξυράφι ισπανικό σπαθί, την ελαφριά θωράκιση για το σώμα, τις τακτικές παρατάξεις ως σύνολο, τη διαίρεση σε διάφορα τμήματα, με τις γραμμές των στρατοπέδων σε τακτά διαστήματα, με νέα στρατηγική και μηχανήματα όπως ο σχηματισμό τestudo (χελώνα) , και τον Κριό (πολιορκητικό εμβολο). Οι παραδοσιακές βαλλίστρες και οι πελταστές που χρησιμοποιούνταν από τους Μακεδόνες και Ανατολικούς στρατούς δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τους στρατιωτικούς μηχανισμούς της Ρώμης, σύμφωνα με τον Λίβιο, και το πολεμικό στυλ της Ρώμης είχε μπερδέψει τις στρατηγικές τακτικές του Φιλίππου, τρομοκρατώντας ολόκληρη την Ανατολή. Ο Φίλιππος ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα τέτοιο στρατόπεδο θα ήταν ένα στρατόπεδο βαρβάρων (Λίβιος, Ab Urbe condita 31.35). Αντιθέτως (Βιβλία 31- 45) ο Λίβιος, εκθέτει το αδάμαστο πνεύμα, την ανδρεία και στους αιώνες αποδεδειγμένη εφευρετικότητα του Μακεδονικού στρατού, βλέποντας τον από μακριά με τις κόκκινες και χρυσές πανοπλίες του, με τις συμπαγείς μακριές σάρισες τους. Οι Μακεδονικές λεγεώνες των εκατοντάδων ήταν γνωστές για τις ψυχολογικές στρατιωτικές τακτικές τους, όπως αυτήν της τοποθέτησης του βασιλικού αντίσκηνου μπροστά στο προπύργιο με εμφανή υπεροχή ώστε να εμπνεύσει τρόμο στον εχθρό και να εμπνεύσει ελπίδα στους άνδρες τους, ως επίδειξη της δική τους αυτοπεποίθησης. (Λιβιος, Ab Urbe Condita 32.5).
Ο Λίβιος επίσης απεικονίζει τις πολλές μάχες, αντιπροσωπείες και πολιτικά επιχειρήματα μεταξύ Μακεδονίας και Ελλάδας, και Μακεδονίας και Ρώμης. Μεταξύ της εξαιρετικά λεπτομερής περιγραφής, υπάρχει ένας ενδιαφέρον και τεταμένος διάλογος μεταξύ του βασιλιά Φιλίππου, των Ελλήνων απεσταλμένων και τον τριάντα ετών Ρωμαίο στρατηγό / πρόξενο, Titus Quinctius Flamininus (198 π.X.). Ο διάλογος έλαβε μέρος μέσα στην θάλασσα κοντά στην Νίκαια, το κάθε μέρος, μέσα από τα αντίστοιχα αγκυροβολημένα πολεμικά πλοία του, φωνάζοντας τα επιχειρήματά του. (Ab Urbe condita 32.32).
Όταν Φλαμινίνος ζήτησε από τον Φίλιππο να βγουν στην ακτή για να μιλήσουν και να ακούσουν πιο άνετα ο ένας τον άλλον, ο Φίλιππος αρνήθηκε. Ο Ρωμαίος ύπατος ρώτησε: «Ποιον, τότε, φοβάσαι;»
Ο Φίλιππος απάντησε, δείχνοντας ένα υπερήφανο και βασιλικό πνεύμα, «Δεν φοβάμαι κανέναν, εκτός από τους αθάνατους θεούς. Αλλά δεν εμπιστεύομαι την καλή πίστη όλων όσων βλέπω, και λιγότερο από όλους μπορώ να εμπιστεύομαι τους Αιτωλούς (τους Έλληνες)».
"Αλλά αυτός," απάντησε ο Φλαμινίνος, "είναι ένας κίνδυνος εξίσου αισθητός από όλους όσους έρχονται σε μια σύσκεψη με έναν εχθρό, αν δεν υπάρχει καλή πίστη."
«Παρ 'όλα αυτά, Tito Quinctius,» αμφισβήτησε ο Φίλιππος, «ο Φίλιππος και ο Φαινεας [ο Αιτωλός αξιοματούχος] δεν είναι ίσης ανταμοιβής για υπουλότητα, αν πρόκειται να υπάρξει μια πράξη προδοσίας. Γι αυτό δεν θα ήταν τόσο δύσκολο για τους Αιτωλούς να επιλέξουν έναν άλλον επικεφαλής αξιοματούχο, όσο θα ήταν για τους Μακεδόνες να βρουν έναν βασιλιά να βάλουν στη θέση μου."
Όταν οι απεσταλμένοι και ο Φλαμινίνος διέταξαν τον Φίλιππο να αποχωρήσει από την Ελλάδα, ο Φίλιππος είχε υποστηρίξει ότι δεν ήταν σε θέση να του πουν ποια ήταν τα όρια της Ελλάδας ... στην ίδια την Αιτωλία οι Αγραίοι, οι Αποδοτοι, και οι Αμφίλοχοι, που κατείχαν ένα πολύ μεγάλο μέρος του Αιτωλικού εδάφους, δεν ήταν Έλληνες.
Τα επιχειρήματα υποκίνησαν περαιτέρω την εχθρότητα μεταξύ Μακεδονίας και Ρώμης, με αποτέλεσμα τη τελευταία μεγάλη μάχη που πραγματοποιήθηκε το 197 π.Χ. στο ύψωμα Κυνός Κεφαλές. Η βίαιη εμπλοκή, που παρεμποδίστηκε από μια ξαφνική ομίχλη, αξίωσε τελικά την ήττα της Μακεδονίας και τη νίκη της Ρώμης, με κόστος πολλών Μακεδονικών απωλειών.
Η Μάχη του Κυνός Κεφαλές είχε ως αποτέλεσμα μια ανακωχή -που ζήτησε ο Φίλιππος- που έγινε αμέσως αποδεκτή από τον Φλαμινίνο, αν και με μεγάλη πικρία των δύστροπων συμμάχων του, τους Αιτωλούς Έλληνες, που διαμαρτυρήθηκαν και αμφισβήτησαν τον Ρωμαίο ύπατο, ο οποίος αμέσως τους επέκρινε. Εκτεταμένες συνεδριάσεις του Συμβουλίου ακολούθησαν, με πιο προκλητικούς διαλόγους και διαπραγματεύσεις μεταξύ του Φλαμινίνου, του Φιλίππου (ο οποίος συμμορφώθηκε με τους όρους του Φλαμινίνου), και των Έλληνων απεσταλμένων.
Οι πόλεις-κράτη παραμείναν ως προτεκτοράτα της Ρώμης, και η Μακεδονία και η Ρώμη εισήρθε σε μια εκεχειρία που θα διαρκούσε μέχρι τον πρόωρο θάνατο του Φιλίππου, το 179 π.Χ.. Ο θάνατος του άφησε το θρόνο στον υιοθετημένο γιο και διάδοχό του, τον Περσέα. Ο νέος, νεαρός βασιλιάς, αγανάκτησε με τους συμβιβασμούς παράλυσης που είχαν ενσωματωθεί στην εκεχειρία, και υποκίνησε το έθνος του να ξεκινήσει μια επανάσταση εναντίον της Ρώμης και του ελληνικού προτεκτοράτο της, για να ανακτήσει την υπεροχή και την εξουσία της Μακεδονίας, εγκαινιάζοντας τον τρίτο από τους τέσσερις μακεδονικούς πολέμους με τη Ρώμη.
(Δημοσιεύτηκε, στην αγγλική γλώσσα, στο περιοδικό UMD Voice, στο ανοιξιάτικο τεύχος 2011)
21 Νοε 2011
ΒΕΡΑ ΦΩΤΕΒΑ (1926-2011)
Το κείμενο που ακολουθεί είναι δημοσιευμένο στο Μακεδονικό Περιοδικό «ΛΟΖΑ» στο τεύχος 18, Οκτώβρης 2011
Δημοτικό τελείωσε στο χωριό και γυμνάσιο πήγε στην Καστοριά. Ο πατέρας ήταν ο Νίκολα Μπάλεβ και η μάνα της η Νέβενα Μάνγκοβα και οι δυο τους από οικογένειες με επαναστατική παράδοση.
Το καλοκαίρι του 1940 οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Πήρε μέρος στο αντιφασιστικό αγώνα. Στις 26 Δεκέμβρη του 1945 στη Θεσ/νίκη ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης, αναγνώρισε επίσημα τη μακεδονική οργάνωση ΝΟΦ σαν δημοκρατική, αντιφασιστική, μειονοτική οργάνωση όπου και η Βέρα ήταν μέλος της. Την αναγνώριση αυτή την έκανε ο Ν. Ζαχαριάδης πάλι στη Θεσ\νίκη στις 15 Ιούλη του 1946.
Συμμετείχε στο 1ο Συνέδριο του ΝΟΦ στις 13 Ιανουαρίου του 1948 αλλά και στο 2ο στις 25 Μαρτίου του 1949 που έγινε στο χωριό Νίβιτσι (Ψαράδες) της Πρέσπας.
Πήρε μέρος σε όλο τον στρατιωτικό αγώνα από την αρχή έως το 1949 και με το όπλο αλλά και σαν πολιτικός καθοδηγητής στην περιοχή της Καστοριάς, Φλώρινας αλλά και μέχρι τα χωριά της Πτολεμαΐδας, έτσι όπως μου είπε σε μία από τις συζητήσεις που κάναμε στο σπίτι της στα Σκόπια. Πήρε μέρος στο 2ο Συνέδριο της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ που έγινε στη Βουδαπέστη 1-6 Δεκέμβρη το 1948.
Στις 9 Οκτωβρίου 2005 μου χάρισε το βιβλίο της που εκδόθηκε το 2004 «Ντο πέκολοτ ι νάζατ» («Στην κόλαση και πίσω»). Ήξερε ελληνικά και βρεθήκαμε αρκετές φορές σ’ αυτό το ιστορικό σπίτι απ’ όπου έχουν περάσει ιστορικά στελέχη του Μακεδονικού κινήματος αλλά και του ελληνικού, όπως π.χ. ο Μάρκος Βαφειάδης.
Όσες φορές την είχα πάρει τηλέφωνο μου έλεγε να περάσω από το φτωχικό της διαμέρισμα κοντά στο κέντρο της πόλης Σκόπια. Δεν είχε καμία βίλα ή κανένα πλούσιο διαμέρισμα. Αυτό που την χαρακτήριζε ήταν το πάθος που διέκρινε για να μιλάει για τους αγώνες τους δικούς της, του άνδρα της, του Μίντσο Φώτεβ (στέλεχος του Μακεδονικού και Κομμουνιστικού κινήματος).
Στα τελευταία χρόνια της ζωής της μπόρεσε να πάει στο κατεστραμμένο χωριό της, αλλά και στον ομαδικό τάφο κοντά στη Φλώρινα των 800 και πλέον νεκρών σε εκδήλωση του ΚΚΕ. Προσκύνησε, έκλαψε στο μέρος που είναι θαμμένοι οι αντάρτες αγωνιστές. Θέλησε να πει και δυο λόγια αλλά οι επίσημοι δεν την άφηναν και μου μετέφερε το παράπονό της. Υπάρχει η σχετική φωτογραφία στον “Ριζοσπάστη” που προσκυνάει και κλαίει.
Με μεγάλο παράπονο μου έλεγε πως με τη λήξη του εμφυλίου τον Αύγουστο του 1949 στο Μπουρέλι της Αλβανίας δίκασε η ηγεσία του ΚΚΕ τη Βέρα, τον άντρα της, τον Μηνά, τον Μητρόφσκι, την Ουρανία και όλη την ηγεσία του ΝΟΦ πως τάχατες αυτοί φταίγαν για την ήττα και πως ήταν Τιτικοί πράκτορες. Το δικαστήριο έγινε σε ένα στάβλο του ιππικού, μέσα σε μια σκηνή. Ο Παρτσαλίδης γυρνούσε και έλεγε ότι ο αγώνας χάθηκε από αυτά τα καθάρματα.
Η Βέρα στάλθηκε στη Σιβηρία κατ’ ευθείαν από το Μπουρέλι. Εκεί υπήρχαν στα στρατόπεδα εξόριστοι από όλες τις Δημοκρατίες. Από τη Β’ρκοτά της εξορίας στην άκρη της Σ.Ε. τους φέραν εκεί για δουλειά τη Βέρα και άλλους. Η Βέρα ανήκε στην 7η Μπριγάδα.
Με τη διαμαρτυρία της Βέρας στον Χρουτσόφ σε μια επίσκεψή του λύθηκε το πρόβλημα των εξόριστων Μακεδόνων.
Ένας από τους εξόριστους, ο Μιχάλης Μάλλιος, πήγε για να σπουδάσει στη Μόσχα, παντρεύτηκε μια ανιψιά του Χρουτσόφ, έζησε στη Μόσχα και πέθανε στη Μόσχα.
Η Βέρα γέννησε το παιδί της στην εξορία, γι’ αυτό την μετέφεραν σε καλύτερο μέρος και μετά στην Γιουγκοσλαβία.
Οι ηγέτες του ΝΟΦ ήταν οι πρώτοι που πήγαν στις εξορίες της ΕΣΣΔ. Ο Ν. Ζαχαριάδης αλλά και ο Μ. Παρτσαλίδης ήταν από τους πρώτους που άνοιξαν το δρόμο για Σιβηρίες. Εκεί κατέληξε τελικά και ο Ν. Ζαχαριάδης.
Επί Χρουτσόφ το 1954 για να κάνει τις στέπες καλλιεργήσιμη γη πήγε εκεί όπου ήταν και η Βέρα και τότε βρήκε ευκαιρία να ανεβεί στην εξέδρα και να συναντηθεί μαζί του και του λέει: - Γιατί μας κρατάτε εδώ;
Τότε έμαθε ο Ν. Χρουτσόφ για τους Μακεδόνες εξόριστους στο Καζαχτσάν στην Τσελινά (ακαλλιέργητη γη).
Ο Χρουτσόφ τους είπε αν θέλετε να πάτε Τασκένδη να πάτε. Η Βέρα προτίμησε να πάει στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Η Βέρα έτσι όπως την γνωρίζουν όλοι οι πολιτικοί πρόσφυγες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν άνθρωπος αγωνιστικός, μιλούσε με πάθος, αυτοκαθοριζόταν κομμουνίστρια και Μακεδόνισσα.
Κρίμα που δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία της, γιατί πήρα sms την ημέρα που έγινε η κηδεία (αρχές Μαρτίου 2011). Αν προλάβαινα από τη στιγμή που πήρα το γραπτό μήνυμα σε 3.30 ώρες να φθάσω, θα πήγαινα για να τιμήσω την ηρωίδα του Μακεδονικού και ελληνικού κινήματος.
Ευτυχώς όμως μας έχει αφήσει το βιβλίο της και πολλά άλλα γραπτά που το περιοδικό μας ευελπιστεί να τα δημοσιεύσει (βλέπε το εξώφυλλο του βιβλίου της «Λόζα», Νο 14 Οκτ. 2008). Σχετικό άρθρο για τη Βέρα υπάρχει και στην εφημερίδα «Νόβα Ζόρα», Νο 6, Οκτ. 2010, σελ.12.
Η φωτογραφία στο εξώφυλλο με το αστέρι είναι από το 1945 τότε που πήγαν να χτυπήσουν τους Αλβανούς μπαλίστες (φασίστες) στο Τέτοβο της Γιουγκοσλαβίας.
ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΣΑ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΡΙΑ ΒΕΡΑ ΦΩΤΕΒΑ
1926-2011
Η Ευδοκία Φώτεβα-Βέρα γεννήθηκε στο ηρωικό χωριό Ντ’μπενι (Δενδροχώρι) της Καστοριάς, την ημέρα που γιορτάζεται η επανάσταση του Ίλιντεν στις 2 Αυγούστου 1926.
Το καλοκαίρι του 1940 οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Πήρε μέρος στο αντιφασιστικό αγώνα. Στις 26 Δεκέμβρη του 1945 στη Θεσ/νίκη ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης, αναγνώρισε επίσημα τη μακεδονική οργάνωση ΝΟΦ σαν δημοκρατική, αντιφασιστική, μειονοτική οργάνωση όπου και η Βέρα ήταν μέλος της. Την αναγνώριση αυτή την έκανε ο Ν. Ζαχαριάδης πάλι στη Θεσ\νίκη στις 15 Ιούλη του 1946.
Συμμετείχε στο 1ο Συνέδριο του ΝΟΦ στις 13 Ιανουαρίου του 1948 αλλά και στο 2ο στις 25 Μαρτίου του 1949 που έγινε στο χωριό Νίβιτσι (Ψαράδες) της Πρέσπας.
Πήρε μέρος σε όλο τον στρατιωτικό αγώνα από την αρχή έως το 1949 και με το όπλο αλλά και σαν πολιτικός καθοδηγητής στην περιοχή της Καστοριάς, Φλώρινας αλλά και μέχρι τα χωριά της Πτολεμαΐδας, έτσι όπως μου είπε σε μία από τις συζητήσεις που κάναμε στο σπίτι της στα Σκόπια. Πήρε μέρος στο 2ο Συνέδριο της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ που έγινε στη Βουδαπέστη 1-6 Δεκέμβρη το 1948.
Στις 9 Οκτωβρίου 2005 μου χάρισε το βιβλίο της που εκδόθηκε το 2004 «Ντο πέκολοτ ι νάζατ» («Στην κόλαση και πίσω»). Ήξερε ελληνικά και βρεθήκαμε αρκετές φορές σ’ αυτό το ιστορικό σπίτι απ’ όπου έχουν περάσει ιστορικά στελέχη του Μακεδονικού κινήματος αλλά και του ελληνικού, όπως π.χ. ο Μάρκος Βαφειάδης.
Όσες φορές την είχα πάρει τηλέφωνο μου έλεγε να περάσω από το φτωχικό της διαμέρισμα κοντά στο κέντρο της πόλης Σκόπια. Δεν είχε καμία βίλα ή κανένα πλούσιο διαμέρισμα. Αυτό που την χαρακτήριζε ήταν το πάθος που διέκρινε για να μιλάει για τους αγώνες τους δικούς της, του άνδρα της, του Μίντσο Φώτεβ (στέλεχος του Μακεδονικού και Κομμουνιστικού κινήματος).
Στα τελευταία χρόνια της ζωής της μπόρεσε να πάει στο κατεστραμμένο χωριό της, αλλά και στον ομαδικό τάφο κοντά στη Φλώρινα των 800 και πλέον νεκρών σε εκδήλωση του ΚΚΕ. Προσκύνησε, έκλαψε στο μέρος που είναι θαμμένοι οι αντάρτες αγωνιστές. Θέλησε να πει και δυο λόγια αλλά οι επίσημοι δεν την άφηναν και μου μετέφερε το παράπονό της. Υπάρχει η σχετική φωτογραφία στον “Ριζοσπάστη” που προσκυνάει και κλαίει.
Με μεγάλο παράπονο μου έλεγε πως με τη λήξη του εμφυλίου τον Αύγουστο του 1949 στο Μπουρέλι της Αλβανίας δίκασε η ηγεσία του ΚΚΕ τη Βέρα, τον άντρα της, τον Μηνά, τον Μητρόφσκι, την Ουρανία και όλη την ηγεσία του ΝΟΦ πως τάχατες αυτοί φταίγαν για την ήττα και πως ήταν Τιτικοί πράκτορες. Το δικαστήριο έγινε σε ένα στάβλο του ιππικού, μέσα σε μια σκηνή. Ο Παρτσαλίδης γυρνούσε και έλεγε ότι ο αγώνας χάθηκε από αυτά τα καθάρματα.
Η Βέρα στάλθηκε στη Σιβηρία κατ’ ευθείαν από το Μπουρέλι. Εκεί υπήρχαν στα στρατόπεδα εξόριστοι από όλες τις Δημοκρατίες. Από τη Β’ρκοτά της εξορίας στην άκρη της Σ.Ε. τους φέραν εκεί για δουλειά τη Βέρα και άλλους. Η Βέρα ανήκε στην 7η Μπριγάδα.
Με τη διαμαρτυρία της Βέρας στον Χρουτσόφ σε μια επίσκεψή του λύθηκε το πρόβλημα των εξόριστων Μακεδόνων.
Ένας από τους εξόριστους, ο Μιχάλης Μάλλιος, πήγε για να σπουδάσει στη Μόσχα, παντρεύτηκε μια ανιψιά του Χρουτσόφ, έζησε στη Μόσχα και πέθανε στη Μόσχα.
Η Βέρα γέννησε το παιδί της στην εξορία, γι’ αυτό την μετέφεραν σε καλύτερο μέρος και μετά στην Γιουγκοσλαβία.
Οι ηγέτες του ΝΟΦ ήταν οι πρώτοι που πήγαν στις εξορίες της ΕΣΣΔ. Ο Ν. Ζαχαριάδης αλλά και ο Μ. Παρτσαλίδης ήταν από τους πρώτους που άνοιξαν το δρόμο για Σιβηρίες. Εκεί κατέληξε τελικά και ο Ν. Ζαχαριάδης.
Επί Χρουτσόφ το 1954 για να κάνει τις στέπες καλλιεργήσιμη γη πήγε εκεί όπου ήταν και η Βέρα και τότε βρήκε ευκαιρία να ανεβεί στην εξέδρα και να συναντηθεί μαζί του και του λέει: - Γιατί μας κρατάτε εδώ;
Τότε έμαθε ο Ν. Χρουτσόφ για τους Μακεδόνες εξόριστους στο Καζαχτσάν στην Τσελινά (ακαλλιέργητη γη).
Ο Χρουτσόφ τους είπε αν θέλετε να πάτε Τασκένδη να πάτε. Η Βέρα προτίμησε να πάει στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Η Βέρα έτσι όπως την γνωρίζουν όλοι οι πολιτικοί πρόσφυγες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν άνθρωπος αγωνιστικός, μιλούσε με πάθος, αυτοκαθοριζόταν κομμουνίστρια και Μακεδόνισσα.
Κρίμα που δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία της, γιατί πήρα sms την ημέρα που έγινε η κηδεία (αρχές Μαρτίου 2011). Αν προλάβαινα από τη στιγμή που πήρα το γραπτό μήνυμα σε 3.30 ώρες να φθάσω, θα πήγαινα για να τιμήσω την ηρωίδα του Μακεδονικού και ελληνικού κινήματος.
Ευτυχώς όμως μας έχει αφήσει το βιβλίο της και πολλά άλλα γραπτά που το περιοδικό μας ευελπιστεί να τα δημοσιεύσει (βλέπε το εξώφυλλο του βιβλίου της «Λόζα», Νο 14 Οκτ. 2008). Σχετικό άρθρο για τη Βέρα υπάρχει και στην εφημερίδα «Νόβα Ζόρα», Νο 6, Οκτ. 2010, σελ.12.
Η φωτογραφία στο εξώφυλλο με το αστέρι είναι από το 1945 τότε που πήγαν να χτυπήσουν τους Αλβανούς μπαλίστες (φασίστες) στο Τέτοβο της Γιουγκοσλαβίας.
13 Νοε 2011
Οι κληρονόμοι του πνεύματος και του πολιτισμού
Άρθρο του Γιάννη Πούνιου
Σπουδαστή στο «Μαξίμειο».
Οι κληρονόμοι του πνεύματος και του πολιτισμού
«Στον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, δόθηκε η φυσική ζωή. Αντίθετα, στον έσχατο Αδάμ, το Χριστό, δόθηκε το Πνεύμα, κι έγινε πηγή ζωής». Προς Κορινθ.Α΄, 15 45.
Στο moto μιας απάντησης του καθηγητή Μαλιγκούδη (‘Ε’, 1-9-01) διαβάσαμε: «Για να κληρονομήσει κανείς πρέπει να είναι σε θέση ν’ αντιλαμβάνεται. Κληρονομιά είναι, σε τελική ανάγκη, ο Πολιτισμός…»
Η παραπάνω ρήση του Τόμας Μαν έχει πολλούς αποδέκτες – όχι μονάχα τον Παπαθεμελή. Να αντιλαμβάνεσαι λοιπόν, να έχεις επίγνωση…
Να ερμηνεύεις πανανθρώπινα τη Κληρονομιά.
Να συντονίζεις το Λόγο με τις δυνάμεις του Ωραίου και της Αλήθειας, της Ευγένειας και της Καλοσύνης. Να εισχωρείς στο πνεύμα της, να πορεύεσαι προς την Αρμονία, στο δρόμο του απόλυτου καλού.
Ο Κληρονόμος του κλασικού πολιτισμού δεν ορίζεται από την εύνοια της τύχης, δεν υπάρχει περιούσιος λαός. Αερολογήματα της πολιτικής και νεοπλουτισμός δεν οδηγούν στον Όλυμπο, δεν έχουν θέση στο «Ευ ζην», στους μεγάλους σκοπούς, στα αθάνατα έργα.
Ο Κληρονόμος είναι Μορφωμένος Άνθρωπος, δεν ζει με προκαταλήψεις. Επιλέγει υψηλά ιδανικά, στοχεύει στην πνευματική ανανέωση. Γίνεται Διαφωτιστής, Ευεργέτης των λαών. Παίρνει στα χέρια του μια υπόθεση, όχι μιας μερίδας, ενός λαού, αλλά Όλων. Μιλάει παντού, διασκελίζει τα σύνορα των εθνών και των τάξεων. Βλέπει πιο μακριά από τους άλλους, τους κατευθύνει προς το γενικό και μόνιμο όφελος. Μέσα στις διχόνοιες και τους εγωισμούς προβάλει το συμφιλιωτικό του έργο. Σηκώνει τη σημαία της λογικής και του Δικαίου, δεν σχετίζεται με «καλούς και κακούς», με «νικητές και ηττημένους». Πατρίδα του είναι όλη η Γη.
Ο Κληρονόμος είναι Ελεύθερος, ανεξάρτητος από δουλείες και ματαιότητες. Δεν αγαπά κτητικά, υστερόβουλα. Γνωρίζει ποιος είναι, κοπιάζει για την αδελφοσύνη των λαών. Απεχθάνεται τη βία ή τις πιέσεις, δεν υιοθετεί το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Είναι σεβαστός επαναστάτης, εναντιώνεται στο ρεύμα και στους ισχυρούς.
Ο ευγενής αγώνας του Κληρονόμου είναι πως θα μεταδώσει την τέχνη του, πως θα πολλαπλασιάσει τα δώρα του. Έχει απέραντο πεδίο δράσης μέσα στη μοιρολατρία των πολλών, στην μεγαλομανία των ολίγων. Διδάσκει αυθεντικά τους απαίδευτους, όχι με παθητικές γνώσεις και πτυχία, αλλά με το παράδειγμα του. Γνωρίζει ότι η Κληρονομιά έχει περιορισμούς, δεν περιέχει ολοκληρωμένη εικόνα, δεν είναι Αυτοσκοπός. Γι’ αυτό δεν αντικαθιστά τις Επιστήμες κι αποφεύγει να την εμπλέξει σε εθνικιστικούς καβγάδες. Παρεμβαίνει όμως με τις αλληγορίες, όπως τις παραβολές.
Όποιος κατανοεί την Αντιγόνη αντιμετωπίζει το πρόβλημα της μόνιμης δικαίωσης της ανθρωπιάς. Δεν θεωρεί ανήθικο ν' αντισταθεί κάποιος στους νόμους, ή στις σκοπιμότητες της εξουσίας, προκειμένου να σωθούν τρίτοι από τη δυστυχία.
Όποιος δεν σέβεται το Λαϊκό Πολιτισμό δεν μπορεί να εντρυφήσει στο «γνώθι σε αυτόν». Δεν κατανοεί, επομένως και δεν πείθει για τον «ανώτερο πολιτισμό». Κοντολογίς δεν έχει ανθρώπινο βάθος.
Η Κληρονομιά στην εποχή μας δεν πρέπει να παρερμηνεύεται από τα «καλά και συμφέροντα». Είναι κατάπτωση να προσφέρεται για εγωπαθή κατανάλωση και εμπορικότητα. Με τον οικουμενικό χαρακτήρα της μπορεί να την χαίρονται όλοι.
Η ιερή παρακαταθήκη είναι ο θεμέλιος λίθος για-να οικοδομηθεί ο αθέατος ναός, που μέσα σ’ ένα καταρρέοντα από τον υλισμό κόσμο, θα προσφερθεί ως καταφύγιο. Είναι το στέκι των ασυμβίβαστων, η σταθερή βάση των οραματιστών. Η αντίρροπη δύναμη προς την υπερβολή και την αταξία, την αλαζονεία και την αντίδραση.
Είναι το πνεύμα αλληλεγγύης, οι δυνάμεις συνοχής των λαών.
Είναι το Κύρος, η Ηθική Συνείδηση, το πανίσχυρο Μέλλον μας που προστατεύει τη Ζωή.
Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του πνεύματος
«Εργάτες του πνεύματος, σύντροφοι σκορπισμένοι στον κόσμο ολόκληρο, που πέντε χρόνια σας χώρισαν οι στρατοί, η λογοκρισία και το μίσος των εθνών, που αλληλοπολεμιούνται, σας απευθύνουμε την ώρα αυτή, όπου πέφτουν οι φραγμοί και ξανανοίγουν τα σύνορα, μια Έκκληση για να συγκροτήσουμε και πάλι την αδελφική ένωση μας - αλλά μια ένωση καινούργια, πιο σταθερή από ότι ήταν πριν. Ο πόλεμος έσπειρε τη σύγχυση στις γραμμές μας. Οι περισσότεροι διανοούμενοι έθεσαν στην υπηρεσία των κυβερνήσεων την επιστήμη τους, την τέχνη τους, τη λογική τους. Δεν επιθυμούμε να κατηγορήσουμε κανένα, ούτε και να απευθύνουμε καμία μομφή. Γνωρίζουμε την αδυναμία της ψυχής του κάθε μεμονωμένου ατόμου όπως και την φοβερή δύναμη των μεγάλων ομαδικών ρευμάτων: ξέρουμε πώς αυτά συμπαρέσυραν τις ατομικές ψυχές, κι’ έφθασε μόνο μια στιγμή, γιατί τίποτα δεν είχε προβλεφθεί για να τους αντισταθεί. Ας μας διδάξει τουλάχιστον για το μέλλον, η πείρα. Και πρώτα - πρώτα ας διαπιστώσουμε τις καταστροφές που συσσώρευσε η καθολική σχεδόν απάρνηση της διανόησης του κόσμου και η εκούσια υποδούλωσή της στις αφηνιασμένες δυνάμεις. Οι στοχαστές, οι καλλιτέχνες, πρόσθεσαν στη φοβερή θεομηνία που κατάτρωγε τη σάρκα και το πνεύμα της Ευρώπης, ένα ανυπολόγιστο ποσοστό δηλητηριασμένου μίσους. Αναζήτησαν στο οπλοστάσιο της γνώσης τους, της μνήμης τους, της φαντασίας τους, παλιούς και καινούργιους λόγους, ιστορικούς, επιστημονικούς, λογικούς, ποιητικούς, που έτρεφαν πιο πολύ το μίσος • εργάστηκαν για να, καταστρέψουν την αμοιβαία κατανόηση και αγάπη των ανθρώπων. Και με τούτο ασχήμυναν, εξευτέλισαν, ταπείνωσαν, κατεβαράθρωσαν τη Σκέψη, που ωστόσο ήταν οι αντιπρόσωποι της. Την έκαμαν όργανο των παθών και (δίχως ίσως να το ξέρουν) τον εγωιστικών συμφερόντων μιας κοινωνικής ή πολιτικής ορδής ενός κράτους, μιας παράταξης ή μιας τάξης. Και τώρα, απ' αυτήν την άγρια σύρραξη, απ’ όπου όλα τα μέρη που πολεμούσαν, νικητές και ηττημένοι, βγαίνουν καθημαγμένα, φτωχεμένα και, στο βάθος της καρδιάς τους (μ’ όλο που δεν το ομολογούν) ντροπιασμένα και ταπεινωμένα απ’ αυτήν την κρίση της παραφροσύνης, η Σκέψη, που εκτέθηκε και αυτή μέσα στους ανταγωνισμούς τους βγαίνει μαζί τους όμοια ξεπεσμένη.
…Ας σταθούμε λοιπόν ορθοί! Ας απαλλάξουμε το πνεύμα μας απ’ αυτούς τους συμβιβασμούς, απ’ αυτές τις ταπεινωτικές συμμαχίες, απ’ αυτές τις ανομολόγητες δουλείες. Το πνεύμα δεν είναι υπηρέτης κανενός. Εμείς είμαστε οι υπηρέτες του πνεύματος. Δεν έχουμε άλλον κύριο. Πλαστήκαμε για να κρατάμε, για να υπερασπίσουμε το φως του και για να συνασπίσουμε γύρω του, όλους τους παραπλανημένους ανθρώπους. Το καθήκον μας είναι να διατηρήσουμε ένα σταθερό σημείο, να δείξουμε το πολικό άστρο ανάμεσα στη λαίλαπα των παθών, μέσα στη νύχτα. Ανάμεσα σ’ αυτά τα πάθη της έπαρσης και της αμοιβαίας καταστροφής, δεν έχουμε να κάνουμε καμιά επιλογή. Τα απορρίπτουμε όλα. Αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να υπηρετούμε την ελεύθερη Αλήθεια, δίχως σύνορα, δίχως όρια, δίχως φυλετικές ή ταξικές προλήψεις. Βέβαια, δεν θα πάψει να μας ενδιαφέρει η ανθρωπότητα! Για αυτήν εργαζόμαστε, μα για αυτήν στο σύνολο της. Δεν γνωρίζουμε τους λαούς. Γνωρίζουμε το λαό – μοναδικό και παγκόσμιο - το λαό που υποφέρει, που αγωνίζεται, που πέφτει και ξανασηκώνεται και που πάντα προχωρεί στον τραχύ δρόμο, τον διαποτισμένο απ’ τον ιδρώτα και το αίμα του, το λαό όλων των ανθρώπων, όλων όμοια των αδερφών μας. Και για να αποκτήσουν, όπως και εμείς, συνείδηση αυτής της αδερφοσύνης πρέπει να υψώσουμε πάνω από τους ανταγωνισμούς τους, το σύμβολο της κιβωτού της διαθήκης - το ελεύθερο, το ένα, και το πολλαπλό, το αιώνιο Πνεύμα».
Τα λόγια αυτά τα έγραψε ο Ρολλάν, την ημέρα της υπογραφής της ειρήνης. Αναρίθμητες χιλιάδες ανθρώπων τα υιοθέτησαν από τότε που γράφτηκαν και οι εκλεκτοί όλων των χωρών συντάχθηκαν γύρω από αυτό το μήνυμα. Η ευρωπαϊκή δημοκρατία του πνεύματος ορθώνεται, αθέατη, μέσα στους κόλπους των λαών και των εθνών, είναι η κοινή πατρίδα που τα σύνορα της είναι ορθάνοιχτα σε όποιον θέλει να κατοικήσει σ’ αυτήν. Κυβερνιέται μόνο απ’ το νόμο της δικαιοσύνης και δεν έχει άλλο εχθρό, εκτός απ’ το μίσος και την έπαρση των εθνών. Εκείνος που διαλέγει για πατρίδα τον αθέατο χώρο της, γίνεται πολίτης του κόσμου, κληρονόμος όχι μόνο ενός λαού, αλλά όλων. Σε οποιαδήποτε χώρα κι αν βρεθεί έχει το αίσθημα πως βρίσκεται στο ίδιο του το σπίτι, όποια γλώσσα κι αν μιλάει, του φαίνεται πως μιλάει τη μητρική του γλώσσα, είτε αναφέρεται σ’ όλο το παρελθόν, είτε σ’ όλο το μέλλον.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
1. «Δεν υπάρχει τίποτε σκεπασμένο που δεν θα ξεσκεπαστεί, και τίποτε κρυφό που δεν θα μαθευτεί. Ό,τι λοιπόν, λέτε στο σκοτάδι θα ακουστεί στο φως και ότι ψιθυρίζετε σε κλειστό χώρο θα ανακοινωθεί στα φανερά. Σε σας όμως, φίλοι μου, λέω: Μη φοβηθείτε αυτόν, που σκοτώνουν το σώμα και ύστερα δεν μπορούν τίποτε περισσότερο να κάνουν».
Ο Ιησούς προς το λαό και τους μαθητές Λουκά 12,(2-4)
2. «Μην περηφανεύεστε για τους λίγους μεγάλους άνδρες που γεννήθηκαν στη γη σας κι αντέχουν στους αιώνες, χωρίς τη δική σας αξία. Συλλογιστείτε καλύτερα πως τους φερθήκατε εκείνη την εποχή και πως εσείς ακολουθείτε την διδασκαλία τους». Αϊνστάιν.
3. Είτε γιος φιλόσοφου, είτε γιος του Σπάρτακου μπορείς να κληρονομήσεις. Εκείνος που βάζει αντιμέτωπο τον Σωκράτη με τον απόστολο Παύλο, μάλλον δεν εννόησε, ούτε τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο. Όλα τα ποτάμια, μικρά και μεγάλα, χύνονται στον ίδιο αποδέκτη. Υποκλίνομαι σε κάθε ρυάκι συνεισφοράς στην ανθρώπινη σοφία.
4. Όλα τα ιερά και πολύτιμα πράγματα, τα υψηλά και ωραία των ανθρώπων όταν τα μοιραζόμαστε με τους άλλους αποκτούν περισσότερη αξία.
5. Ό,τι δεν σε πείθει, μπορείς να το συλητήσεις, να το φιλοσοφήσεις, ακόμη και να το απορρίψεις. Αν αυτό που απορρίπτεις είναι μια αλήθεια, θα την ξαναβρείς πάλι μπροστά σου, ίσως πιο δυναμική, μέχρι να την αποδεχθείς. Ο Shopenhouer είπε: «Η κάθε αλήθειας περνάει τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά πολεμείται. Και τελικά γίνεται αποδεκτή, ως αυτονόητη» (βλέπε Χριστιανισμός, κίνηση της γης, πτώση ανελεύθερων καθεστώτων κλπ).
6. Οι μορφωμένοι και πνευματικοί άνθρωποι δεν τιμούν με την παρουσία τους εκδηλώσεις μιλιταριστικών κύκλων. Ειδικά στη χώρα μας δείχνουν την πλάτη τους σε εθνικιστές κι ακραίους που συγκεντρώνονται προκειμένου να αναλύσουν την «σλαβική επιβουλή», τον «εξ ανατολών βάρβαρο», τους «βρωμερούς μετανάστες», την «προδοσία του ονόματος» κ.ο.κ. διότι το πνεύμα απεχθάνεται το μίσος και τη βαβέλ. (Η κρίση είναι το πραγματικό πρόβλημα και γι’ αυτό οι Έλληνες δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από τους εμπαθείς συμπατριώτες).
7. «…Αν ήσασταν γνήσια τέκνα του Αβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Αβραάμ. Εσείς όμως θέλετε να με σκοτώσετε, έναν άνθρωπο που σας κήρυξα την αλήθεια, όπως την έμαθα από το Θεό. Τέτοιο πράγμα δεν το έκανε ο Αβραάμ…».
(Ο Χριστός προς του Φαρισαίους Ιωάν. 8,39)
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ
1) Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ του Νορβηγού Jostein Gaarder.
2) ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
3) ΑΠΑΝΤΑ ΡΟΜΑΙΝ ΡΟΛΛΑΝ ( Το ημερολόγιο και η διαθήκη μιας πνευματικής ακτινοβολίας)
4) ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΗ: Η Ελλάδα που αγάπησα. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας.
Προσοχή: α. Επίκαιρη η ταινία «451 Φαρενάιτ», εφόσον «Τα βιβλία κυβερνούν τον κόσμο» Βολταίρος
β. Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες…όντως δύσκολο καιροί.
Σελ. 11Σπουδαστή στο «Μαξίμειο».
Οι κληρονόμοι του πνεύματος και του πολιτισμού
«Στον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, δόθηκε η φυσική ζωή. Αντίθετα, στον έσχατο Αδάμ, το Χριστό, δόθηκε το Πνεύμα, κι έγινε πηγή ζωής». Προς Κορινθ.Α΄, 15 45.
Στο moto μιας απάντησης του καθηγητή Μαλιγκούδη (‘Ε’, 1-9-01) διαβάσαμε: «Για να κληρονομήσει κανείς πρέπει να είναι σε θέση ν’ αντιλαμβάνεται. Κληρονομιά είναι, σε τελική ανάγκη, ο Πολιτισμός…»
Η παραπάνω ρήση του Τόμας Μαν έχει πολλούς αποδέκτες – όχι μονάχα τον Παπαθεμελή. Να αντιλαμβάνεσαι λοιπόν, να έχεις επίγνωση…
Να ερμηνεύεις πανανθρώπινα τη Κληρονομιά.
Να συντονίζεις το Λόγο με τις δυνάμεις του Ωραίου και της Αλήθειας, της Ευγένειας και της Καλοσύνης. Να εισχωρείς στο πνεύμα της, να πορεύεσαι προς την Αρμονία, στο δρόμο του απόλυτου καλού.
Ο Κληρονόμος του κλασικού πολιτισμού δεν ορίζεται από την εύνοια της τύχης, δεν υπάρχει περιούσιος λαός. Αερολογήματα της πολιτικής και νεοπλουτισμός δεν οδηγούν στον Όλυμπο, δεν έχουν θέση στο «Ευ ζην», στους μεγάλους σκοπούς, στα αθάνατα έργα.
Ο Κληρονόμος είναι Μορφωμένος Άνθρωπος, δεν ζει με προκαταλήψεις. Επιλέγει υψηλά ιδανικά, στοχεύει στην πνευματική ανανέωση. Γίνεται Διαφωτιστής, Ευεργέτης των λαών. Παίρνει στα χέρια του μια υπόθεση, όχι μιας μερίδας, ενός λαού, αλλά Όλων. Μιλάει παντού, διασκελίζει τα σύνορα των εθνών και των τάξεων. Βλέπει πιο μακριά από τους άλλους, τους κατευθύνει προς το γενικό και μόνιμο όφελος. Μέσα στις διχόνοιες και τους εγωισμούς προβάλει το συμφιλιωτικό του έργο. Σηκώνει τη σημαία της λογικής και του Δικαίου, δεν σχετίζεται με «καλούς και κακούς», με «νικητές και ηττημένους». Πατρίδα του είναι όλη η Γη.
Ο Κληρονόμος είναι Ελεύθερος, ανεξάρτητος από δουλείες και ματαιότητες. Δεν αγαπά κτητικά, υστερόβουλα. Γνωρίζει ποιος είναι, κοπιάζει για την αδελφοσύνη των λαών. Απεχθάνεται τη βία ή τις πιέσεις, δεν υιοθετεί το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Είναι σεβαστός επαναστάτης, εναντιώνεται στο ρεύμα και στους ισχυρούς.
Ο ευγενής αγώνας του Κληρονόμου είναι πως θα μεταδώσει την τέχνη του, πως θα πολλαπλασιάσει τα δώρα του. Έχει απέραντο πεδίο δράσης μέσα στη μοιρολατρία των πολλών, στην μεγαλομανία των ολίγων. Διδάσκει αυθεντικά τους απαίδευτους, όχι με παθητικές γνώσεις και πτυχία, αλλά με το παράδειγμα του. Γνωρίζει ότι η Κληρονομιά έχει περιορισμούς, δεν περιέχει ολοκληρωμένη εικόνα, δεν είναι Αυτοσκοπός. Γι’ αυτό δεν αντικαθιστά τις Επιστήμες κι αποφεύγει να την εμπλέξει σε εθνικιστικούς καβγάδες. Παρεμβαίνει όμως με τις αλληγορίες, όπως τις παραβολές.
Όποιος κατανοεί την Αντιγόνη αντιμετωπίζει το πρόβλημα της μόνιμης δικαίωσης της ανθρωπιάς. Δεν θεωρεί ανήθικο ν' αντισταθεί κάποιος στους νόμους, ή στις σκοπιμότητες της εξουσίας, προκειμένου να σωθούν τρίτοι από τη δυστυχία.
Όποιος δεν σέβεται το Λαϊκό Πολιτισμό δεν μπορεί να εντρυφήσει στο «γνώθι σε αυτόν». Δεν κατανοεί, επομένως και δεν πείθει για τον «ανώτερο πολιτισμό». Κοντολογίς δεν έχει ανθρώπινο βάθος.
Η Κληρονομιά στην εποχή μας δεν πρέπει να παρερμηνεύεται από τα «καλά και συμφέροντα». Είναι κατάπτωση να προσφέρεται για εγωπαθή κατανάλωση και εμπορικότητα. Με τον οικουμενικό χαρακτήρα της μπορεί να την χαίρονται όλοι.
Η ιερή παρακαταθήκη είναι ο θεμέλιος λίθος για-να οικοδομηθεί ο αθέατος ναός, που μέσα σ’ ένα καταρρέοντα από τον υλισμό κόσμο, θα προσφερθεί ως καταφύγιο. Είναι το στέκι των ασυμβίβαστων, η σταθερή βάση των οραματιστών. Η αντίρροπη δύναμη προς την υπερβολή και την αταξία, την αλαζονεία και την αντίδραση.
Είναι το πνεύμα αλληλεγγύης, οι δυνάμεις συνοχής των λαών.
Είναι το Κύρος, η Ηθική Συνείδηση, το πανίσχυρο Μέλλον μας που προστατεύει τη Ζωή.
Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του πνεύματος
«Εργάτες του πνεύματος, σύντροφοι σκορπισμένοι στον κόσμο ολόκληρο, που πέντε χρόνια σας χώρισαν οι στρατοί, η λογοκρισία και το μίσος των εθνών, που αλληλοπολεμιούνται, σας απευθύνουμε την ώρα αυτή, όπου πέφτουν οι φραγμοί και ξανανοίγουν τα σύνορα, μια Έκκληση για να συγκροτήσουμε και πάλι την αδελφική ένωση μας - αλλά μια ένωση καινούργια, πιο σταθερή από ότι ήταν πριν. Ο πόλεμος έσπειρε τη σύγχυση στις γραμμές μας. Οι περισσότεροι διανοούμενοι έθεσαν στην υπηρεσία των κυβερνήσεων την επιστήμη τους, την τέχνη τους, τη λογική τους. Δεν επιθυμούμε να κατηγορήσουμε κανένα, ούτε και να απευθύνουμε καμία μομφή. Γνωρίζουμε την αδυναμία της ψυχής του κάθε μεμονωμένου ατόμου όπως και την φοβερή δύναμη των μεγάλων ομαδικών ρευμάτων: ξέρουμε πώς αυτά συμπαρέσυραν τις ατομικές ψυχές, κι’ έφθασε μόνο μια στιγμή, γιατί τίποτα δεν είχε προβλεφθεί για να τους αντισταθεί. Ας μας διδάξει τουλάχιστον για το μέλλον, η πείρα. Και πρώτα - πρώτα ας διαπιστώσουμε τις καταστροφές που συσσώρευσε η καθολική σχεδόν απάρνηση της διανόησης του κόσμου και η εκούσια υποδούλωσή της στις αφηνιασμένες δυνάμεις. Οι στοχαστές, οι καλλιτέχνες, πρόσθεσαν στη φοβερή θεομηνία που κατάτρωγε τη σάρκα και το πνεύμα της Ευρώπης, ένα ανυπολόγιστο ποσοστό δηλητηριασμένου μίσους. Αναζήτησαν στο οπλοστάσιο της γνώσης τους, της μνήμης τους, της φαντασίας τους, παλιούς και καινούργιους λόγους, ιστορικούς, επιστημονικούς, λογικούς, ποιητικούς, που έτρεφαν πιο πολύ το μίσος • εργάστηκαν για να, καταστρέψουν την αμοιβαία κατανόηση και αγάπη των ανθρώπων. Και με τούτο ασχήμυναν, εξευτέλισαν, ταπείνωσαν, κατεβαράθρωσαν τη Σκέψη, που ωστόσο ήταν οι αντιπρόσωποι της. Την έκαμαν όργανο των παθών και (δίχως ίσως να το ξέρουν) τον εγωιστικών συμφερόντων μιας κοινωνικής ή πολιτικής ορδής ενός κράτους, μιας παράταξης ή μιας τάξης. Και τώρα, απ' αυτήν την άγρια σύρραξη, απ’ όπου όλα τα μέρη που πολεμούσαν, νικητές και ηττημένοι, βγαίνουν καθημαγμένα, φτωχεμένα και, στο βάθος της καρδιάς τους (μ’ όλο που δεν το ομολογούν) ντροπιασμένα και ταπεινωμένα απ’ αυτήν την κρίση της παραφροσύνης, η Σκέψη, που εκτέθηκε και αυτή μέσα στους ανταγωνισμούς τους βγαίνει μαζί τους όμοια ξεπεσμένη.
…Ας σταθούμε λοιπόν ορθοί! Ας απαλλάξουμε το πνεύμα μας απ’ αυτούς τους συμβιβασμούς, απ’ αυτές τις ταπεινωτικές συμμαχίες, απ’ αυτές τις ανομολόγητες δουλείες. Το πνεύμα δεν είναι υπηρέτης κανενός. Εμείς είμαστε οι υπηρέτες του πνεύματος. Δεν έχουμε άλλον κύριο. Πλαστήκαμε για να κρατάμε, για να υπερασπίσουμε το φως του και για να συνασπίσουμε γύρω του, όλους τους παραπλανημένους ανθρώπους. Το καθήκον μας είναι να διατηρήσουμε ένα σταθερό σημείο, να δείξουμε το πολικό άστρο ανάμεσα στη λαίλαπα των παθών, μέσα στη νύχτα. Ανάμεσα σ’ αυτά τα πάθη της έπαρσης και της αμοιβαίας καταστροφής, δεν έχουμε να κάνουμε καμιά επιλογή. Τα απορρίπτουμε όλα. Αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να υπηρετούμε την ελεύθερη Αλήθεια, δίχως σύνορα, δίχως όρια, δίχως φυλετικές ή ταξικές προλήψεις. Βέβαια, δεν θα πάψει να μας ενδιαφέρει η ανθρωπότητα! Για αυτήν εργαζόμαστε, μα για αυτήν στο σύνολο της. Δεν γνωρίζουμε τους λαούς. Γνωρίζουμε το λαό – μοναδικό και παγκόσμιο - το λαό που υποφέρει, που αγωνίζεται, που πέφτει και ξανασηκώνεται και που πάντα προχωρεί στον τραχύ δρόμο, τον διαποτισμένο απ’ τον ιδρώτα και το αίμα του, το λαό όλων των ανθρώπων, όλων όμοια των αδερφών μας. Και για να αποκτήσουν, όπως και εμείς, συνείδηση αυτής της αδερφοσύνης πρέπει να υψώσουμε πάνω από τους ανταγωνισμούς τους, το σύμβολο της κιβωτού της διαθήκης - το ελεύθερο, το ένα, και το πολλαπλό, το αιώνιο Πνεύμα».
Τα λόγια αυτά τα έγραψε ο Ρολλάν, την ημέρα της υπογραφής της ειρήνης. Αναρίθμητες χιλιάδες ανθρώπων τα υιοθέτησαν από τότε που γράφτηκαν και οι εκλεκτοί όλων των χωρών συντάχθηκαν γύρω από αυτό το μήνυμα. Η ευρωπαϊκή δημοκρατία του πνεύματος ορθώνεται, αθέατη, μέσα στους κόλπους των λαών και των εθνών, είναι η κοινή πατρίδα που τα σύνορα της είναι ορθάνοιχτα σε όποιον θέλει να κατοικήσει σ’ αυτήν. Κυβερνιέται μόνο απ’ το νόμο της δικαιοσύνης και δεν έχει άλλο εχθρό, εκτός απ’ το μίσος και την έπαρση των εθνών. Εκείνος που διαλέγει για πατρίδα τον αθέατο χώρο της, γίνεται πολίτης του κόσμου, κληρονόμος όχι μόνο ενός λαού, αλλά όλων. Σε οποιαδήποτε χώρα κι αν βρεθεί έχει το αίσθημα πως βρίσκεται στο ίδιο του το σπίτι, όποια γλώσσα κι αν μιλάει, του φαίνεται πως μιλάει τη μητρική του γλώσσα, είτε αναφέρεται σ’ όλο το παρελθόν, είτε σ’ όλο το μέλλον.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
1. «Δεν υπάρχει τίποτε σκεπασμένο που δεν θα ξεσκεπαστεί, και τίποτε κρυφό που δεν θα μαθευτεί. Ό,τι λοιπόν, λέτε στο σκοτάδι θα ακουστεί στο φως και ότι ψιθυρίζετε σε κλειστό χώρο θα ανακοινωθεί στα φανερά. Σε σας όμως, φίλοι μου, λέω: Μη φοβηθείτε αυτόν, που σκοτώνουν το σώμα και ύστερα δεν μπορούν τίποτε περισσότερο να κάνουν».
Ο Ιησούς προς το λαό και τους μαθητές Λουκά 12,(2-4)
2. «Μην περηφανεύεστε για τους λίγους μεγάλους άνδρες που γεννήθηκαν στη γη σας κι αντέχουν στους αιώνες, χωρίς τη δική σας αξία. Συλλογιστείτε καλύτερα πως τους φερθήκατε εκείνη την εποχή και πως εσείς ακολουθείτε την διδασκαλία τους». Αϊνστάιν.
3. Είτε γιος φιλόσοφου, είτε γιος του Σπάρτακου μπορείς να κληρονομήσεις. Εκείνος που βάζει αντιμέτωπο τον Σωκράτη με τον απόστολο Παύλο, μάλλον δεν εννόησε, ούτε τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο. Όλα τα ποτάμια, μικρά και μεγάλα, χύνονται στον ίδιο αποδέκτη. Υποκλίνομαι σε κάθε ρυάκι συνεισφοράς στην ανθρώπινη σοφία.
4. Όλα τα ιερά και πολύτιμα πράγματα, τα υψηλά και ωραία των ανθρώπων όταν τα μοιραζόμαστε με τους άλλους αποκτούν περισσότερη αξία.
5. Ό,τι δεν σε πείθει, μπορείς να το συλητήσεις, να το φιλοσοφήσεις, ακόμη και να το απορρίψεις. Αν αυτό που απορρίπτεις είναι μια αλήθεια, θα την ξαναβρείς πάλι μπροστά σου, ίσως πιο δυναμική, μέχρι να την αποδεχθείς. Ο Shopenhouer είπε: «Η κάθε αλήθειας περνάει τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά πολεμείται. Και τελικά γίνεται αποδεκτή, ως αυτονόητη» (βλέπε Χριστιανισμός, κίνηση της γης, πτώση ανελεύθερων καθεστώτων κλπ).
6. Οι μορφωμένοι και πνευματικοί άνθρωποι δεν τιμούν με την παρουσία τους εκδηλώσεις μιλιταριστικών κύκλων. Ειδικά στη χώρα μας δείχνουν την πλάτη τους σε εθνικιστές κι ακραίους που συγκεντρώνονται προκειμένου να αναλύσουν την «σλαβική επιβουλή», τον «εξ ανατολών βάρβαρο», τους «βρωμερούς μετανάστες», την «προδοσία του ονόματος» κ.ο.κ. διότι το πνεύμα απεχθάνεται το μίσος και τη βαβέλ. (Η κρίση είναι το πραγματικό πρόβλημα και γι’ αυτό οι Έλληνες δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από τους εμπαθείς συμπατριώτες).
7. «…Αν ήσασταν γνήσια τέκνα του Αβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Αβραάμ. Εσείς όμως θέλετε να με σκοτώσετε, έναν άνθρωπο που σας κήρυξα την αλήθεια, όπως την έμαθα από το Θεό. Τέτοιο πράγμα δεν το έκανε ο Αβραάμ…».
(Ο Χριστός προς του Φαρισαίους Ιωάν. 8,39)
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ
1) Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ του Νορβηγού Jostein Gaarder.
2) ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
3) ΑΠΑΝΤΑ ΡΟΜΑΙΝ ΡΟΛΛΑΝ ( Το ημερολόγιο και η διαθήκη μιας πνευματικής ακτινοβολίας)
4) ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΗ: Η Ελλάδα που αγάπησα. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας.
Προσοχή: α. Επίκαιρη η ταινία «451 Φαρενάιτ», εφόσον «Τα βιβλία κυβερνούν τον κόσμο» Βολταίρος
β. Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες…όντως δύσκολο καιροί.
ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ
Εφημ. "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (Σερρων)
Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)